Verborgen gebreken

“De tumoren zijn hormoongevoelig. Dit houdt in dat hormonen de groei van de kankercellen stimuleert. Nu de chemokuren, operatie en bestralingen achter de rug zijn, gaan we daarom starten met hormoontherapie. Je bent al in de overgang door de preventieve verwijdering van je eileiders en eierstokken. Dus alleen het medicijn Tamoxifen volstaat.” Met een recept in mijn handen verlaat ik even later de kamer van mijn oncoloog.

24 februari 2014
75 reacties

Tags: , , , , ,

In de maanden die volgen slik ik braaf elke dag het voorgeschreven kleine witte pilletje. Het vrouwelijk geslachtshormoon oestrogeen kan hierdoor niet meer het werk doen waar het officieel voor is bedoeld. Ik heb in mijn leven eigenlijk nooit veel hinder ondervonden van hormonen, enkele momenten tijdens mijn menstruaties en zwangerschappen daargelaten. Hoe ironisch is het dat uitgerekend het hormoon dat ooit de groei van mijn borsten stimuleerde, nu medeverantwoordelijk is geweest voor de ondergang ervan.

Na alles wat mijn lichaam de afgelopen tijd heeft moeten doorstaan, is het innemen van een simpele pil het eenvoudigste van het hele proces. Ik laat mij niet afschrikken door de immense lange lijst met bijwerkingen. Afgezien van de inmiddels vertrouwde opvliegers en nachtelijke zweetpartijen, voel ik mij eigenlijk vrij goed. Ik maak mijn revalidatieprogramma dan ook ongehinderd af en re-integreer volgens plan weer snel op mijn werk. Helaas. Ik heb te vroeg gejuicht. Net wanneer ik denk mijn leven weer meer op de rit te hebben, beginnen de lichamelijke ongemakken op te spelen. Wanneer ik vanuit het niets ook nog pijnlijke spierkrampen krijg in mijn armen en benen, besluit ik het ziekenhuis te bellen. De mammacare-verpleegkundige wil mij dezelfde dag nog zien. Zij vraagt mij mijn klachten van de laatste tijd op een rij te zetten: opvliegers, nachtzweten, hoofdpijn, vlekken voor mijn ogen, duizelingen, gewrichtspijn, huiduitslag, gewichtstoename, spierkrampen, concentratieproblemen, geheugenverlies, vermoeidheid, stemmingswisselingen.

Op mijn lijf vertrouwen kon ik toen al niet meer, maar nu pas ervaar ik de gevolgen ervan.

“Goh, je hebt wel erg veel klachten. Het is bij jou waarschijnlijk de combinatie van de Tamoxifen, met de vervroegde overgang en ook nog de naweeën van alle behandelingen en de operatie. Ik kan helaas niet zeggen hoe lang je nog last houdt en waar het precies door wordt veroorzaakt. Een ander medicijn raden wij jou niet aan, vanwege je jonge leeftijd.” Tegen de spierkrampen kan ik magnesium gaan slikken. Voor de zekerheid nemen ze nog wat bloed af om te onderzoeken. Daar moet ik het dus maar mee doen.

Gek genoeg dacht ik dat de eerdere behandelingen en operatie de meeste impact zou hebben om mijn leven. Maar deze periodes waren eigenlijk juist heel duidelijk en overzichtelijk. Ik wist precies wat er ging gebeuren en vooral belangrijk: binnen welk tijdsbestek. Op mijn lijf vertrouwen kon ik toen al niet meer, maar nu pas ervaar ik de gevolgen ervan. Accepteren dat er in mijn lijf nog van alles gebeurt, niet wetende hoe lang dat nog gaat duren…

Van de buitenkant zie ik een jonge gezonde vrouw, van binnen voel ik mij een krakkemikkige oude vrouw in de overgang. Ik troost mij met de gedachte dat ik, tegen de tijd dat mijn vriendinnen op een natuurlijke wijze in de overgang komen, ik mijn ervaringen met ze kan delen. Ik denk aan mijn borsten die tegen die tijd, terwijl die van mijn vriendinnen het gevecht met de zwaartekracht aan het verliezen zijn, nog altijd even fier rechtop zullen staan. Met een grote glimlach pak ik die avond mijn roze pillendoosje tevoorschijn.

75 reacties

  • neeltje van harten says:

    Hallo joyce, wat herkenbaar, ik heb het vier jaar vol gehouden en toen gestopt met de tamoxifen, het ging niet meer, afgelopen juli heb ik dus de knoop doorgehakt. Na een hernia, (operatie) waarbij ik morfine kreeg voor de pijn, dan ook nog de tamoxifen erbij ik trok het gewoon niet meer. Nu na een aantal maanden voel ik me als herboren. De pijnen zijn weg en ik val af…..dat is me in vier jaar ook niet gebeurt. Eindelijk die chemo en hormoonkilo;s richting normaal gewicht. pfff wat een opluchting, Ik wens je heel veel sterkte.

  • Gerda says:

    Zo herkenbaar.

  • christine de groot says:

    Zo herkenbaar deze bijwerkingen van tamoxifen… Ik slikte het in combinatie met Lucrin, een middel om in de overgang te komen, en voelde me steeds ongelukkiger en verder van mezelf… Er is in die tijd ook van alles mis gegaan in zowel werk als privé en ik heb na een jaar besloten ermee te stoppen omdat ik de waarde van het leven belangrijker vond…al blijft het een dubbel gevoel om deze gok te nemen….

  • julienne2 says:

    Hahaha, zo herkenbaar. Zelf overgestapt van Tamoxifen naar een aromataseremmer. Nu minder fysieke klachten, maar continue PMS (zonder het vervolg daarvan dan). Ben er nog niet uit met welke medicatie ik dit nog 5 jaar ga volhouden (mijn partner kiest overigens voor de Tamoxifen, heel raar)…. 😉

  • silvia says:

    Hier helemaal precies hetzelfde
    ik heb zelf nu arcoxia erbij van de reumatoloog
    gewoon weg om de pijn te minderen in mijn gewrichten
    en jaaaa opvliegers man de heeeeeele dag door
    en concentreren of dingen onthouden … nee dat is niet meer van de partij bij mij
    maar goed nog maar 4 jaar en dan mag ik er als het goed is mee stoppen
    Maar jou verhaal is zoooo herkenbaar

  • Wendy says:

    Zo herkenbaar! Ik heb ook 5 jaar Tamoxifen moeten slikken, met alle bijwerkingen die er maar te bedenken zijn. Na een tijdje werd de vermoeidheid en de gewrichtspijnen wel heel erg, en toen besloot de arts een longfoto te maken. Daar bleek uit dat ik Sarcoidose erbij had gekregen. Effect van de Tamoxifen? Geen idee, maar het werkte natuurlijk niet echt mee. Ik ben nu 6.5 jaar van de Tamoxifen af, en ook van de Sarcoidose. Sterkte!!!

  • wilma jonkers says:

    Alsof ik mijn eigen verhaal zit te lezen, wat qua hormoonbehandeling na amputatie en chemo nu 11 jaar geleden begon.
    Na 2 jaar tamoxifen de overstap naar Aromacin, voor mij geen verbetering wat de bijwerkingen betreft.Ben nu ruim een jaar zonder hormoontabletten en heb zo gehoopt dat mijn lijf me wat minder in de steek zou gaan laten, helaas.
    Ja Mevrouw, het is voor iedereen anders, heb ik vaak gehoord, je moet er toch maar mee door, heel vermoeiend!

  • Orfea says:

    Beste Joyce, jouw verhaal is alsof ik mijn eigen verhaal lees. Ik heb precies hetzelfde. Ik ben bijna klaar met de hormomoontherapie en hoop echt dat ik snel af ben van alle bijwerkingen. En weer kan ga leven als een vrouw van 41 en niet als een vrouw van 81. Ik wens je heel veel sterkte. Gelukkig klink je positief en blijf dat alsjeblieft ook!

  • Hannie Johnson says:

    Ik weet hoe je je voelt,ik heb hetzelfde. Geen last gehad van de behandelingen maar wel van de tamoxifen. Heb een versleten skelet,pijn in de spieren erge stemmingswisselingen waaronder het ergste een kort lontje. Maar we houden de moed erin ben 49 maar voel me 85.

  • Suus Wolters says:

    Herkenbaar verhaal Joyce! Ik ben vier maanden geleden gestopt met de Tamoxifen. Even adempauze … De opvliegers zijn verminderd, maar blijven m’n leven behoorlijk beïnvloeden. Maar het is voor het goede doel … Sterkte!

  • Wenny says:

    Ik heb de Letrosol hormoonkuur en heb totaal geen last van bijwerkingen, volgens mijn internist is dit de kuur voor als je in de (versnelde) overgang bent. Misschien het proberen waard? Sterkte!

  • Hannie says:

    Ook ik heb Tamoxifen geslikt gedurende 5 jaar, op de opvliegers(gelukkig niet extreem) en de spierkramp na verder geen bijwerkingen gehad. Wat mij enorm geholpen heeft en nog steeds is water drinken tegen de spierkramp in mijn benen….vooral ’s nachts(google het maar eens) Inmiddels ben ik met de 3e hormoinkuur bezig (exemestaan en Afinitor) de bijwerkingen van het laatste doen niet veel onder van de chemo’s….geen eetlust, misselijk, afvallen, moe enz:-) Mis zo nu en dan wel mijn opvliegers:-) want die bijwerking heeft Afinitor niet…best handig zo’n intern kacheltje…heb het nu steeds koud:-) Ook vertelde mijn oncoloog mij dat je lichamelijk na elke chemo-kuur 10 jaar ouder bent, houdt in dat ik, na 2x 6 kuren, geen 53 ben maar lichamelijk 73:-) Schiet lekker op…..:-)

  • Annette Warmerdam says:

    Wauw! Wat een heftig verhaal weer. En je weet het met zo’n nuchterheid op papier te laten klinken. Het is net of ik in een spannend boek zit te lezen, alleen terwijl ik lees besef ik mij dat dit zo écht is. .. petje af voor jou. Je bent een kanjer!

  • Astrid says:

    Zou het zelf zeker niet beter kunnen omschrijven! Zoveel last van de opvliegers en gewrichtspijn dat ik soms overweeg om me weer ziek te melden ;-(

  • Peggy says:

    Hey joyce,
    Zo herkenbaar.
    Ik heb zelf ook last van die hormonentherapie bijwerkingen.

    En het vervelende is dat mensen in je omgeving het niet zien, dat je er voorlopig nog niet bent.
    Rusten werkt toch nog steeds het beste en als je stijf bent dan bewegen. Dat werkt bij mij.
    Groetjes Peggy (34)

  • Negen jaar geleden ben ik ook begonnen met Tamoxifen en kwam ook meteen in de overgang. Kreeg van de prof. het medicijn CLONIDINE 0,025mg om de opvliegers tegen te gaan en dat heeft goed geholpen ook door de Tamoxifen zijn mijn borsten helemaal verdwenen dus geen operatie voor de rest heb ik geen klachten gehad en heb 5 jaar Tamoxifen gehad en daarna overgestapt op nolvodex die hielpen maar 2 jaar.
    Kreeg uitzaaiingen op mijn eierstokken, baarmoeder en buikvlieswand dus heb ik alles weg laten halen, ook hier ben ik goed doorheen gegaan. Ik weet dat ik niet meer van de kanker af kom maar dat ze het alleen maar kunnen stabiliseren. Vorig jaar (2013) ben ik begonnen met chemo 6x de fec gekregen (heel goed doorstaan) om de 3weken maar dat hielp maar voor een korte periode (12weken) toen kreeg ik 18x taxol elke week ben van 9december 2013 pas klaar maar daar heb ik wel wat van overgehouden. Slecht gevoel in mijn vingers en tenen en het lijkt wel of ik een bal onder mijn voet heb zitten en natuurlijk ook kaal zijn.
    Nu geen medicijnen meer maar afwachten of de kanker weer gaat opspelen maar ik hoop dat het lang wegblijft

  • julienne2 says:

    Best een beetje gelachen om je blog. Zoooo herkenbaar! Inmiddels overgestapt van de Tamoxifen op een aromataseremmer. Na in eerste instantie een kleine jubelstemming, want veel minder fysieke klachten dan met de Tamoxifen, nu continue PMS (maar dan zonder de hoop op 2 PMS-vrije weken. Indien dit zo heftig blijft, zou ik weer terug kunnen naar Tamoxifen, maar ben zo blij dat ik weer redelijk normaal op kan staan uit bed…. Mijn partner heeft overigens wel een duidelijke voorkeur voor Tamoxifen..

  • Gina says:

    Voor mij ook erg herkenbaar.probeer er niet aan toe te geven. Ga leuke dingen doen eet gezond en beweeg voldoende. Allemaal dingen waar je meer energie van krijgt, maar boven al geniet van het leven en waardeer de dingen die je hebt.Het leven is kostbaar dat hebben we zelf ondervonden .DUS MIJN MOTTO GENIET VAN WAT JE HEBT.en blijf niet te lang stilstaan wat niet kan of lastig is .en LEEF!!!!

  • thea says:

    ik herken hier alles van, voor de gewrichtspijn drink ik brandnetel thee, het helpt wel een beetje
    en voor de rest, tja zal hier mee moeten leven

  • Marianne says:

    Zo herkenbaar, heel veel sterkte

  • hallo ik herken het ik heb na 1 jaar tamixofen geslikt te hebben kwam de kanker helaas in heftigheid terug! Dus heeft helemaal niet geholpen nu heb ik Anastrozol voor uitgezaaide borstkanker! Maar die bijwerkingen zijn nog veel erger! maar toch zing ik elke dag hoeveel pijn dat ik ook heb en hoe zwaar ik ook wordt en opvliegers misselijkheid en noem maar op maar ik leef nog !

  • ook ik zeg: zo herkenbaar al die klachten. gelukkig mag ik bijna stoppen. Zou het voelen als herboren? We zullen zien. Veel sterkte en jij ook houd die vijf jaar vol met tamoxifen

  • Dorien says:

    Zoals bij zovelen, erg herkenbaar!! Ik zit nu in mijn zesde jaar tamoxifen. Toen ik dacht dat ik mocht stoppen vertelde de oncoloog me dat nieuwe inzichten lieten zien dat 10 jaar beter is dan 5, mede gezien mijn leeftijd (45).

    En laten we eerlijk zijn, veel van de bijwerkingen xitten nog in de taboesfeer. Veranderde sexualiteit, alle “vrouwenkwaaltjes”. Pfff . Maar ik leef ermee en probeer te kijken naar wat ik wel heb ipv naar hetgene dat ik mis.

  • claudia says:

    Ook voor mij is het zo herkenbaar om dit te lezen. Naast de tamoxefen nog zoladex.
    Ik heb nu klachten die we niet weten waar het vandaan komt. Misschien toch maar stoppen ermee.

  • Ingrid says:

    Zoals de rest boven mij ook al schrijft… Zooooh herkenbaar! Nou was ik vorige week bij de huisarts ivm al die botklachten… Schijn ik 2cm gekrompen te zijn! Ik natuurlijk thuis na laten meten… En ja hoor… Ben in half jaar gewoon echt 2 cm kleiner geworden, snap nu wel waar die pijn vandaan komt…. Moet dit nog 4 en een half jaar slikken… Ben straks een kabouter! Is dit probleem bij iemand bekend?? In ga dit nog wel in het AVL bespreken …als dit zo doorzet overweeg ik toch om met tamoxifen te stoppen maar blijf het eng vinden…bang dat het terugkomt…

  • Ilona says:

    Tjongejonge, allemaal dezelfde reacties eigenlijk. En ja, ook ik herken mij hierin helaas. Ik ben nu 11 jaar verder, dat ze hier nu niks mee kunnen, waardeloos !

  • Angela says:

    Ook ik had zoveel beperkingen! Maar omdat ik geen oestrogeen gevoelige tumor had, maar voor 15% progesteron en ze daar te weinig informatie over hebben, is er in overleg met andere oncologen het advies gegeven te stoppen! Pff dat een zoon tabletje zoveel kan doen met je! Natuurlijk goed dat het er is, maar in mijn geval had het niets uit gemaakt. Dat is me geen vijf jaar van beperkingen waard!

  • Harrie van Tuijn says:

    En dan zeggen ze dat vrouwen het zwakke geslacht zijn. Dat heb ik nooit geloofd, nooit gezegd en ik wens je heel veel innerlijke kracht toe om deze strijd te winnen.

    Ik heb zelf mijn hele leven ernstig gestotterd. In 2007 ben ik naar the Journey gegaan. Dat is een organisatie, die processen geven en door die processen, heb ik het leven aan mezelf terug kunnen geven. Ik praat nu beter dan ik ooit heb gedaan. Dat is niet uit te leggen.

    The link naar the Journey is: http://www.thejourney.com. Eind maart is er een Journey – Intensive. Dat is een weekend waarin jezelf twee helende reizen (de Nederlandse vertaling van journeys) met iemand anders uitwisselt. Er is zoveel zorg, bekwaamheid en liefde voor iedereen die daar komt. Voor mij is het een enorm groot geschenk geweest.

    Brandon Bays is zelf genezen van kanker en vanuit onder andere die ervaringen heeft zij the Journey opgericht. Brandon is een fantastische enthousiaste vrouw. Zij komt dat weekend naar Nederland toe. Als je me graag wil spreken, dan ben je van harte welkom: 0631784078

  • henriette says:

    ik begon net aan tamoxifen te wennen in combinatie met venlafaxine, maar ook de uitgezaaide tumorcelletjes dus moest ik over gaan op letrozol. Nou, die aromataseremmer is echt afschuwelijk (voor mij dan). Echt heel ziek en na overleg ermee gestopt. Maar wat nu? Ik ben voorlopig weer terug gegaan naar de Tamoxifen, beter iets dan niets (in combinatie met de Lucrin).

  • monique says:

    Dit is zo herkenbaar, Joyce je beschrijft het precies zoals ik het ook ervaar! Ik hoopte alleen na 2,5 jaar Tamoxifen dat ik van de anastrozol minder bijwerkingen zou hebben maar jammer genoeg is dit niet het geval. Voor de opvliegers ben ik vandaag bij een arts geweest die een blokkade zet in de hals hopelijk werkt het zodat ik een bijwerking kan afstrepen…..

  • Tineke says:

    Als ik jullie reacties lees wordt ik verdrietig, zoveel worstelende vrouwen. Ik ben 4 maanden bezig van de 5 jaar. Ik probeer veel buiten te bewegen, wandelen, net terug van yoga. Ik kan niet voluit mee maar heb echt het gevoel dat ik daar toch soepeler bij blijf. Blijf bewegen!!!!

  • Marijke

    Ik herken mezelf hierin. Ben gestopt met die medicijnen maar voorals nog heb ik die vervelende pijnen in mijn voeten en benen en mijn handen doen ook zeer het is om gek van te worden.

  • jacobine says:

    Heel herkenbaar! Ook de aromataseremmer eerder gestopt na 3 jaar tamoxifen en zoladex 1 jaar arimidex gaf de nekslag.pas na jaar stoppen weer wat meer fysieke fitheid

  • leonie80 says:

    Hi Joyce,
    Wat vervelend dat je zoveel bijwerkingen hebt. Ik ben zelf na een half jaar chemo net overgestapt op anti-hormoontherapie en door de chemo ook al op jonge leeftijd (33) in de overgang geraakt. Ik krijg echter geen Tamoxifen maar Arimidex, misschien zou je met je arts kunnen overleggen of dat voor jou ook een optie is?
    Sterkte!

  • Janny says:

    Ja weer mooi geschreven, het blijft toch verbazend hoeveel mensen er mee hebben te maken! In iedere familie maak je het mee vroeg of laat!

  • Jolanda Esser says:

    Ik zit met tranen in mijn ogen te lezen. Toen ik 45 was had ik hormoon gevoelige borstkanker, met uitzaaiingen in lymfeklieren ook nog in beide borsten. 16 cemo kuren gehad, amputatie, en bestraling. Al bijna 5 jaar zoladex spuiten en tamoxifen. Ik laat binnenkort mijn eierstokken verwijderen dan ben ik tenminste van die spuiten af, wel nog 5 jaar tamoxifen door slikken. Ik vind het vooral moeilijk naar je omgeving toe ik merk dat mensen na langere tijd het vreemd vinden dat je nog klachten hebt, en ze zeggen dan je moet blij zijn dat je nog leeft, ik zeg er dan maar niets meer over. Natuurlijk ben ik blij dat ik er nog ben en ik wil ook niet klagen, maar dat ik nu hier lees dat ik niet zwak en ben en velen dezelfde klachten hebben dat doet veel met me en ik voel me er erg door gesteund. Dank je wel.

  • Mieneke says:

    Inderdaad net als alle andere zo herkenbaar, ik ben dezelfde vrouw maar in een ander lichaam en 20 jaar ouder.
    Ik ben nu anderhalf jaar verder met de Tamoxifen maar overweg toch nu al om te stoppen ……….

  • Jose Janssen says:

    Ik ben ook gestopt, net zoals jij zegt: zo ongelukkig met mezelf en zoveel vreselijke klachten, dat ik ook besloten heb na drie jaar om er mee te stoppen. Het is inderdaad heel eng om deze gok te nemen maar ik probeer zo gezond mogelijk te leven en neem waterkers, curcumine en chinese kruiden in die allemaal kankerremmend zijn. Fijn te lezen dat er meer mensen zijn die toch voor zich zelf opkomen en het leven niet laten vergallen voor die eventuele 3 of 4% kans dat de kanker door de hormoontabletten wegblijft!! Maar het dubbele gevoel blijft jammer genoeg…….

  • Ester says:

    Man wat herkenbaar inderdaad! Ik lees echter ook dingen, die ik niet toegeschreven had aan de tamoxifen in eerste instantie. Ook hier veel klachten en toen daar enorme bloedingen bij kwamen trok ik het echt niet meer. Operatie gehad en in de baarmoeder echt te zien dat dit ook bijwerkingen zijn en geen herstel van de eierstokken. Ben 36 nu en 34 toen ik BK kreeg, dus men ging er lang van uit dat mij eierstokken nog zouden herstellen. Nu even 2 weken gestopt om alle bijwerkingen beter helder te krijgen, wat komt van wat. Tevens ga ik voor een 2nd opinion naar AVL. Ik heb ook osteoporose en mastocytose en die combi schijnt uniek te zijn…..tja, je kunt maar ergens bijzonder in zijn. Kwaliteit van leven en positief in het leven staan help enorm. Ik leef NU! Sterkte meiden!

  • Jenny says:

    Jeetje Joyce…uiteraard weer je blog, maar ook eens alle reacties gelezen, omdat ze zo pakten!

    Zoals je schrijft, was het proces redelijk overzichtelijk: de chemokuur, operaties, bestralingen, de periodes tussendoor. Ook voor mij als jouw vriendin.

    Over deze periode is overduidelijk minder bekend! Redelijk heftig vond ik het dan ook om te lezen hoeveel herkenning er is!
    De omgeving zit natuurlijk (ook uit onwetendheid) in de modus van: “deze onwijs heftige, verdrietige, moeilijke periode is gelukkig achter de rug: chemo’s, operaties, bestralingen, alles gehad en nu kan het gelukkig alleen nog maar beter voor en met je gaan”.

    Naast wat je er over vertelt, we van je horen, zien en merken wordt het door jou en door al deze reacties zo duidelijk dat ook deze periode zwaar, heftig en verdrietig kan zijn of is en absoluut niet onderschat moet worden! Integendeel…

    Dikke kus meis!

  • joycecolumn says:

    Wauw wat een mooie reacties op deze column….fijn dat ik dit kan schrijven, met als resultaat dat veel vrouwen zich erin herkennen en zich niet alleen voelen. Een groter compliment op mijn columns kan ik niet krijgen!
    Bedankt voor alle lieve reacties en heel veel sterkte aan de vrouwen die met alle bijwerkingen moeten dealen. Mocht er iemand willen sparren, mail me dan op joyce@pinkribbon.nl
    Dikke kus aan jullie allemaal!

  • Dineke says:

    Ik heb zelf 4 maanden tamoxifen geslikt en had alle bijwerkingen die je maar kon bedenken , toen op advies van de oncologe overgestapt op letrozol en weeeeer alle bijwerkingen tot op afvlakking van gevoel kende mijzelf niet meer terug ! Overal pijn amper kunnen lopen etc etc toen heb ik na veel emotionele gesprekken met mijn man en kinderen besloten om te stoppen met de hormoontherapie , ik weet het is een hele grote gok ( had 7 tumoren in mijn borst en 7 in mijn oksel en de grootste was 4.5 cm ) en de oncologe heeft laten zien hoe snel het zou kunnen terugkomen maar ik heb toch gekozen voor de kwaliteit vh leven en niet voor de kwantiteit en hoop dat ik goed gekozen heb 🙁

  • Vermet marleen says:

    Nog 18 weken moet ik Nolvadex innemen.
    Opvliegers, vermoeidheid, wazig zicht, stemmingswissrlingen zijn de bijwerkingen waar ik het meest last van heb. Ik tel echt af. Nu vraag ik mij af of die bijwerkingen na het stoppen wel verminderen of verdwijnen?
    Heeft iemand hier ervaring mee?

  • Jolanda says:

    Bijna 7 jaar na eerste diagnose borstkanker.
    Linker borst hormoon gevoelige tumor van bijna 9cm uitgewaaierd zodat echo’s en scans het bijna niet zagen. 6 lijmfeklieren aangetast rechts ook hele kleine tumor in de borst. Dit was voor de kerst 2008 ik was 45 jaar. In januari begonnen met in totaal 16 chemo twee soorten. Daarna in augustus beide borsten geamputeerd en beiderzijden alle lymfeklieren verwijderd vervolgens 36 bestralingen. Ook gestart met tamoxifen pfffffff denk je alles te hebben gehad maar voor het goede doel volhouden. Jaar erna met de nodige complicaties een borstreconstructie. Zo blij ondanks alle tegenslag zou het zo weer doen. Nu heb ik 5 jaar tamoxifen geslikt veel last gehad van hoofdpijn gewrichtspijnen vermoeidheid opvliegers enz. In die tijd ook om de 3 maanden een zoladex spuit gehad.
    Na die 5 jaar overgegaan op anastrozol hier had ik ook veel last van en toen op exemestaan overgegaan dit had ik bijna 2 jaar geslikt toen ik op een dag ineens heel licht bloedverlies had was ook binnen twee dagen weer over. Ik schrok hier erg van ik zou namelijk al in de periode na de menopauze zitten. Hup weer naar de huisarts en na onderzoeken blijkt dat er activiteit in mijn baarmoeder en rechter eierstok is. In eerste instantie zei de oncoloog dat ik me geen zorgen moest maken dit kon een bijwerking zijn van de tamoxifen tijdens de operatie verwijderen van baarmoeder en eierstokken blijkt het toch echt om uitzaaiingen van de borstkanker te gaan. En nee geen klein plekje in de baarmoeder maar er zelfs gegroeid buiten de baarmoeder. Weer niet te zien op pet en andere scans. Arts zei dat ik eigenlijk niet geopereerd had mogen worden en dat de kans groot is dat het nog verder uitgezaaid is. En zo ben je gebombardeerd tot ongeneeslijk ziek. Ja en nu? Doordat alles verwijderd is kunnen ze niet zien of chemotherapie wel de uitzaaiingen aanpakt dus gevolg is dat ik moet wachten op eventuele klachten. Dat dacht ik dus niet! na second opinion in het AVL zeiden ze dat er ook een mogelijkheid is om weer met tamoxifen te beginnen mijn oncoloog had dit ook geopperd dus nu opnieuw aan de tamoxifen en hopen dat het werkt.
    Wel moet ik zeggen dat ik ook verder aan het kijken ben in het alternatieve circuit. Dus ben ik ook begonnen met curcuma capsules te slikken en aan de cbd en thc olie. Zo heb ik toch het gevoel dat ik alles er aan doe om zo lang en goed mogelijk te kunnen leven.
    Ik ben nu bijna 53 veel te jong om te sterven ik wil nog zoveel meer! Mijn zonen volwassenen zien worden hun partners leren kennen en waar ze komen te wonen. Genieten met mijn partner en familie en vrienden van het leven
    Ik hoop dat ik nog heel lang van iedereen kan genieten.

  • Maud Net says:

    Wat een heftige verhalen. Zelf heb ik 21 bestralingen gehad.en een borst operatie natuurlijk.
    Ik heb 5 mnd tamoxifen geslikt en in een gesprek met de oncoloogbesloten om er mee te stoppen. Dit is ong een mnd geleden nu.
    Waar ik me over verbaas is dat ik nergens lees over buik klachten en misselijkheid.
    Moet ik dan toch ergens anders aan denken ?
    Het maakt me behoorlijk onzeker.
    Moet ik nu naar de huisarts of de oncoloog ?
    Ik weet het niet meer.
    Verder is alles herkenbaar.
    Fijn om dit te kunnen delen.

  • britje says:

    daar heb ik ook wel last van , waar moet je zijn voor welke klacht , heb ook alle operatie’s goed doorstaan en ben nu heel moe en depri van de tamoxifen , ben net 3 weken moeten stoppen , ben benieuwd

  • Anietje says:

    4 maanden gestopt na 5 jr Tamoxifen, borstkanker, hormoongevoelig tumor, chemo 6x en 28 bestralingen.
    Nu op mn 52e weer ongesteld geworden. Weet even niet wat dat nu weer betekent, was chemisch in de overgang maar nu toch weer alles opgestart? Huisarts heeft contact met oncoloog gehad en er is geen reden om weer Tamoxifen te gaan slikken. Ik was zooooo blij, voelde me genezen en klaar met alle ellende. Nu maar hopen dat het echt een menstruatie is en weer blijven controleren en onzeker zijn of het niet iets anders is…….. Heb al jaren veel vleesbomen/myomen en zie op tegen een evt. inwendige echo weer.
    Hebben meer leeftijdsgenoten hiermee te maken (gehad)??

  • Joke Baptist says:

    Ik ben vanaf het moment dat ik begonnen ben met Tamoxifen heel erg kortademig. Zijn er mensen die dit herkennen? Ik lees het nergens

  • Sonja Schuurmans says:

    Heel herkenbaar allemaal.Ik ben wel kortademig geweest in het begin(ze hebben zelfs een rontgenfoto gemaakt van de longen omdat ze dachten dat het van de bestralingen kwam).Heb nu af en toe wel last van pijn op de borst bij inspanning langer dan 20 minuten(hometrainer).Ik heb ook veel klachten van de Tamoxifen en de Zoladex.Daarnaast heb ik ook nog een tablet Ibandroninezuur(tegen botontkalking).Ze hebben allemaal vreselijke bijwerkingen en de ergste is inderdaad spier-en gewrichtsklachten.Ik heb al fibromyalgie en artrose.Ben nu net 4 maanden met de Tamoxifen aan het slikken en morgen krijg ik mijn tweede Zoladexinjectie(elke 3 maand).Ik ben aan het nadenken over een eierstokverwijdering en hierdoor op dit blog terecht gekomen.Ik beweeg,werk,heb een gezin maar soms gaat het gewoon niet meer.Ik denk dat ik mij dan aanstel omdat ik geen chemo gehad heb en de omgeving ook denkt dat ik “gewoon”verder moet.Kwaliteit van leven is soms ver te zoeken maar toch weet ik mijzelf weer op te peppen door te bewegen en leuke dingen met het gezin te doen.Hier doe je het dan voor!Positief blijven dames! Ondertussen zoek ik nog verder naar informatie.Succes allemaal

  • Grietje Mol says:

    Met tranen in mijn ogen lees ik alle reacties. In 2015 kreeg ik de diagnose. Bij het bevolkingsonderzoek eruit gepikt.
    Borstsparende operatie, micro metastase in schildwachtklier gestart met chemo, bestraling en omdat de tumor twee maal 100% hormoongevoelig was daarna de (anti) hormoonbehandel. Na bijna een jaar van behandeling dacht ik dat het dagelijks slikken van een pilletje toch geen probleem meer moest zijn.
    Ik volgde mijn revalidatieprogramma en reïntegreerde weer op mijn werk. Het ging moeizaam maar ik had vertrouwen dat het wel weer goed zou komen.
    Maar ik had me vergist….moe, hele pijnlijke spieren, opvliegers en tussendoor transpireren als een malle, in een jaar tijd 13 kilo aankomen etc. Ik was bij stellen van de diagnose 60 jaar dus al lang de overgang voorbij en nu komt alles in kwadraat terug.
    Na anderhalf tamoxifen nu gestart met anastrozol. Ondertussen wat vaginaal bloedverlies gehad waarvoor binnenkort hysteroscopie. Baarmoederslijmvlies is te dik. Vrijwel zeker als gevolg van tamoxifen.
    Ik heb de borstkanker geaccepteerd maar het accepteren van bijwerkingen vind ik erg moeilijk. Ik ben niet meer die vrouw van vóór de borstkanker. Ben mezelf soms kwijt. Ik zou willen stoppen met de medicatie maar mijn oncoloog kijkt me dan aan met een blik van…..tja….
    Ik vind de verhalen zo herkenbaar en zo moedig! Vooral de jonge vrouwen, jonge moeders of zij die nog moeder hadden willen worden raken mij diep. Ik wens ons allen veel liefde!

  • Cecilia says:

    Vorige jaar diagnose gehad nadat ik zelf een knobbel voelde. ( De tumor hadden ze een half jaar ervoor tijdens het bevolkingsonderzoek als goedaardig afgedaan. Dus geen melding van gehad) Ook oksel lymfe aangedaan.
    Gestart met Chemo ( AC en daarna Taxol ). Het verwachtte horror scenario bleek enorm mee te vallen!. Tussendoor werken bleek nog prima mogelijk en fijne afleiding, Vervolgens operatie en bestraling. Mijn haar ging weer groeien en daags na de bestraling weer 3 dagen gaan werken ( in het onderwijs ). Geweldig.
    Maar ook gestart met Tamoxifen. Eerst 3 maanden 20 mg. Nu sinds een 1,5 maand 40 mg. Waar ik de schuld gaf aan de slechte werking van mijn schildklier ( in juli nog de helft schildklier verwijdert ) geeft de Chirurg aan dat het waarschijnlijk de Tamoxifen is die alle bijwerkingen geeft. Geadviseerd 6 weken te stoppen. Kwaliteit van leven ( ik ben nu 51 ) ook belangrijk. Gewrichtsklachten, gewichtstoename
    ( bovenop de Taxol kilo’s) , verstopping, neerslachtig, concentratie en geheugen problematiek, enorm veel opvliegers ( ik was nog niet in de overgang ) en slaapproblemen. Ik herken mezelf niet meer. Glas was altijd half vol. Niemand weet tenslotte hoe de dag van morgen eruit ziet. Dus pluk de dag. Maar de bijwerkingen gaven mij ook het gevoel niet meer redelijk te kunnen functioneren. Ik heb ook nog thuiswonende kinderen. Ik kijk er nu naar uit om te ervaren hoe het zonder Tamoxifen zal zijn. Dan ga ik daarna wel in gesprek hoe verder. Zekerheid heeft niemand tenslotte.
    Dank voor jouw verhaal Joyce, had mij er tot nu toe niet zo in verdiept. Meer als een schaapje de “orders” van de artsen opgevolgd. Go with the flow. Maar probeer nu toch een beetje de controle in eigen hand te krijgen.

  • D.J.Kuijt says:

    Op 6 juli ben ik geopereerd. Borstamputatie en okseltoilet. Gelukkig geen bestralingen. Ik heb geluk gehad. Wel een anti- hormonale therapie voorgeschreven gekregen, omdat mijn tumor hormoongevoelig bleek te zijn. De oncoloog schreef me Anastrozol 1 mg voor. Ik heb de bijsluiter van deze aromataseremmer gelezen en daar ben ik ik wel een beetje van geschrokken. Ik weet wel dat ieder mens anders reageert op medicijnen, maar toch! Wat staat mij als 77-jarige aan bijwerkingen te wachten als ik aan die kuur zou beginnen.
    Als ik jullie verhalen lees ( weliswaar door een ander voorgeschreven medicijn ) word ik er niet zo vrolijk van. De menopauze ligt al ver achter mij en op gewrichtspijn zit ik ook niet te wachten. Ik worstel met één belangrijke vraag: kies ik voor kwantiteit van leven of voor kwaliteit. Ik weet dat ik een risico van 50/60 % loop om binnen 10 jaar te overlijden aan deze ziekte en als ik die kuur wel ga doen verlaag ik het risico naar 35/40 % . Dit laten de statistieken zien. Zijn er vrouwen van mijn leeftijd, die ook voor dit dilemma zijn gesteld ? Ik wens alle vrouwen die met borstkanker zijn geconfronteerd wijsheid en kracht toe. We hebben het tenslotte allemaal cadeau gekregen.

  • Mootje says:

    In januari 2010 borstamputatie gehad en okseltoilet (6 van de 9 klieren aangetast). 6 chemo’s ondergaan, 3 Fec en 3 Tax. Daarna 25 bestralingen en sinds augustus 2010 aan de hormoontherapie. Eerst 2 1/2 jaar Tamioxifen en sindsdien Anastrozol. De laatste jaren steeds meer klachten gekregen: gewrichtspijnen, dagelijks hoofdpijn, vermoeidheid, opvliegers en depressieve gevoelens. Het verhaal is dat ik februari 2018 mag stoppen met de anastrozol, die ik dan 5 jaar heb geslikt. Maar ik MAG doorgaan…. wat is wijsheid? Ik snak naar een leven zonder hormoonpillen maar loop ik dan niet meer risico op terugkeer van de bk? Zoooooo moeilijk!!!

  • Truus says:

    Zo herkenbaar alle verhalen hier.
    Na poortwachteroperatie, tac chemo, borstbesparendeoperatie met verwijdering van eierstokken/eileiders en bestralingen, nu ruim 2,5 jaar aan de tamoxifen. Deze krijg ik nog zeker 2,5 jaar. Veel last van vermoeiheid,maar ook opvliegers, geheugen, concentratie en nu steeds vaker last van stijfheid en spierkrampen. De laatste voornamelijk snachts en mede daardoor minder goed slapen.
    Weet niet hoe ik me voel over t feit dat ik straks mag/moet stoppen met de tamoxifen. Want ja liever leven met bijwerkingen dan weer meer kans op k…
    T ergste is nog dat ze je niks over de late gevolgen vertellen en ik t gevoel heb dat ze nu hier op de mammapolie alles afdoen alsof t psygisch is.
    Dat ik bk heb gehad heb ik wel een plekje gegeven maar die gevolgen zijn niet psygisch en soms moeilijk mee om te gaan !

  • Marianne says:

    Bewondering en waardering voor al die lotgenoten die hun medicijnen/kuren innemen/afmaken! Alle medicijnen hebben
    bijwerkingen maar dat het niet blijft bij ’n enkele maar dat er zo veel toe te schrijven valt aan ’t gebruik,maakt mij huiverig er aan te beginnen.Afgelopen aug. ben ik geopereerd,daarna bestraald en zou nu tamoxifen gaan gebruiken,maar al die bijwerkingen..ik weet het nog zo net niet.Lees hier overigens niets over jeuk of huiduitslag.Staat wel in de bijsluiter en aangezien ik de laatste drie jaar enorme jeuk heb gehad,kraters op armen,benen en romp,bloedingen erbij,’s nachts wakker van de jeuk ben ik toch wel angstig dat dit weer terugkomt.Heb ook nu gewoon wel gewrichtspijnen dus…kwaliteit is ook een ding.
    Lees wel dat de meeste reageerders jonger zijn dan ik,ben nl.70

  • Marjoleine says:

    Lieve vrouwen, ik ben zo dankbaar dat jullie je verhalen hier delen!
    Ik heb net ruim 2 jaar Tamoxifen geslikt en veel late bijwerkingen ondervonden. Vooral veel vaagheid in mijn hoofd, slecht zien, concentratie en geheugen problemen en bot en spierpijnen. Op de mama poli werd mij verteld dat deze klachten niet door de Tamoxifen zouden kunnen komen omdat ik dat dan al meteen in de eerste week van slikken gemerkt zou hebben….daardoor weer naar de huisarts gestuurd die ook niet weet wat ze ermee moet…soms voel je je zo alleen en heb je het gevoel dat je de buitenwereld niet kan uitleggen dat het nog steeds knokken is. Ik deel veel van jullie gevoelens en wens jullie allemaal veel kracht en wijsheid in de moeilijke beslissingen toe!

  • Roelien says:

    Wat steunend om over jullie ervaringen te lezen. Ik (nu 57 jr) bleek in Jan 2016 borstkanker te hebben. Borstbesparend geopereerd. Kleine hormoongevoelige tumor (1,5 cm) schone poortwachter. 16 x bestraald. Meteen in januari 2016 begonnen met tamoxifen. Nu sinds een week gestopt. Ik bleek staar te hebben aan beide ogen en ik heb last van opvliegers, vermoeidheid en depressie. Ik hoop dat met name mijn depressie verdwijnt nu ik gestopt ben. Ik ken mezelf niet meer. Ik was altijd een positief en optimistisch mens. Ik ben veranderd in een vermoeide doemdenker.

  • Roelien says:

    In aanvulling op mijn reactie. Ik heb het idee dat de bijwerkingen van de tamoxifen bij mij gaandeweg -de bijna twee maar dat ik het gebruikte- erger werden. De opvliegers waren er de hele tijd. De staar, vermoeidheid en depressie ontwikkelden zich geleidelijk.

  • Anna says:

    BK 2014, amputatie, okselkliertoilet, 25x bestralingen, preventieve amputatie gezonde borst, TE’S en borstreconstructie met hydrogel-implantaten en hormoontherapie.
    Na 2,5 jaar Tamoxifen over gegaan op Anastrozol, ik had erg last van vermoeidheid, spierkrampen in mijn rugspieren en kon slecht functioneren op mijn werk, was erg drollig en maakte teveel fouten, het leek dat het steeds erger werd. Nu met de Anastrozol gaat het véél beter, ben heel blij met de overstap, de enige wijwerking is dat mijn linker duim en wijsvinger een doof gevoel hebben in de vingertop. Maar ik heb nu veel meer energie en mijn hoofd is een stuk helderder.

  • m sommer says:

    ik ken deze verhalen .Ben nu van plan te stoppen na 4,5 jaar hormoon pillen ben 70 jaar .vind het wel weer genoeg . heb borst afgezet in 20 12 . heb geen uitzaaien . ik heb wel een baad bij . gemberbolletje iedere dag geen last meer van spier pijn .Stap s.morgens weer gewoon uit mijn bed zonder pijn mischien hebben jullie daar ook baadt bij groetjes margaretha

  • Maaike says:

    Wat een herkenbare verhalen! BK gehad in 2015, daarna chemokuren en toen aan de Tamoxifen in combinatie met Venlafaxine. Daar werd ik erg apatisch van, dus dat langzaam afgebouwd. Hierdoor lijken de bijwerkingen van de Tamoxifen verergerd te zijn, of in ieder geval duidelijker aanwezig. Eigenlijk wil ik ook met de Tamoxifen stoppen, maar wat is wijsheid? Ik weet dat ik blij moet zijn dat ik er nog ben, maar ben soms wanhopig over de kwaliteit van het leven. Inmiddels bijna 66, dus al met al een mooie leeftijd als daar nog 10 jaar bij kunnen komen, maar als ik die jaren aan een jongere zou kunnen geven, zou ik dat met liefde doen. Sterkte vrouwen! Maaike

  • m sommer says:

    ik ben intussen toch maar door gegaan tot mei vind dat mijn oncoloog werd.mijn behandeld als oke weer een klant minder ‘.geef je door aan de gemeente voor borst foto,s dat was het dan je zou toch zeggen .veel geluk verder ik hoop dat ik je niet meer terug ziet . maar ja ben blij als ik er van af ben in mei .groetjes

  • Bezorgde partner says:

    Diagnose was in januari 2016, eerst 4 zware chemo’s toen 16 wat lichtere chemo’s daarna borstbesparende operatie en 16 bestralingen gehad. 10 maanden samen heel intensief alles doorstaan, mensen echt leren kennen en zien afhaken en nu twee jaar verder heb ik er nog vaak moeite mee en zeker als ze dan weer iets van pijn heeft dan wordt het me teveel. Ik hou me groot maar verdriet van binnen overheerst. Heb haar zien veranderen en ook dat gaat maar door. We zijn gek op en kunnen niet zonder elkaar. Ze is 61 inmiddels en ik vele jaren jonger maar ze is mijn alles. We zijn al iets meerden 20 jaar samen en de intimiteit is sindsdien veel minder maar ik kan daarmee leven. Mijn lieve vrouw heeft nu na anderhalf jaar slikken van tamoxifen spontaan krampaanvallen in de onderrug. Deze komen spontaan opzetten en zijn heftig. Ik denk dat het door de hormoontherapie komt. Kan het niet uitsluiten maar die aanvallen zijn heftig. Heeft iemand ook deze ellendige ervaring dan wel tips? Diepe buiging voor alle vrouwen die deze rotziekte hebben moeten doorstaan of er nog midden in zitten en steeds vechten voor de toekomst. Knuffel voor jullie allemaal. Lieve groetjes

  • m sommer says:

    goh wat vervelend sterke beide

  • Henni van Dijk says:

    Jeetje wat een enorme hoop reacties. Wat een verhalen. Ook ik gebruik sinds nog maar drie maanden Tamoxifen en merk veranderingen. Ik ben altijd erg hormoon gevoelig geweest. Merkte de impact van de ‘storing’ altijd direct. Hetzij door menstruatie, de pil of het spiraaltje. Mijn beste tijd was tijdens mijn zwangerschappen. Dan voelde ik mij sterk en veerkrachtig dat herinner ik me nog zo goed. Toen ik bijna 51 was stopte mijn menstruatie acuut in de maand maart. Nooit meer een menstruatie gehad. Toen begon dus de overgang met alle gevolgen van dien. Totaal uit balans, depressief en agressief, ik kende mezelf niet meer. Kon niet meer functioneren op mijn werk en ben daarom op zoek gegaan naar oplossingen. Ik kwam uit bij Livial. Vanaf het moment dat ik dat slikte ging het stukken beter en kon ik weer normaal functioneren. Toen ik in januari van dit jaar na de behandeling voor borstkanker startte met Tamoxifen begonnen na ongeveer twee weken dezelfde verschijnselen. Totaal uit balans, depressief enz… het maakte dat ik weer ben gestopt met werken en nu nog steeds niet werk. In het begin was het alleen dat. Nu komen er steeds meer klachten bij. Slecht zien, plotseling wordt een begin van staar geconstateerd, enorme pijn in mijn rug die bij vlagen echt heel erg is, als ik op sta uit mijn bed voelt het alsof ik mijn lijf niet rechtop krijg. Ik ben 61 nu, heb jarenlang gesport en doe dat nog steeds, iedere morgen, zeker nu ik niet hoef te werken, sta ik een uur in de sportschool en probeer mijn conditie weer op te bouwen. Mijn gewicht neemt toe, ondanks de beweging en de aandacht voor gezonde voeding. Nachtelijke spierkrampen en opvliegers gedurende dag en nacht en sinds een paar weken een geirriteerde, jeukende vagina met meer afscheiding. Het is echt geen pretje. Ik wil het graag volhouden en niet te veel klagen maar ik heb het gevoel dat het ouder worden plotklaps gebeurt in sneltreinvaart. Ik wil graag nog een jaar of tien kunnen wandelen en bewegen. Dat is me heel veel waard. Mijn oncoloog zegt dat ik mijn lijf de tijd moet geven om er aan te wennen. Ik twijfel maar probeer de moed erin te houden.

  • Genny says:

    Ik ben sinds 3 maanden gestopt Met Tamoxifen . Heb 3 jaar geslikt. Veel hoofdpijn , somber , spierpijn en ook soort krampen in benen en onderrug. Mijn zicht is achter uit gegaan. Sinds Ik gestopt ben voel Ik mij over het algemeen beter. Ben niet meer degene van voor de diagnose dat niet.
    Ik wens iedereen veel sterkte toe.
    Ik vind veel herkenning in jullie verhalen.

  • Ilona says:

    Ik lees jullie verhalen met tranen in mijn ogen van herkenning. Ik heb na borstamputatie , verwijderen lymfeklieren en immunotherapie bijna 3 jaar tamoxifen geslikt met verschillende bijwerkingen: vaginale jeuk en schimmelinfectie, droogheid, moe, stemmingswisselingen. Hoopte van Letrozol minder klachten te hebben maar niets is minder waar. Ik denk nu toch op proef te stoppen om te kijken of ik me dan weer meer mezelf ga voelen en betere kwaliteit van leven heb. Heb 3 kinderen van 22 en tweeling van 14 dus wil graag nog blijven leven maar niet op deze manier. Dat is voor hen ook niet leuk.

  • THC says:

    Wat een verhalen zeg.
    Ik zelf had 7 jaar geleden op mijn 38e borstkanker, ik heb het gehele traject afgelopen en alles is zon beetje verwijderd ook de eierstokken toen (voor de zekerheid). Nu na ruim 6 jaar Tamixofen (daarvoor Letzorol geslikt maar toen zat mijn lichaam vast en kon niet meer veel doen) geslikt te hebben weer kanker, dit keer in de klier.
    Nu raden ze mij aan om Anastrozol te slikken. ben nog niet begonnen want geloof er niet meer in. En als ik ergens niet in geloof helpt het ook niet, vind ik en ben ik op zoek naar de alternatieve manier. Tuurlijk blijft het eng en ja er is een grote kans dat ik het terug krijg. Maar de Tamixofen heeft bij mij niet geholpen niemand kan mij met 100% kans zeggen dat Anastrozol wel gaat helpen en dan heb ik voor niks enorme bijwerkingen gehad waar je echt niet vrolijk van wordt. Het blijft een gok en dat is klote.
    Ik ben benieuwd wie die gok ook heeft genomen om niet voor de midici te gaan maar alternatieve manier? In statistieken geloof ik niet. Dat is niet eerlijk er wordt veel te weinig gekeken naar alternatieve manieren dus dat is logisch dat er daar weinig over bekend is.

  • Vero says:

    Wat een verhalen en zo herkenbaar… Ik weet nog dat de oncoloog zei na mijn eerste chemo en opname op spoed door koorts : Mevrouw uw lichaam is ziek… Nu wil ik het uitschreeuwen mijn lichaam is kapot… had al last van de nevenwerkingen van de chemo namelijk botpijnen en zenuwpijnen maar door de inname van Tamoxifen is het allemaal verergerd. Krampen, constant pijnen, droevige stemmingen, vermoeidheid etc… Pas 50 geworden met de gedachten ik wil er staan en dan bam …. Dus ga eens ernstig met de artsen praten want ik wil nog genieten van het leven zoals iedereen die hier eens schreef…

  • Wilma goossens says:

    Hallo dames, in 2012 bk gehad borstamputatie 33 bestralingen en zes TAC kuren. Gehele okselklier toilet gehad 12 okselklier aangetast. Hormoongevoelige tumor. Twee jaar tamoxifen geslikt vijf jaar exemestaan geslikt met al de nodige bijwerkingen die meerdere vrouwen ondervinden. Maar nu zit ik met een brandende vraag. Ik moest stoppen van mijn oncoloog. Nu 1 week en ik voel me zo zwaar knudde. Ben heel prikkelbaar huilen paniekaanvallen slecht slapen. Ik heb het gevoel dat ik de controle over mijn lichaam kwijt raak. Ik vraag me af of dit kan komen dat ik ineens gestopt ben. Herkent iemand zich hierin of ben ik weer zo’n apart geval. Ik ben nu 53. Succes en sterkte allemaal.

  • Sonja Keizer says:

    Dag dames, herkend iemand dit? Heb 7 jaar Tamoxifen geslikt en 3 en halve maand geleden (op eigen verzoek) hiermee gestopt. Nu sinds ruim anderhalve week weer non stop vaginaal bloedverlies, ben net 55 jaar geworden dus weer menstruatie? Op mijn leeftijd? Zeven jaar niet ongesteld, wel aantal keren tussentijds licht bloedverlies wat poliepen bleken te zijn. Nu weer in afwachting van gynaecoloog (waar ik natuurlijk naar toe gegaan ben) Niet leuk…

  • Jojo says:

    Ik ben pas gestart met tamoxifen, ik lees weinig tot niets over buikpijn, heb het gevoel dat ik al dagen een eisprong heb, ben 61 . Zijn er mensen die dit herkennen????

  • Anna says:

    Ach, wat een verdriet allemaal en wát een dappere vrouwen. Ook ik werd er uitgepikt bij het Bevolkingsonderzoek. Wat eerst een borstbesparende operatie zou worden, werd een amputatie. De chemo’s en de bestralingen ben ik redelijk goed doorgekomen. Dat hebben we gehad, dacht ik, nu gaat het de goede kant weer op. En toen kwam de Tamoxifen. Ik ben na zes weken het medicijn gebruikt te hebben, nu al drie weer drie dagen gestopt. Ik kan bijna niet lopen van de pijn in mijn benen. Ik word er zo verdrietig van. Wie weet hoe lang het duurt voordat de tamoxifen uitgewerkt is.

  • Angelique says:

    Mijn arts zei dat je na week of 4 verbetering voelt.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *