Op de lange baan

“Nee sorry, dat gaat echt niet lukken. Je haar is helaas nog veel te kort om een mooi resultaat te krijgen. Over twee maanden kunnen we er misschien opnieuw naar kijken?” Ik voel de tranen in mijn ogen, terwijl ik met mijn handen door mijn haar voel. Ik bedank de kapster voor haar tijd en advies en loop teleurgesteld weg.

16 juni 2014
23 reacties

Tags: , , ,

Een paar maanden geleden heb ik mijn pruik aan de Haarstichting gedoneerd. Sindsdien doet mijn zeer gewaardeerde hulpstuk opnieuw dienst, maar nu ergens in Roemenië. Het voelt goed hem definitief de deur uit te hebben gedaan, ervan uitgaande dat ik er hopelijk nooit meer een hoef te dragen. Maar hiermee heb ik mezelf ook de mogelijkheid ontnomen om zo nu en dan het gevoel van lang haar te ervaren. Nog even dat nephaar over mijn korte kapsel te schuiven en de vertrouwde omlijsting van mijn hoofd met lange lokken te zien. Want, alhoewel ik er inmiddels wel gewend aan ben geraakt, het gemis van mijn eigen haar blijft.

Uiteraard ben ik ontzettend blij dat mijn haren weer groeien. Dankbaar dat het weer net zo vol en dik is als voorheen. Het is leuk om eens allerlei lengtes te kunnen uitproberen, die ik voorheen nooit zou hebben gedurfd. Je haar wassen en drogen in een mum van tijd is een groot voordeel van het hebben van kort haar. Dagelijks krijg ik vele lief bedoelde complimentjes, vragen en opmerkingen over mijn haar: “Wat zie je er goed uit zeg! Had je vroeger ook van die mooie krullen of komt het door de chemo? Dit kapsel staat je goed hoor! Dat hele korte haar vond ik je ook zo pittig staan. Ga je het eigenlijk weer heel lang laten groeien? Je moet het lekker zo laten joh, staat je hartstikke mooi. Ach, gelukkig is het maar haar, het groeit vanzelf wel weer aan.”

Maar mijn emotionele kant overtreft mijn ratio met enige regelmaat en diep van binnen schreeuw ik het soms uit.

Natuurlijk weet ik dat iedereen het goed bedoelt. Natuurlijk zullen de meesten het ook echt oprecht menen. Natuurlijk ben ik meestal in staat in de spiegel gewoon de ‘oude’ ik te zien maar dan met een leuk kort kapsel. Natuurlijk ben ik blij dat ik aan de beterende hand ben en is dat véél belangrijker dan wat voor kapsel er ook op mijn hoofd zit.

Maar mijn emotionele kant overtreft mijn ratio met enige regelmaat en diep van binnen schreeuw ik het soms uit: “Nee, ík vind het niet leuk! Ik wil gewoon weer mijn lange haar terug. Dus ja, ik laat het lekker tot op mijn kont groeien! Zodat ik zelf kan bepalen of, wanneer en hoe kort ik het knip! Ik zie heus wel dat het me ook staat, maar ik wil gewoon geen kort kapsel. Nee, ik weet niet of dit mijn eigen krullen zijn, want heb ik ooit eerder chemo of kort haar gehad? Knip lekker je eigen haar kort, zal je vast ook heel goed staan! Het groeit immers toch vanzelf weer aan?!”

Mijn korte haar ben ik momenteel even spuugzat. Het stylen met gel, wax en bussen haarlak voldoet niet langer en voor de zoveelste keer zit ik in een ‘tussenfase’. Een bloedirritante overgangsperiode die wordt veroorzaakt door het langer laten groeien van mijn haar. Het is tijd voor actie en ik weeg de voor- en nadelen van hairextensions tegen elkaar af. In de hoop dat langer haar mij een beter gevoel gaat geven, vereer ik uiteindelijk de plaatselijke kapsalon vol hoge verwachtingen met een bezoekje.

Somber kom ik even later thuis na het negatieve advies van de kapper en plof neer op de bank. Nadat ik de tegenvaller op me in heb laten werken, schiet me wat te binnen. Ik sprint naar de badkamer en steek, na wat gegraaf in mijn la, een aantal speldjes en klemmetjes in mijn haar. Tevreden kijk ik naar het resultaat in de spiegel en besluit om het definitief aan te gaan. Hoe moeilijk het ook is: alle fases, alle lengtes, alle onzekere gevoelens. Ik ga de natuur zijn werk laten doen, zowel wat betreft mijn haar als mijn zelfvertrouwen. Want uiteindelijk valt dat echt niet met haar te verlengen….

23 reacties

  • Coby van der veldt says:

    Prachtig beschreven Joyce X

  • Danielle says:

    Hoi Joyce, ik zit net je verhaal te lezen! Mooi verwoord en zo herkenbaar! Heel veel sterkte.

  • Corry Merkens says:

    Zo herkenbaar. Dat het maar weer mooi lang mag worden Joyce!!

  • Saskia says:

    Ik weet precies hoe je je voelt. Bij mij beginnen ze nu ook weer te groeien en ik had voorheen lange donkere krullen. Ik mis ze nog steeds en heb het vaak ook zo koud zonder mijn haar . Ik wens je heel veel sterkte en de mensen bedoelen het goed met hun advies maar voelen toch niet wat wij voelen. Veel liefs Saskia

  • Nita says:

    Het valt ook niet mee, natuurlijk ben je blij dat je haar weer gaat groeien, maar als je in de spiegel kijkt wat ik bijna nooit doen, dan is het toch echt een nachtmerrie , ik ga nu m’n laatste chemo in , natuurlijk ben ik blij dat het goed te behandelen is , maar toch je haar eraf je nagels van je tenen , het worst er allemaal niet beter op, maar positief blijven dat is belangrijk…succes

  • Ik snap je zo goed,ik had hiervoor echt een prachtig bos lang blond haar,was echt mijn imago en nu zit ik nog maar in de Sinead O’Connor fase en ja natuurlijk het begint eindelijk te groeien en ook mijn wimpers en wenkbrauwen ,gelukkig, maar ik kan mijn mooie haar soms zo missen….Natuurlijk is het feit dat we er nog zijn absoluut het belangrijkste en is dan uiterlijk misschien niet zo belangrijk maar heb er wel een klap van gehad,hoe zeker ik ervoor was en hoe onzeker ik nu ben…Geduld,geduld en nog eens geduld,heel veel sterkte hoor..

  • Nicole says:

    heel herkenbaar al dat goed bedoelde advies. Ik heb eind 2011 chemo gehad en vanaf april 2012 mijn pruik afgelaten. Ook ik kreeg vele complimenten over dat stoere en pittige korte haar. Dat hield inderdaad in dat ik er iedere ochtend gel of iets in moest doen om het in model te houden Ik ben gelukkig over die onhandelbare tussenlengte
    heen en ik laat ze weer lekker lang groeien. En waarin? Omdat het mijn haar is

  • Rianne van de Meerendonk says:

    Zo herkenbaar, ik zit momenteel in dezelfde fase als jij en krijg dezelfde reacties over mijn korte haar, wat leuk krullen, pittig zo, zou het zo laten….enz… Maar als ik in de spiegel kijk zie ik niet mijn oude ik. En die zou ik zou graag terug willen zien. Maar houd vol, doe ik ook. Tenslotte hebben we iets veel ergers overwonnen!!!!

  • Janny van den Berg says:

    Ja zou gek zijn als dit niet mooi op papier zou staan!
    Xx Janny

  • Anne says:

    Heel erg begrijpelijk en heel herkenbaar. Mijn zus heeft ook haar lange haar verloren door chemo’s en inmiddels is het gelukkig weer lang maar ook ontzettend heilig! Haar haren zullen nu altijd lang blijven! Nog even afzien, bikkelen en soms heel erg balen maar het wordt hoe dan ook lang! Heel veel succes en geduld gewenst!

  • Zo herkenbaar ik heb het gewoon laten groeien 5 jaar lang alleen af en toe een punten laten knippen!!! Maar ik heb nu weer een kort koppie!! Ik heb het in mei gedoneerd 26 centimeter!!
    Best trots op mijn zelf!! Maar ik weet hoe je je voelt. Het haar is toch belangrijk bij ons vrouwen!!

  • Jenny says:

    Zooo lastig voor ‘ons’ als zeer-gemeende-goedbedoelende-complimenten-gevers, want JA het staat je ECHT heel mooi, maar NEE je hebt er niet voor gekozen en dat maakt het verschil!
    Je had het mo

  • Jenny says:

    oiste haar van ons allemaal, dus natuurlijk mag het gezegd worden: geduld is nu even geen schone zaak; dat wachten is meer dan beroerd en we kunnen met z’n allen (met jou) niet wachten totdat het weer zo prachtig lang is als het was meis! X

  • Caroline says:

    Lotgenoten, of toch niet?
    Nee, ik ben mijn haar nooit kwijt geweest, lijkt me verschrikkelijk! Nooit chemo gehad want had een milde vorm van borstkanker. 3 jaar later was het monster terug, uitzaaiingen, palliatieve behandeling…., soms denk ik, had ik toen maar chemo gehad, dan stond ik misschien niet waar ik nu sta..
    Ieders leed is het ergste leed, ik bagatelliseer niet maar misschien helpt dit jullie om door deze rotperiode door te komen en te denken, ik word weer beter, mijn haar is een kwestie van geduld en doorbijten als die tussenfase er is…
    Nogmaals, ik leef met jullie allemaal mee en vind mijn situatie echt niet erger dan die van jullie, soms moet je eens zoiets horen om weer te kunnen relativeren! Keep up the good spirit! Caroline

  • ingrid says:

    Dank je! Dat is wat in mij op komt als ik je blog lees. Ik worstel op dit moment met die door je omgeving opgelegde dankbaarheid voor mijn nieuw haar. Tuurlijk ben ook ik blij dat het vol terug komt maar het voelt niet als mijn haar, het kwam grijs terug en ik ben pas 38, en het duurt zo lang voordat het weer voor mij vrouwelijk zal voelen. Voor mij staat het haar bijna symbool voor herstel van alles en volgt het voor mij ook de groei van zelfvertrouwen. Tuurlijk is de dubbele amputatie en reconstructie heftiger dan haar wat weer aan groeit maar toch is dat haar iets wat me vaak verdrietig maakt. Misschien juist wel door alle goedbedoelde opmerkingen. Want inderdaad, scheer het zelf lekker af als je het zo’n positief proces vindt. Begrijp me niet verkeerd, ik ben dankbaar voor alle lieve mensen om me heen maar ook ik ben maar een mens en voel me soms alleen in mijn onzekerheden en verdriet door de borstkanker. Daarom nogmaals veel dank voor dit herkenbare verhaal.

  • Hugo says:

    Weer mooi geschreven en wat een kapster zeg. Mooie resultaat! Jij bent een mooi exemplaar en geduld is een schone zaak. Een ding weet ik wel. Je bent een prachtige en oprechte mens van binnen. Ik zal zeker gaan fluiten als ik jou met lang haar zie:) ik mis het dollen wel hoor. Kom snel weer eens langs.

  • Annie says:

    Ik kan mij heel goed voorstellen hoe jij je voelt met je korte haar. Ik had ook heel mooi lang, dik haar en ineens werd ik kaal. De eerste pruik heeft de mevrouw van de pruikenzaak naar haar eigen smaak mij aangeraden. Daarvoor had zij mij helemaal kaal geschoren zonder emoties. Mijn man werd nog niet eens een stoel aangeboden. Achteraf bleek de pruik een goede keuze. Daarna heb ik 2 korte gehad, omdat de familie enz. mij dat goed vond staan omdat ik ook zo was afgevallen. De laatste was ik zelf wat beter en heb een lange genomen met laagjes en die iets korter laten knippen. Dit voelt veel beter. Het is nu 5 jaar geleden dat ik chemo had, maar ik heb 3 x borstkanker gehad en er is nu weer een knobbeltje ontdekt. Ik heb nu levenslang een hormoonkeur. Dit geeft heel veel bijwerkingen vooral in de gewrichten ( knieen). Maar het ergste vind ik nog, dat mijn haar zo ontzettend dun is en wel babyhaar lijkt. Het groeit wel, maar heb overal kale plekken. Vandaar dat ik als ik wegga nog steeds een pruik draag. En nu donderdag weer naar de oncoloog voor het nieuwe bobbeltje. Vanmorgen heb ik tegen mijn man gezegd, dat als het kwaadaardig is, ik de borst laat verwijderen. Ik heb 3 x borstbesparend gehad, (2 x rechts en 1 x links ) maar ik zou de bestralingen en chemo’s niet graag voor de vierde keer weer doen. Mijn man schrok hier wel van, want ondanks de verminkingen ( ik draag losse protheses) vind hij mijn borsten nog steeds mooi. Maar het ging eigenlijk over het haar. Ik hoop zo dat het nog wat dikker wordt en dat ik weer fatsoenlijk zonder pruik kan. Ik schaam mij ook altijd als ik foto’s van mijzelf zie, en constateer dat mijn voorhoofd helemaal kaal is. Dus mijn advies. lekker laten groeien dat haar.

  • Ik weet nog niet wat ik er van ga vinden 2 juli eerste chemo,pruik en sjaaltjes liggen klaar. Nu denk ik: ’t is niet anders en het gaat weer gewoon groeien over een poosje. Maar als ik er midden in zit zal ik vast nog wel eens aan je denken.

  • Paula says:

    Lieve Joyce,

    Ik snap je gevoel. Ik kan het woord “stoer” ook niet meer horen. IK wil gewoon mijn lange blonde haren terug. Heb je misschien al nagedacht over “matjes”. Ik weet niet of je dat al kan maar ik wilde je dit toch als tip meegeven. IK zelf heb nu een paar mm en moet dus nog even wachten maar ga het zeker doen straks. Sterkte ……Paula

  • joycecolumn says:

    Bedankt weer voor alle lieve reacties!!

  • joycecolumn says:

    Heel veel sterkte Annie!! Ik hoop dat het knobbeltje niet kwaadaardig was?
    Wat heftig dat het al zo vaak bij jou is geconstateerd. Mocht je meer willen weten als het nodig is over het verwijderen van je borsten. Je mag me een mail sturen hoor op joyce@pinkribbon.nl

  • joycecolumn says:

    Graag gedaan Ingrid! Fijn dat je er steun uithaalt, dat is ook mijn bedoeling 😉

  • joycecolumn says:

    Heel veel sterkte Caroline!

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *