column Joyce Plastic fantastic

Plastic fantastic

“Als ik straks klaar ben, zien ze er een stuk natuurlijker uit.” De plastisch chirurg tekent behendig de kleine markeerstreepjes op mijn strakgespannen voorgevel. Voor de derde, hopelijk laatste, keer in anderhalf jaar tijd word ik weggereden naar de operatiekamer.

9 september 2014
4 reacties

Tags: , , , ,

Met mijn uiterlijk voor de borstkanker, was ik eigenlijk best tevreden. Natuurlijk ben ik nooit te beroerd om de natuur hier en daar een klein handje te helpen. Trek leuke flatterende kleren aan, doe wat make-up op mijn gezicht en laat zo nu en dan wat verf in mijn haar smeren. Maar, daar houdt het wat ‘onnatuurlijke’ verfraaiing betreft voor mij wel op. Cosmetische ingrepen zijn aan mijn lijf niet besteed. Imperfecties en naderende ouderdom? Het hoort bij het leven en dus ook bij mij. Mijn van nature wat klein uitgevallen boezem had ik daarentegen best een vergrotend ingreepje gegund. Maar nee, ook daarvan had ik reeds jaren geleden besloten het bij het natuurlijke te laten en de strijd met de zwaartekracht in de toekomst gewoon aan te gaan.

Uitgerekend die borsten maken, dat ik mij tegenwoordig ongewild toch ook in de wondere wereld van de plastische chirurgie mag begeven. Een wereld die uit meer blijkt te bestaan dan borstvergrotingen, liposucties en facelifts alleen. Een wereld vol kundige artsen, die ervoor zorgt dat ik weer met twee ‘nieuwe’ rondingen door het leven kan gaan. Een wereld vol methodes en hulpmiddelen, die mijn pijn en gemis van de amputaties enigszins kan compenseren.

Vandaag zullen twee onvervalste siliconen hun definitieve intrede maken in het zorgvuldig geprepareerde borstgebied. Vanuit mijn ooghoek zie ik de verse inhoud al klaarliggen. Voor de zekerheid check ik nog even of de protheses wel de door mij gekozen grootte hebben. Het zal mij immers toch niet gebeuren, dat ik straks na alle pijn en moeite plat als een dubbeltje óf met borsten als meloenen wakker ga worden.

Geroutineerd laat ik mij even later onder narcose brengen en geef mij over aan de chirurg en zijn gevolg. In tegenstelling tot de eerdere operaties is het nu in een paar uur gepiept. Het ontwaken uit de narcose gaat gemakkelijker dan voorheen en ook de pijn is goed te doen. Uit mijn borsten steekt aan elke kant de welbekende drain, voor de afvoer van het wondvocht. Pleisters bedekken de sneetjes waardoor de tijdelijke tissue-expanders zijn verwisseld met hun opvolgers. Zachtjes glijden mijn handen over mijn verbouwde voorgevel. Het voelt verrassend zacht aan en, voor zover dat kan, lijken ze enigszins ‘natuurlijk’ te hangen.

Vanuit mijn ooghoek zie ik de verse inhoud al klaarliggen. Voor de zekerheid check ik nog even of de protheses wel de door mij gekozen grootte hebben.

Die nacht lig ik alleen in het donker in het oncomfortabele ziekenhuisbed. Het pijnlijke, doffe gevoel in mijn borsten maakt plots plaats voor het besef. Een gelukzalig gevoel dat mijn borsten, op de tepel na, er zo goed als weer zijn. Ik kan mijn handen niet langer van ze afhouden. Het was het allemaal waard: alle operaties, alle pijn, alle beperkingen. Hier moet ik het dus de rest van mijn leven mee doen. Een ongevoelige, met littekens versierde siliconen boezem. Groot, klein, natuurlijk of nep. Mij maakt het inmiddels allemaal niet meer uit. Alhoewel. Dat’ bh-cupje’ meer bevalt mij stiekem toch wel erg goed. Elk nadeel heeft zo zijn voordeel. En in mijn geval vanaf nu zelfs twee grotere voordelen.

4 reacties

  • cerene says:

    hahahaha, you go girl!!!! Eerlijk, dan kan je er toch ook niet van afblijven!! ben zo f…ing trots op jou he!!!dikke zoen!

  • Janny says:

    Staat weer prachtig op papier! XXX Janny

  • patricia says:

    Geweldig!! Ik ga as vrijdag. Fijn jouw leuke blog zo te lezen 😉

  • sonja says:

    veel plezier ermee!!! 😉 even serieus: ik dacht in het begin dat ik (linker borst eraf, rechts een AA – cupje…) niets laat doen en er maar mee moet leven zoals het is…, jouw verhalen laten me me nu al verheugen op een eerste consult bij de plastische chirurg, gewoon om me te laten informeren, en wie weet…

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *