Déjà Vu

“Je ouders komen er zo aan.” De bekende stem is dichtbij, maar klinkt toch zo ver weg. Vertrouwde ogen staren mij ongerust aan door de beslagen douchedeur, maar mijn eigen zicht is vertroebeld. Liters water vloeien over mijn lichaam, maar de warme stralen worden amper waargenomen door mijn lichaam. Verbaasd en verdwaasd voel ik opnieuw over de pijnlijke knobbel in mijn oksel. Nog eens en nog eens en nog eens.

11 augustus 2014
22 reacties

Tags: , , ,

Voor ik ziek werd deed ik eigenlijk nooit aan zelfonderzoek. Uiteraard heb ik mijn borsten weleens aan een grondige ‘voelsessie’ onderworpen. Maar wat ik precies moest voelen? Geen idee. Ze voelden eigenlijk nooit hetzelfde. Zeker niet in de periode van menstruaties, zwangerschappen en borstvoedingsperiodes. Bovendien,  ik was toch nog jong? Inmiddels weet ik helaas precies hoe het aanvoelt. Maar ook bij mijn twee ‘nieuwe’ weet ik niet waar ik op moet letten. Wat moet je voelen bij borsten die compleet ongevoelig zijn geworden en loeistrak staan door de expanders? Littekens en vochtophopingen maken het betasten ervan er ook niet gemakkelijker op. Ik laat veelvuldig zelfonderzoek dus ook nu maar achterwege.

Deze zaterdagmorgen ben ik vroeg mijn bed uit gegaan. Ik verbijt mij door de dagelijkse gewrichtspijnen en schuifel als een hoogbejaarde naar de badkamer. Snel onder de warme douche, lekker insoppen, haren wassen, wat lichaamsbeharing verwijderen en dan op naar het voetbalveld. Bij het scheren van mijn rechteroksel voelt het alsof mijn keel wordt dichtgeknepen, ik krijg bijna geen lucht meer. Nee, dit kan niet. Ik voel het vast niet goed. Ik laat mijzelf langzaam op de grond van de douche zakken. De afgelopen twee jaar speelt zich als een razendsnelle film af in mijn hoofd. Kan ik normaal zo goed relativeren, nu lukt dit voor geen meter. Ik roep mijn man. Hij hoort me niet en lichtelijk in paniek begin ik zijn naam te schreeuwen. De hysterie in mijn stem doet hem naar de badkamer stormen.

Volgens mijn arts is de kans op het ontstaan van een nieuwe tumor heel erg klein. Maar als het wel zo is, wat dan?

Mijn zoontjes vertrekken even later met hun opa naar de voetbal, wij rijden snel naar het ziekenhuis. Ongewild spoken er allerlei gedachten door mijn hoofd. Volgens mijn arts is de kans op het ontstaan van een nieuwe tumor heel erg klein. Maar als het wel zo is, wat dan? Krijg ik dan weer chemo, word ik weer kaal? En wat als het nou een uitzaaiing is? Een hardnekkige uitzaaiing die alle behandelingen heeft overleefd? Dan ga ik dood. Dat kan toch niet! Ik ben pas net weer aan het herstellen. Een beklemmend gevoel maakt zich van mij meester, terwijl ik geruststellend probeer te glimlachen naar mijn man en moeder. Ik spreek mijzelf vermanend toe. Rustig blijven, geen paniek! Eerst maar afwachten wat het precies is!

“Maar weet u het echt zeker? Ik ben al eerder onterecht gerustgesteld.” De dienstdoende arts kijkt mij vriendelijk aan. “Ja, ik weet het echt zeker. Je hoeft je echt niet ongerust te maken, het is gewoon een ontstoken haarzakje.” Dus druk gemaakt om niets. Bang geweest om niets. Paniek om niets. Hoe vaak zal ik in de rest van mijn leven nog iets afwijkends voelen en mijn relativeringsvermogen uitschakelen?

Twee dagen later zit ik alweer opnieuw in het ziekenhuis. Mijn rechterarm is ineens heel dik geworden. Verward sta ik even later weer buiten. Waarschijnlijk lymfoedeem? Ik ging uit van weer een ontsteking in mijn arm, net als een half jaar geleden. Gaat dit invloed hebben op de komende operatie? Zal ik vanaf nu met een steunkous door het leven gaan? Wat als het geen lymfoedeem is maar misschien toch een uitzaaiing? Ik sluit even mijn ogen, haal diep adem en vervolg mijn weg naar de fysiotherapeut. Rustig blijven, geen paniek! Eerst maar afwachten wat het precies is!

22 reacties

  • suzanne says:

    Met tranen in de ogen gelezen…dit is zooo herkenbaar!!
    Ben zelf een half jaar klaar en elke dag bang 🙁
    Vertrouwen moet groeien zeggen ze…..

  • heftig, ik word terug gegooid in de tijd. Wens je veel sterkte

  • Jenny says:

    “Je man komt samen met die van mij grijnzend aan lopen met het warme stokbrood; wij dekken buiten de ontbijttafel; onze andere 2 vriendinnen genieten van de warme ochtendzon die al tegen de fel blauwe lucht schitterd; een heerlijk ontbijtje onder de olijfboom in de Spaanse zon met onze groep vrienden is wat ons te wachten staat (en wat allemaal nog meer in dat gelukkig snel naderende weekend 😉

    Na al deze ervaringen, verdien je (en jullie!) het ook zooo om te genieten van dit soort heerlijke leuke dingen meis…

    Nog kleine 2 weken 😀

  • zo iets heb ik zelf ook mee gemaakt ik weet wat dat is altijd wachten voor uitslag ik had zelf in een borst twee kwaadaardige tumoren een was 5 cm groot en half jaar dikke arm ik kon niet tegen die steun kous kreeg ik benauwd van dus masseren en dan was dat over nu is dat 5 jaar geleden

  • Miezsz says:

    Afschuwelijk , het gevoel dat je iedere seconde van de dag ‘ out of the bleu’ weer kan overvallen.
    Het voelt ook als een overval!
    Je staat onschuldig midden in je eigen lijf , een lijf waar je niet meer klakkeloos op durft te bouwen.
    Je voelt ‘ iets’ en dan ineens zijn daar de overvallers! De overweldigende angst die je overmeestert en waarmee je moet dealen, welke gerelativeerd moeten worden of erger geaccepteerd.
    Het zal de rest van je leven opgewekt worden. De ene keer sterker dan de andere keer.
    De tijd van ‘ afwachten’ is afschuwelijk. Gedachten gaan in deze periode alle kanten op,
    Sterkte.
    Marita

  • Ine says:

    Ja die allesomvattende angst herken ik. Steeds maar weer proberen rustig te blijven en jezelf terug te fluiten. Er zijn nog zoveel andere kwalen dan die rotkanker, maar ik weet het….. Het vliegt je soms aan. Naar gelang de tijd voorbij gaat zal ook dat minder worden. Dat had ik ook nooit gedacht, maar dat gaat echt zo. Sterkte en veel liefs. Ine van Wijk.

  • Coby van der veldt says:

    Zal altijd in ons leven blijven! Maar steeds meer op de achtergrond! En zoals Jenny het beschrijft heerlijk genieten van de leuke dingen in het leven! X

  • Truus says:

    wat herkenbaar, de zaterdag voor Pinksteren, dus het hele weekend wachten…. het sppokbeeld inderdaad van weer kaal en misschien fataal…. mij zelf rustig proberen te houden, pas donderdag terecht kunnen… Ik weet wel een paar dagen maakt ook vast niet meer uit…… de echo toont een littekenbreuk, precies zo groot als een erwt…. OK, ik wil het ook graag geloven…. maar je zakt even door de grond! Sterkte, heel veel sterkte…..

  • tonny tinnemans says:

    Dat gevoel zal altijd blijven, maar het slijt wel. Ik ben niet meer direct in paniek en op een gegeven moment dacht ik dat ik mij wel iedere keer gek kon maken voor “niets” maar als het zo is kun je op dat moment toch niets veranderen en dan verpest je de tijd dat je eigenlijk moet genieten. Het heeft best een aantal jaren geduurd voor ik zover was maar ik moet zeggen dat het aardig lukt. Maar die paniek die kan ik mij nog heel goed voorstellen. Succes!

  • Hoe iedereen er dan toch anders op reageert hè? 12 jaar geleden werd bij mij (toen 50 jaar) ook borstkanker geconstateerd (door uitzaaiing in oksel die ik voelde)! Direct dacht ik oké ….. gaat een rotjaar worden, maar daarna kan ik weer verder. Vooral de chemotherapie was ellendig! Binnen 3 dagen na de eerste compleet kaal, reageerde verkeerd en kwam met hele hoge koorts weer voor opname in het ziekenhuis, daarna moest ik mezelf 10 dagen, aansluitend op iedere behandeling, inspuiten om te voorkomen dat mijn witte bloedlichaampjes weer door de chemo vernietigd zouden worden. Toch ben ik nooit bang geweest of in paniek. Ik was er van overtuigd (ondanks dat ik 7 tumoren in mijn lymfeklieren had) dat ik het zou overleven. Ben nog steeds jaarlijks onder controle en de arts zegt ook, bijzonder dat je er nog bent, want de prognose was niet zo goed. Sterke voor iedereen die in de behandelperiode zit!

  • Janny van den Berg says:

    Ja idd je leven zal het blijven beïnvloeden, maar er mee leven is een ander verhaal! Het is zoals je moeder schrijft zoveel mogelijk genieten, en dat doen jullie gelukkig als geen ander!
    Xx,
    Janny

  • Brenda de Jong says:

    Pfff… herkenbaar, zit met tranen in mijn ogen te lezen…

  • shivatje says:

    Gewoon erg dat de ziekte je blijft beïnvloeden en dat het steeds bange momenten zijn als je iets voelt veranderen aan of in je lichaam.
    De stress die dan door je heen raast is niet te beschrijven.

    Blijf steeds genieten van wat je nu met je gezin delen mag denk is overbodig maar soms heel moeilijk weg te zetten.

  • carla says:

    ik moet morgen voor een extra controle waar ik zelf om heb gevraagd,maar heel herkenbaar,voel vanalles,maar weet niet of het verbeelding is of echt iets.
    Denk dat iedereen bang blijft voor iedere nieuwe controle of als je iets voelt.

  • Alja Hoving says:

    AFSCHUWELIJK die rotziekte het heeft mij nu ook overheerst morgen de eerste bestraling en dat dan 21 keer daaarrna halverwege september krijg ik chemo 12 weken Dan moet ik nog 42 worden heb nog steeds heel erg last van men arm zwaar drukkend en moe in de arm men wond in de oksel is open gegaan had ontsteking erbij Daarnaast ben ik ook nog erfelijk belast met het lyns wat baarmoeder en darm kanker kan krijgen Heb het nu een plekje kunnen geven Maar de angst dat zal altijd blijven

    IK wil je dan ook heel veel sterkte toewensen en voor ieder die ook in een behandeling zit
    En toch proberen om positief te blijven

    HEEL veel sterkte voor iedereen

    Liefs alja xx

  • Dianne Gruiters says:

    Pff heftig jouw verhaal. Ben zelf net 2.5 maand klaar met alle behandelingen en ga over 2 weken beginnen aan het herstel en balans programma. Alhoewel de tumor eruit is en de randen en poortwachtersklier schoon zijn heb ik nog niet het gevoel dat ik beter ben, mede door de naweeën van alle behandelingen en de bijwerkingen door de tamoxifen. Hoop dat ik na het herstel en balans programma iets meer vertrouwen in mijn eigen lichaam ga krijgen, want bij ieder pijntje komt die angst toch weer boven, ondanks dat ik weet dat het normaal is zo kort na de operatie en bestralingen.

  • Gryt says:

    Tumor
    Amputatie, chemokuren
    Ik heb borstkanker –
    gehad? Vertrouwen groeit langzaam
    Celsgewijs

  • obus2 says:

    Enkele jaren na alle behandelingen was ook ik regelmatig bang voor dat wat nog meer zou kunnen komen totdat ik het echt een plekje had gegeven en twee jaar lang zorgeloos leefde.
    En toen hoorde ik nu een jaar geleden dat na zeven jaar de borstkanker alsnog was uitgezaaid.
    Wat blijkt nu: die angst is zo zonde geweest want nu het toch zover gekomen is ben ik niet meer bang want het is er gewoon….

  • Hilma says:

    He bah, wat super vervelend! Maar net als bij mijn voorgangers, zo herkenbaar! Weg is het vertrouwen in je lichaam, bij elk hobbeltje en knobbeltje wat je voelt gaan je nekharen overeind staan. Ik wens jou en alle mede( Ex) standers heel veel mazzel en geluk toe voor de toekomst.

  • Josje says:

    Zo herkenbaar! Het komt vast good. Sterkte!
    Josje

  • Hugo says:

    Damm. Met schrik en gelukkig geruststelling heb ik jou verhaal gelezen. Heel veel kracht toegewenst Joyce.

  • Kippenvel tranen in mijn ogen jij beschrijft wat mijn moeder en zussen moeten hebben door gemaakt.
    jij bent zo sterk dat je het met ons wil delen ik ben je daar heel dankbaar voor.
    heb zo weinig mogen beteken voor hen helaas.
    dikke knuffel hou vol!!

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *