Doodsangst

“Als de dokter je niet beter had kunnen maken, was je dan dood gegaan?” Ik schrik. Lang verwacht deze vraag, nu dan toch echt gekomen. Mijn zoon kijkt mij vragend aan, de impact van zijn vraag niet beseffend.

24 maart 2014
25 reacties

Tags: ,

In het jaar voordat ik ziek werd, overleden onze twee katten. Mijn jongste zoon, toen nog een baby, kreeg hier weinig van mee. Maar voor mijn kleuterende zoon was het zijn eerste ervaring met de dood. Guus lag, kort na een beroerte, roerloos in zijn mand. De uitleg dat hij oud was, in combinatie met ouderdomsgevolgen, volstond op dat moment. Het laten inslapen van onze andere kat vereiste wat meer uitleg aan mijn nieuwsgierige kleuter: “Wat zei de dierendokter mama?” “Japie is heel erg ziek. Zo ziek, dat de dokter hem niet meer beter kan maken.” “Oh, wat zielig zeg! Gaat hij nu dood?”

column week 32Japie kreeg nog een laatste knuffel. “Dag Japie, ik ga je missen hoor! Maar straks, onder de grond, kun je gelukkig weer met Guus gaan spelen. Dat vindt hij vast gezellig!” “Gaan mensen eigenlijk ook dood mama?” “Ja, die gaan ook dood. Meestal pas als ze heel oud zijn. Maar soms ook door een ongeluk of als ze heel erg ziek zijn.” “En kleine kindjes, kunnen die ook doodgaan?” “Ja dat kan, maar dat gebeurt gelukkig niet heel vaak.” “En als ik ziek word, ga ik dan ook dood?” “Nee, iedereen is weleens ziek, dan word je gewoon weer beter. Maar héél soms worden mensen zo erg ziek, dat de dokter zegt dat ze niet meer beter kunnen worden.” “Oh, net als bij Japie?” “Ja, inderdaad, net als bij Japie.”

In de afgelopen periode was ik erop voorbereid. Dat ene moment, dat mijn zoon mijn ziek zijn zou gaan verbinden aan doodgaan. Hij wist immers dat ook ik nu heel erg ziek was. Maar blijkbaar twijfelde hij er die periode niet aan dat de dokter mij ´gewoon´ weer beter zou maken. Terwijl ik inmiddels al lang weer aan het herstellen ben, is het dan ineens toch zover. Ik herpak mijzelf en geef beduusd antwoord op de vraag van mijn zoon:
“Ja, dat klopt lieverd, dan was ik inderdaad dood gegaan.”
“Echt waar?” Het is even stil. “Dan hadden we je bij Japie en Guus kunnen begraven!”
Ik slik, weet even niet wat ik moet zeggen. Mijn zoon lacht vervolgens:
“Nou dan ben ik heel blij dat de dokter je zo goed heeft geholpen! Ik zou het helemaal niet leuk vinden om geen mama meer te hebben.”

Hij wist immers dat ook ik nu heel erg ziek was. Maar blijkbaar twijfelde hij er die periode niet aan dat de dokter mij ´gewoon´ weer beter zou maken.

Voor even ben ik weer helemaal terug bij de angst die ik heb gevoeld toen ik een jaar geleden borstkanker kreeg. De intense angst dat mijn kleine mannetjes hun moeder zouden kunnen verliezen. Niet nu, nu ze nog zo klein en kwetsbaar zijn. Niet nu, nu ze nog allerlei kleine en grote levensgebeurtenissen moeten trotseren. Niet nu, nu ze nog te klein zijn om zich mij later écht te kunnen herinneren. Nee, nu nog niet!

Die avond sluip ik hun slaapkamers binnen. In gedachten verzonken, aai ik ze zacht over hun onbezorgde slapende gezichten. Minutenlang kijk ik naar ze. Tenslotte fluister ik in hun oor: “Ik ben van plan om nog heel lang bij jullie te blijven hoor.” Als ik, na deze woorden, weg loop uit de kamer van mijn oudste zoon, hoor ik hoe hij zich omdraait in zijn bed. Zijn ogen blijven gesloten. Maar op zijn gezicht verschijnt een brede tevreden glimlach.

25 reacties

  • brigitte says:

    pffff als ik dit weer lees krijg al weer tranen in mijn ogen, 2 jaar geleden kreeg ik te horen dat ik borstkanker had met uitzaaiingen , mijn zoontje was toen 4 jaar en dochter 6 jaar verleden jaar zat hij totaal niet goed in zijn vel , ging niet goed op school enz enz , nu weer een jaar later gaat hij lekker naar zijn bedje en zegt elke avond ik vind je lief mama en ik hou van jou , hij is nog zo klein maar ondanks dat is hij een sterk mannetje hij komt er wel en natuurlijk ook mijn dochter

  • Thea says:

    Ik zit ook met tranen in mijn ogen dit te lezen. Kan het me zo goed voorstellen…

  • Sophie says:

    Heel erg herkenbaar. Bijna 8 jaar geleden waren mijn kinderen 5 maanden en 20 maanden oud. Ik heb maandenlang iedere avond naast hun bed gezeten en hen beloofd dat ik er zal zijn als ze hun opleidingen afmaken. Ze zitten nu in groep 5 en 6, dus ik ben van plan er nog een tijd voor hen te zijn :-))

  • Karin Overduin says:

    Wat heftig om dit zo terug te lezen en zo herkenbaar. Maar gelukkig zijn er steeds meer mensen die genezen of iig jaren langer kunnen blijven leven door alle medicatie en behandelingen. Sterkte met alles. Liefs.

  • Kippenvel !!

  • petra says:

    Tranen rollen over mijn wangen…
    Fijn dat je kinderen nog heel lang van hun moeder mogen genieten. En jij van hen.

  • Janny says:

    Lieve Joyce wat lief en zo duidelijk omschreven hoe je zoon reageert. Petje af dat je dit met ons wilt delen. Dikke knuffel

  • myrthe says:

    wauww heel mooi verhaal.. tranen in me ogen.. ik denk dat dit iedereen aangrijpt die kindjes heeft.. en ook als je geen kinderen hebt.. maar als moeder voel je extra die angt en liefde voor je kleintjes die je anders niet kent.. wauww heel mooi geschreven..

  • Fabienne says:

    Daarom hou ik van kinderen…die brede glimlach is de beste geneesmiddel.. Je bent goud waard en jouw twee schatjes ook.. Geniet ervan.. Bovendien ben je ook stralend op de foto!

  • Coby van der veldt says:

    Mooi en ontroerend ! X mama

  • gonnie says:

    Heel veel knufs voor jou!

  • ancilla de vroome says:

    Tranen in me ogen toen ik het las…weet zo goed hoedat voelt..angst…ik heb 8 maanden geleden borst kanker gekregen en net klaar met alle behandelingen…maar vind het zo eng allemaal…..

  • Hugo says:

    Je flikt het toch weer en je weet wat ik bedoel. Wat een mooi en prachtige verhaal weer en ook deze komt binnen.

  • Christi van Andel says:

    Mooi hoor Joyce xx

  • Harrie van Tuijn says:

    Bedankt voor dit delen, voor je totale kwetsbaarheid. In ieder geval bij mij, komt het binnen dat open en eerlijk zijn, het allerbeste is voor je kinderen. En ik kan me voorstellen dat dit een zeer moeilijke opdracht is. Het zorgt voor tranen bij mij en ik weet niet wat tranen het zijn. Tranen van verdriet of tranen, omdat de liefde voor jouw kinderen, als een cadeautje bij me binnen komen. Succes met je herstel. Ik ken je nog niet van zien, van ontmoeten. Innerlijk geef ik je een knuffel en hoop dat die knuffel jou laat lachen, je beter zult herstellen en dat het een ‘gezonde’ medicatie is voor alles wat jij op dit moment tegen komt. Liefdevolle groet,

    Harrie van Tuijn

  • Carrie en Johan says:

    weer een prachtig verhaal en zeer emotioneel
    en blijf maar van die twee kanjertjes genieten!!!
    en natuurlijk ook van de andere kanjer!
    xxx

  • Tim says:

    Mooi stuk weer Joyce, heel herkenbaar en zie eigenlijk het moment weer terug met onze eigen kinderen, alleen wij hebben toen de slechte kant moeten vertellen.
    Heb echt diep respect voor je/jullie zoals jullie je er door heen slaan met zijn alle.
    Ik zie in jou verhalen een beetje dezelfde persoonlijkheid terug komen als dat mijn vrouw had.
    Door blijven gaan en altijd positief blijven.
    Het doet me goed dat het de goeie kant op gaat…….

    Een top vrouw ben je!!!

  • ceestuin@hotmail.com says:

    Geweldig verhaal en een oppepper voor een ieder die het leest. We leven in een tijd waarin de een na de ander te maken krijgt met deze ziekte, wat is er toch aan de hand? Maar gelukkig zijn er ook genoeg voorbeelden van een positieve behandeling, waarna men dankbaar en weer positief in het leven staat.
    Kort geleden kreeg ik te horen, dat ik een een tweede soort kanker in mijn lijf heb. Wat kan je daar mee? Niet veel anders dan gezonder te leven, proberen om aan het werk te blijven (moet ook wel als ZZP-er) en ondanks de beperkingen toch met je gezin leuke dingen te doen. Ik denk wel eens, het is voor mijn omgeving nog veel moeilijker dan voor mezelf, want zij staan echt machteloos.

  • joycecolumn says:

    Veel sterkte Brigitte!! Hopelijk heb je nog lange tijd om van je kinderen te genieten!

  • joycecolumn says:

    Dank je Tim! Bijzonder om te lezen dat je dingen zo herkent. Al is het bij jullie helaas anders afgelopen…. Liefs

  • joycecolumn says:

    Heel veel sterkte! En inderdaad wat je zegt je moet het er mee doen. En positief blijven is ook voor je omgeving heel fijn heb ik ervaren. Succes!

  • joycecolumn says:

    Allemaal weer bedankt voor de mooie lieve reacties!!

  • Yvonne Deaver says:

    Een Prachtig verhaal Joyce maar ook heel erg ontroerend ik moet er niet aan denken dan komen de tranen als je je voorstelt dat je kinderen je moeten verliezen. Ik ben Superblij voor je dat je zo gevochten hebt. Daar mag je trots op zijn.

  • Jenny says:

    <3
    Xx

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *