Proefpersoon

Een vriendin van mij is coach-in-opleiding. Ze zoekt een proefpersoon en vraagt mij of ik iemand weet.
Na een jaartje ziek zijn, behandeling, herstelperiode en een halve eenmans-zaak denk ik wel iets in te kunnen brengen.

26 november 2014
5 reacties

Tags: , , ,

Lees ‘Maak je agenda maar vrij’ maar. Ik heb wel een vraag voor haar. Gewoon, een praktische hoor. Bijvoorbeeld: Hoe krijg ik meer structuur in m’n werkweek?

Verlanglijstje: Een nieuwe balans. Doel: Als vanouds alles kunnen oppakken wat ik wil. Oplossing: Wat meer structuur. Leer mij koorddansen. Zoiets. Eigenlijk weet ik precies wat ik wil horen van haar. Een coachgesprek lijkt bij nader inzien niet nodig, maar ik help haar aan een proefpersoon.

Het gesprek. Vraag 1: Waarom deze vraag. Och. “De structuur is vaak zoek. Vooral in de weken dat ik minder energie heb dan daarvoor.” Wat bedoel je met ‘daarvoor’? “Een paar weken of dagen vol energie. Altijd gevolgd door een paar dagen heel weinig energie. Ik kan geen maat houden, heb de balans nog niet gevonden.”

Ik wil, moet en zal. Uitgangspunt is nog steeds de Oude Margreet. Dus: Nieuwe structuur nodig. Ik zie het zelf als dè oplossing. Simpelweg een kwestie van ‘doen’.

De coach-in-opleiding duikt in m’n vraag met meer vragen. Hoe, wat, waarom etc. Ik vertel over de golfbeweging van mijn energie: Als het lekker gaat voelt het net alsof ik helemaal niet herstellende ben van een ziekte. Ik onderhoud als volleerd webregisseur (lees: koorddanser) diverse websites, schrijf een offerte, maak afspraken in Utrecht en Amsterdam, schrijf columns voor Pink Ribbon, haal de kinderen vrijwel iedere dag op, sport 3 dagen p.w., stuur een brief naar de Tweede Kamer en help een vriendin met haar opleiding.

“En werkt dat voor je?”, vraagt m’n coach. Schoorvoetend (oftewel: in tranen) geef ik toe: “Nee”. Ik leg uit: Als het vat leeg is werk ik maximaal een paar magere uren per dag. Een golfbeweging heeft ook een neergaande lijn.

“What I’ve lost, is the luxury of time”, zei ‘Red’ in de serie The Blacklist. Precies. Een avondje doorwerken om iets af te maken? Het zit nog wel in m’n systeem, maar mijn lijf en hoofd weigeren dienst als ik dreig door te denderen.

Conclusie: “Hoe cheesy het ook klinkt, je moet nog afscheid nemen van je oude zelf.”

Kolere, dat was niet de bedoeling. Ik kwam hier voor een pasklare oplossing. Een nieuwe balans vinden op het slappe koord, structuur doorvoeren en [trompetgeschal hier] op volle stoom door.

De volgende dag krijg ik een nieuwsbrief van een reuma-coach. Andere ziekte, zelfde verhaal. ‘Als je op de toppen van je kunnen blijft balanceren dan krijg je op den duur de rekening gepresenteerd.’

De titel van de nieuwsbrief is: Stop met balanceren.

5 reacties

  • J.Schellevis says:

    Dit is een zeer warrig verhaal van iemand die kennelijk in onbalans is.

  • Henk says:

    sterkte

  • Margreet says:

    @Schellevis. Dit is kennelijk een reactie van iemand die gelukkig enorm in balans is. Van harte.

  • Margriet Schetselaar says:

    Een geweldige balans … dat is een “schrijfstijl” meneer of mevrouw @ J. Schellevis …

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *