In voor- en tegenspoed

Vind je mij nou echt nog wel aantrekkelijk?” Ik hoor de trilling in mijn stem en kijk mijn man in zijn reebruine ogen. Hij zucht. “Hoe vaak moet ik het nou zeggen: natuurlijk vind ik je nog steeds mooi!” Ik wil hem zo graag geloven, maar voel de tranen in mijn ogen branden.

10 maart 2014
43 reacties

Tags: , , , , , , ,

De Spaanse zon straalt uitbundig en het is fijn om een jaar na de diagnose eindelijk weer eens ‘echt’ vakantie te hebben. Ik zit onder een parasol aan het zwembad, terwijl ik geniet van mijn kinderen die zich vermaken in het verkoelende water. Ik schuif de handdoek nog eens goed over mijn bestraalde huid, aangezien het voorlopig verboden is de zon er op te laten schijnen. Vanuit mijn ooghoek zie ik hem aan komen lopen. Zijn blote zongebruinde bovenlijf bezorgt mij vlinders in mijn buik. Hij komt dichterbij en geeft mij onverwachts een liefdevolle kus op mijn mond. Daarna nestelt hij zich uitgebreid op een bedje naast mij in de zon. Ik zie andere vrouwen verbaasd mijn richting op kijken en hoor ze zich afvragen “Wat ziet hij in hemelsnaam in haar?”

Daar zit ik dan. Omringd door gezonde lichamen en borsten, verpakt in kleurige bikini´s of puur natuur tentoongesteld. Ik kijk naar mijn eigen lichaam, flink wat kilo’s zwaarder dan normaal, gehuld in een saai prothesebadpak. Hooggesloten, zodat mijn prothese en littekens niet zichtbaar zijn. Mijn witte huid geeft bijna licht, door het verplichte gebrek aan zon van de afgelopen tijd. Mijn haar lijkt, nat door het zwemmen, nog korter dan het al is. Geen make-up op mijn gezicht om alles enigszins te compenseren. Ik kijk opzij naar het vertrouwde uiterlijk van de man op het zonnebed en onzekere gevoelens verdringen de rondfladderende vlinders.

Hij werd mijn beste vriend, mijn echtgenoot, mijn minnaar, de vader van mijn kinderen.

Zeventien jaar geleden scheen hetzelfde Spaanse zonnetje tijdens onze eerste ontmoeting. In eerste instantie voelden wij ons vooral tot elkaar aangetrokken door onze uiterlijke kenmerken. Maar naarmate de tijd verstreek, maakte deze fysieke verliefdheid plaats voor houden van. Onze uiterlijke aantrekkingskracht smolt, als vanzelf, samen met al onze innerlijke kwaliteiten. Zorgden voor meer diepgaande gevoelens als geborgenheid en vertrouwen. Hij werd mijn beste vriend, mijn echtgenoot, mijn minnaar, de vader van mijn kinderen. Maar ongewenst kreeg hij nog een rol toebedeeld: de man van een kankerpatiënt.

Mijn stemming wisselt de laatste tijd zo regelmatig, dat mijn man veelvuldig aan een vragenvuur wordt onderworpen: “Ik ben lelijk hè, met kort haar? Jij vindt langer haar toch ook mooier staan? Vind je mij nu niet veel te dik? Slanker vind je mij aantrekkelijker toch? Vind je mijn nieuwe borst mooi? Jij houdt toch helemaal niet van nepborsten? Mis je mijn borsten niet in bed? Blijf je soms alleen nog maar bij mij omdat je je verplicht voelt?”

Wat wil ik nou eigenlijk precies van hem horen? Wat zijn de juiste antwoorden op al mijn vragen? Kan hij wel vaak genoeg zeggen dat hij mij, ondanks alles, nog mooi en aantrekkelijk vindt? Hoe vaak ik mijn vragen stel, welke antwoorden ik ook verwacht of krijg, onze relatie is hoe dan ook veranderd. Ik ben veranderd, wij zijn veranderd.

Als de Spaanse zon die avond onder is gegaan, nestelen wij ons lepeltje-lepeltje in bed. Rationeel gezien weet ik dat hij van mij houdt om wie ik ben, er blij is dat ik er nog ben en hij mij mooi vindt zoals ik ben. Maar waarom lukt het mij maar niet om dit dan ook zo te voelen? Ik mis mijn oude lijf, mijn zekere ik. Ik mis mijn lange manen, terwijl mijn man ze zachtjes streelt. En voor het eerst verlang ik terug naar mijn oude borsten, vastgehouden door de vertrouwde warme handen van mijn man. Ik kan het niet tegenhouden. Grote tranen rollen over mijn wangen. Troostend strijkt zijn hand door mijn korte haren en legt hij zijn arm over de platte kant van mijn borst. Huilend val ik even later in een zorgeloze slaap.

43 reacties

  • Wendy says:

    Zo herkenbaar….

  • Tim says:

    Heel mooi hoe je dit omschreven hebt. Ik kan uit ervaring helaas mee praten. De rol van uw man heb ik helaas ook mee moeten maken. Ik ben dan sinds september vorig jaar weduwnaar geworden op 27 jarige leeftijd.

    Ik hoop u met dit bericht een beetje gerust te stellen, de gevoelens die hij heeft voor jou zullen niet verdwijnen ongeacht hoe je er uit ziet.
    Wat hij voor je doet zoals tegen je aan komen liggen in bed is juist de kracht van hem dat hij je accepteert zoals je bent, en dat is ook iets wat jullie beide zo sterk maakt.
    De gedachten die buitenstaanders hebben over jullie krijg je zelf niet mee, maar het is vaak een teken van respect.
    Heb vertrouwen in jezelf en in je relatie en probeer te accepteren dat jij de ware bent voor je man, anders had hij ook niet bij je komen liggen.

    en nog even grof gezegd, wij als man zijnde die in een situatie als dit zitten hebben het schijt aan wat de buiten wereld denkt en zegt. Zoals ik een beetje uit je verhaal kan lezen leeft hij ook op die manier omdat hij alleen om jou en je gezin geeft en daar het beste voor wilt hebben.

    Mvg Tim

  • Thea says:

    Kan me voorstellen dat dit een moeilijke periode is. Maar probeer de moed erin te houden/ de kracht te vinden. Jullie kunnen er nog voor elkaar zijn! Het komt vaak weer goed!

  • Wat een mooie reactie!

  • Thea says:

    Wou nog zeggen..heel veel sterkte/ kracht!

  • Renske Elzinga says:

    Zo herkenbaar! Begrijp precies hoe je je voelt!

  • cora van der bijl says:

    Ja dat moet slijten ik weet nu dat ik nog steed een mooie vrouw ben ondanks mijn mistvormde borst…. komt echt goed maar je moet weer zelfvertrouwen krijgen!!!

  • Coby van der Veldt says:

    Lieve Joyce ,ook al krijg ik je column al te zien voordat hij op de site komt,toch is deze erg heftig en dat jij zo je gevoelens op papier kunt zetten wetende dat iedereen dat kan lezen, daarvoor alle respect! Dikke kus mama!

  • Janny says:

    Jaaaa dat heb je even mooi in duidelijke zinnen uitgelegd. Maar oh oh wat is dit moeilijk voor jullie. Ik vind jou en raymond allebei kanjers en wens jullie alle geluk toe dikke knuffel van Janny

  • Wanda says:

    Heel mooi verwoord en zó herkenbaar!
    Ik begon te lezen en dacht: ik wéét dat hij van me houd….
    ….. en toch raakte je laatste stukje me, omdat ik het, af en toe,
    vooral zélf moeilijk vind mij te accepteren zoals ik nú ben

  • jacqueline says:

    lieve joyce ik heb het ook meegemaakt een borst ik voelde me zelf geen vrouw meer ik miste wat maar ik heb een borstherstellende operatie gedaan en voel en ben weer gelukkig komt wel goed heel veel sterkte en kracht mvg jacqueline

  • Dit is op Lief kostbaar Mensenkind. herblogden reageerde:
    O wat herkenbaar. Een vreemde voelen in je eigen lijf. Veel liefs.

  • O wat herkenbaar. Je bent een vreemde in je eigen lijf. Liefs.

  • Han van Schaik says:

    Je bent en blijft een mooie vrouw Joyce, misschien nog wel wat mooier dan vroeger. Dikke knuffel van Han

  • Ilse says:

    Lieve Joyce, heel veel sterkte en heb vertrouwen. Het komt goed. Ik heb diep en diep respect voor wat je allemaal doet en hoe je hiermee omgaat.

  • Thea says:

    Weet precies wat je bedoelt, heel veel iefs en kracht, dikke knuffel.

  • Wauw says:

    Knap dat je op kunt schrijven wat velen voelen. Het komt echt goed, je gaat je beter voelen en dan komt je zelfvertrouwen ook weer terug. Het gaat hand in hand en je zult zien in de zomer straal je alweer :-). Sterkte en geloof in jezelf dan komt alles goed.

  • Corina Steenkamp says:

    Nog niet herkenbaar maar al wel voelbaar.
    Na alle chemokuren wordt ik aanstaande woensdag zelf geopereerd (borstamputatie).

  • Ineke van wanrooij says:

    Ook ik weet wat je voeld , zit hier nu de de zon met dikke tranen. Dacht dat ik die gevoel alleen had.

  • Annette says:

    Slik…sterkte!!!!

  • Ingrid says:

    De onzekerheid is zo herkenbaar. Het zit denk ik meer in jou dan in hem. Maar ja, dat haalt het gevoel niet weg. Je mooie lichaam waar je zo mee vertrouwd was…. Het is nu 3,5 jaar geleden en weet je? ik vind mezelf nu mooier dan toen. Een goede plastisch chirurg kan je daar ook bij helpen. X Ingrid

  • Ingrid says:

    De onzekerheid is zo herkenbaar. Het zit denk ik meer in jou dan in hem. Maar ja, dat haalt het gevoel niet weg. Je mooie lichaam waar je zo mee vertrouwd was…. Het is nu 3,5 jaar geleden en weet je? ik vind mezelf nu mooier dan toen. Een goede plastisch chirurg kan je daar ook bij helpen. X Ingrid

  • Ingrid says:

    ik had in t verkeerde vakje gereageerd….

  • Miranda says:

    Wat een mooie lieve reactie Tim. Heel veel sterkte met je eigen verlies!

  • Andrea says:

    Heb het ook meegemaakt, je moet er aan wennen. Maar voor mij went het nooit, althans, het is heel moeilijk. Ik heb het wel geaccepteerd, maar toch…… Het blijft moeilijk, al is het al bijna 7 jaar geleden. Het is zo herkenbaar allemaal. Het is wat destijds mijn oncoloog zei ” het is uit je lichaam, maar niet uit je hoofd”. En zo is het. Wens je heel veel sterkte met het herstel. Gaat goed ko m en. En altijd positief proberen te blijven, dat helpt!

  • Bert says:

    Ik kan me helemaal vinden in je verhaal! Ik ben zelf sinds 2 jaar weduwnaar nadat mijn lieve Anneke overleed aan de gevolgen van uitzaaingen. Ook ik kreeg steeds weer die vragen van haar. Zo moeilijk om duidelijk te maken dat er maar één vrouw in mijn leven was en dat ze voor mij nog altijd de mooiste was ondanks het gemis van een borst. De reaktie van Tim hierboven verwoordt precies hoe ik mij voelde gedurende de 13 jaar die mijn Anneke nog gegeven waren na de operatie, Chemo en bestralingen.
    Hou je haaks meid, jouw man is uit het goede hout gesneden en jij blijft altijd zijn “number one”

    Bert

  • Hugo says:

    Lievei collega Joyce, je hebt weer een verhaal neergezet waar ik weer stil van word. Het komt keihard binnen en moet even slikken. Ik weet dat jij een hele sterke vrouw bent met stijl. Dat tonen ook jou verhalen. Het is jou gevoel maar ik weet wel zeker dat jou man heel veel van jou houdt. Kan niet anders, want jij bent een fantastische mens.
    Als ik zo de reacties lees, zie ik zoveel herkenning van vrouwen in jou verhaal. M.i. Is dat een goed teken, dus blijf a.u.b. Door schrijven totdat jou boek ooit uitkomt. Kan niet anders.
    Nogmaals, ze komen aan en zijn fantastich mooi geschreven.

  • Gerda says:

    Voor mij is het nu 12 jaar geleden,mis een borst,heb er nooit een durven laten maken!Maar vindt m`n lijf mooi zo!Heb op dit moment geen relatie en zit al weer 5 jaar in m`n uppie!Toch denk ik wel eens,stel als ik een man leer kennen hoe zou hij dan reageren???Maar ach ook dat leert de tijd denk ik dan maar!Sterkte iedereen,het valt niet mee maar toch,wij vrouwen zijn meer dan een paar borsten!!!!!

  • Janny says:

    Ja Joyce innerlijke schoonheid blijft ten alle tijden!! Maar als je jong bent kan ik mij voorstellen dat je daar heel veel problemen mee hebt! Naarmate wij ouder worden merk je dat het uiterlijk er steeds minder toe doet. Maar zoals elke keer bewonder ik je schrijftalent. Prachtige ontroerende reacties! Sterkte voor allemaal!xx Janny

  • Amber says:

    Heel mooie reactie Tim

  • Jenny says:

    Lieve schat, mooie column, dikke kus!

  • Lidewijde says:

    Lieve Joyce
    Helaas zo herkenbaar. Vooral ook dat stukje van zitten op t strand met te kort haar…
    Ik mis een borst en heb directe reconstructie ondergaan. Veel mensen zeggen..je ziet het bij jou niet.
    Maar ik weet het.
    Ook ik bestookt mijn man met die vragen.
    En hij gaf laatst als reactie : je mag het me elke dag vragen ..maar mijn antwoord blijft hetzelfde ..ik ben verliefd op jouw inhoud …niet op de verpakking.
    Respect voor hoe je schrijft. Je bent een hele mooie en sterke vrouw.
    Wees trots op jezelf.
    Vele anderen zij. Dat ook
    Lidewijde

  • Kato says:

    Als je nou eens uitgaat van je eigen kracht, en die van jullie samen komen jullie er wel. Stop met twijfelen over jezelf, je hebt zelf aangegeven dat jullie van fysieke aantrekking over zijn gegaan naar maatjes voor altijd… Hou dat in gedachten… En Ook een vrouw met borsten, geen kanker en wel haar heeft ook haar nukken !! Vertrouw op jezelf… Veel liefs, en sterkte..stop met je man verwijzen naar anderen….. Dat is de kat op het spek binden…ga leven ! En maak van elke dag een mooie !

  • Annerieke says:

    Erg mooi geschreven!
    Dit is zo herkenbaar, toen ik 23 was kreeg ik de diagnose. Inmiddels 2 jaar veder maar heb er nog steeds moeite mee. Gelukkig ben ik nooit verlaten door mij man, daar ben ik hem dankbaar voor. Hij zegt altijd “ik hou van je en dat maakt jou de mooiste” maar dat gaat er bij mij nog niet in.
    Sterkte en kracht voor de komende tijd!

  • Carrie en Johan says:

    Lieve Joyce,
    Wat een prachtig, maar vooral ook een zeer emotioneel verhaal. Heel heftig om te lezen.
    Wij weten heel goed hoeveel jouw mannetje van jou houd!!
    Kus, Carrie en Johan

  • Tim says:

    dank je wel marieke en miranda, het is een beetje een gelijke verhaal wat ik zelf heb door gemaakt, in het archief van 1 van de 9 hier op de site kunnen mensen lezen hoe wij hebben geleefd de afgelopen jaren. Binnenkort zal er van mij ook een nieuw colum geplaatst worden over de maanden die heb ik doorgemaakt met me kinderen na het overlijden van mijn vrouw.

  • L visser says:

    Zo voel ik me ook .alleen is het geen Spaanse zon maar een naturistencamping .hoe kom ik hier onder uit zonder hem te kwetsen of ondankbaar te lijken , naar wat hij afgelopen tijd voor mij gedaan heeft.

  • Lieve Joyce, wat mooi beschreven en herkenbaar.
    Nu (bij mij 7 jaar later) brengt het toch weer tranen naar boven. Mijn man zegt altijd: “Meid, je lééft!” Dat helpt mij.
    Weer vertrouwen krijgen, dat duurt een tijdje.
    Veel liefs en knuffel voor jou en je gezin!

  • joycecolumn says:

    Hoi Tim,

    Wat een lieve reactie! Dank je!
    Jouw verhaal heb ik eerder ook gelezen. Heel veel sterkte met het verlies van je vrouw. Respect voor de wijze waarop jij ermee omgaat! Ik ben benieuwd naar jouw volgende column….

    Lieve groet Joyce

  • joycecolumn says:

    Hoi Bert,

    Mooi om te lezen dat mijn gevoelens herkenbaar zijn en ook voor de mannen van…. Verdrietig om te lezen dat jouw Anneke is overleden.
    Bedankt voor je lieve reactie!

    lieve groet Joyce

  • joycecolumn says:

    Wat een mooie, lieve reacties! Van bekenden, van onbekenden. Van vrouwen, van mannen. Het verbaast mij iedere column toch weer dat mijn verhaal zoveel herkenning en inleving met zich meebrengt. Allemaal bedankt! Lieve groet Joyce

  • Tim says:

    de update is sinds gister bijgevoegd bij mijn verhaal van 1 van de 9.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *