Geen berg te hoog

“Wát gaan jullie doen?” Verbaasd kijk ik naar de twee grijnzende gezichten tegenover mij. Verward lees ik nogmaals de geschreven tekst in het boek dat in mijn handen ligt. “Jouw vrienden gaan voor jou zo vaak mogelijk de Alp d’Huez beklimmen.”

10 februari 2014
14 reacties

Tags: , , ,

Maanden later reizen we met zeven vrienden af naar de Franse Alpen. Met elke meter die onze auto aflegt, komt het mooie initiatief van mijn vrienden een stukje dichterbij.
Stilletjes genietend zit ik op de achterbank als we de hoge berg voor het eerst naderen.

Ik neem alle natuurverschijnselen in mij op. Rijen vol prachtige groene bomen, reusachtige bergen met besneeuwde witte toppen, kletterende watervallen. Sinds ik ziek ben geworden lijk ik nog bewuster naar de wereld te kijken. Alles veel intenser te ervaren.

Onverwacht stokt de adem in mijn keel als we door een van de vele bochten van de berg gaan. Afbeeldingen van onbekende mannen,vrouwen en kinderen die het niet hebben gehaald staren mij vanaf de bergwand aan. Het besef dat ook mijn foto hier had kunnen hangen overvalt me. Koude rillingen lopen over mijn lijf.

Het is nog donker als twee dagen later de wekker op mijn telefoon gaat. Met een nerveus en emotioneel gevoel open ik mijn ogen. Ik voel aan alles dat dit een bijzondere dag gaat worden en kleed mij snel aan. Ook de rest van onze vrienden ontwaakt. Spullen worden gepakt, de fietsen worden in de auto’s geladen en voor dag en dauw gaan we op pad. Onderaan de berg zetten wij ‘onze’ fietsers af, wensen ze succes en gaan zelf onderweg naar het hoger gelegen gedeelte van de berg. Als we een plek hebben bemachtigd in de skilift die ons naar boven brengt, dwalen mijn gedachten af.

Elke keer als ik ze ontdek en ze zwoegend zie aankomen ontpopt zich bij mij een bijzonder en trots gevoel.

Ik denk aan mijn oudste zoon, die heeft beloofd heel hard zijn best te gaan doen voor mama en alle andere zieke mensen. Want niet alleen hier in Frankrijk, ook op zijn basisschool komen ze voor hetzelfde doel in actie. Ik denk aan zijn trotse blik een paar dagen geleden, toen ik plaats nam op een stoeltje naast hem in de kring. Aan de andere kleuters die aandachtig luisterden naar mijn verhaal over de slechte cellen in mijn lichaam en mijn zieke borst. Aan de grote ogen van de meisjes in de klas, nadat ik op hun verzoek mijn meegenomen pruik over mijn korte haren drapeerde. De bewonderende stemmetjes galmen opnieuw door mijn hoofd: “Oh, wat ben je mooi zo! Je lijkt wel een prinses! Wil je je pruik alsjeblieft ophouden?” Ik slik de opwellende tranen weg, terwijl ik met mijn hand over mijn haar strijk en uit het raampje van de skilift naar buiten tuur.

De sfeer op de berg is indrukwekkend. Duizenden mannen en vrouwen die allemaal bezig zijn met een geweldige beproeving. Voor zichzelf, voor dierbaren die er niet meer zijn of voor mensen die midden in het proces zitten. We moedigen de ontelbare fietsers die aan ons voorbij trekken zoveel mogelijk aan. Ondertussen houd ik het wegdek nauwlettend in de gaten, op zoek naar de twee vertrouwde gedaantes. Elke keer als ik ze ontdek en ze zwoegend zie aankomen ontpopt zich bij mij een bijzonder en trots gevoel. Ik wil ze omhelzen, laten voelen dat ik ze dankbaar ben. De ontroering die opkomt probeer ik vooral voor mijzelf te houden, bang ze uit hun concentratie te halen.

De twee renners uit ‘mijn persoonlijke peloton’ stijgen deze dag boven zichzelf uit. Speciaal voor mij…. Maar ook speciaal voor al die anderen. Het is al avond als wij met zijn drieën gearmd de laatste meters naar de eindstreep lopen. Eenmaal gefinisht pakken we elkaar vast voor een lange, innige omhelzing. En daar, boven op de berg, staat de tijd even stil en laat ik mijn tranen eindelijk de vrije loop.

14 reacties

  • Coby van der veldt says:

    Lieve Joyce ,kippevel wederom! Wat een vrienden! Jongens respect wat een kanjers zijn jullie! Ook het kaarsje wat jullie hebben aangestoken voor mijn broer vergeet ik niet! Dank jullie wel X .

  • gerda says:

    Slik slik wat een ontroerend stukje heb je weer geschreven over al die kanjers die de berg bedwongen hebben

  • Janny says:

    Lieve Joyce. Wat was ook ik trots pp de jongens en jullie als supporters de hele dag. En nu jou verhaal weer zo lief verteld. Dikke tranen en diep respect

  • Janny van den Berg says:

    Ja zeker voor iedereen heel veel respect! Staat zoals altijd weer heel mooi op papier als je aan het lezen bent lijkt het of je ernaast zit! Ben blij dat je alweer een stukje verder bent! Xx Janny

  • petra says:

    Wow! Wat een mooi vergaal weer. En wat fijn dat er zulke fantastische vrienden in je leven zijn! Zulke mensen moet je koesteren, die zijn er niet veel.
    Ik heb tranen in mijn ogen.

  • cora van der bijl says:

    wauw wat een lieve vrienden!!

  • Marijke says:

    Mooi en fijn dat je zulke goede vrienden hebt, ik heb afgelopen september iets soortegelijks meegemaakt, met mijn collaga’s, die spontaan meededen met de Samenloop voor Hoop.
    Fijn dat er mense zijn die wat voor je over hebben. Marijke

  • Neeltje says:

    Beste Joyce, dat je, net als ik, over 11 jaar mag terugkijken op deze periode en het leven kan vieren! Dat is wat ik je toewens!

  • Jenny says:

    Ik ben ook nog steeds zo trots op m’n vent en onze andere vriend! Geweldig waren ze!!

  • Jenny says:

    Wat was dit bijzonder om bij te zijn het afgelopen jaar en zo samen met jou en jullie…één vd meest memorabele dagen (week) van 2013!

  • Jenny says:

    (En leuk dat iedereen schrijft dat je zulke lieve vrienden hebt, hihi!)

  • icimarketing says:

    Ik krijg kippenvel van! Mijn man gaat ook de bergen omhoog dit jaar. Voor mijn zusje, me en bekende die met deze ziekte moeten vechten. 27 bochten omhoog, best pittig maar ik heb vertrouw in dat hij dat kan ook als niet top sporter.

  • Carrie en Johan says:

    Lieve Joyce,
    Wat een prachtig verhaal heb je weer op papier gezet! wederom zeer emotioneel.
    En wat een kanjers die twee vrienden!!! Diep respect voor ze. Zoveel keer omhoog tegen die immense berg met zijn 27 bochten, chapeau!!!
    Wat een prestatie, chapeau!!

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *