Boezemvriendinnen

Boezemvriendinnen

“Joyce, het gaat niet goed. Ik heb uitzaaiingen in mijn lever.” Vol ongeloof lees ik de tekst in het bericht opnieuw. Nee, dit kan niet! Dit kan gewoon niet waar zijn! Met betraande ogen en een brok in mijn keel, gaan mijn gedachten terug naar onze eerste ontmoeting op het strand.

13 oktober 2014
20 reacties

Tags: , , ,

Onze korte ‘afterchemo-koppies’, vrolijk wapperend in de frisse zeewind. Twee jonge vrouwen in de bloei van hun leven. Beiden een jong gezin met kinderen in dezelfde leeftijdsfase. Op precies hetzelfde moment geconfronteerd met de diagnose borstkanker, een vrijwel identieke behandeling tot gevolg. Elkaar pas gevonden in de periode van herstel, maar vastberaden om nog heel lang ervaringen met elkaar te delen.

Deze herkenning smaakte naar meer en al gauw werd mijn honger naar andere ‘lotgenoten’ gestild. Van het hoge noorden tot onze zuiderburen. Van vluchtige kortstondige contacten tot avonden gevuld met appberichten. Van het uitwisselen van borsten- en operatiefoto’s tot het hergebruik van mijn prothesebh’s. Van het mogen ontvangen van kaartjes en verrassingspakketjes tot het verzenden van mijn ‘chemomutsjes’. Van geruststellende telefoongesprekken tot lange, gezellige eetafspraken. Van borstkankerpatiënten en ervaringsdeskundigen naar een flink aantal nieuwe waardevolle vriendschappen.

Dat hét ooit kon gebeuren was uiteraard ook veelvuldig onderwerp van gesprek. Bespreken wat je zou doen als je in de toekomst uitzaaiingen blijkt te hebben.

Om de boodschap te horen dat je eraan gaat overlijden. Hoe heftig het zou zijn om aan je kinderen te moeten vertellen dat je ze niet ziet opgroeien. De angst en onzekerheid. Gelukkig namen onze positieve gedachten altijd weer de overhand, om vol goede moed het leven van alledag te omarmen.

Onverwachts is het de keiharde realiteit en zitten wij opnieuw samen aan het strand. Mijn haren zijn inmiddels alweer lang genoeg voor een klein staartje. Zij heeft haar nieuwe haren alweer in moeten wisselen voor een pruik. Onze situatie is niet langer meer gelijk. Zij behoort vanaf nu tot de 20 procent die na de diagnose borstkanker geconfronteerd wordt met uitzaaiingen. Ik, vooralsnog, tot de overige 80 procent. Hoe oneerlijk is het, dat ik mijn hersteltraject rustig kan voortzetten, terwijl die van haar zo bruut onder haar voeten vandaan wordt geschopt. Dat ik net twee nieuwe borsten heb, maar haar vooruitzicht hierop is vervangen door levensverlengende chemokuren. Dat ik verder kan met de opbouw van de toekomst met mijn gezin, terwijl zij straks ongewild afscheid van het hare moet gaan nemen.

Ik bekijk ongemerkt haar gezicht, waarbij de make-up de bijwerkingen van de chemo verdoezelt. Bestudeer haar gloednieuwe pruik, die zelfs beschikt over een ‘natuurlijke’ uitgroei. Laat mijn blik langs haar zorgvuldig uitgekozen kleding gaan, haar doodzieke lijf omhullend. Haar rouwkaart is al uitgezocht, haar begrafenis staat op papier. De herinneringsdozen voor haar kleine kindjes worden gevuld. Vol bewondering luister ik hoe dapper zij ermee omgaat. Ik doe mijn best met haar mee te denken en er voor haar te zijn.

Een paar uur later volgt een innige omhelzing, we zeggen elkaar gedag. Van afscheid nemen is zeker nog geen sprake, dat stellen we zo lang mogelijk uit. Maar helaas zal het uiteindelijk onvermijdelijk zijn: van uitstel zal in dit geval toch echt geen afstel gaan komen….

20 reacties

  • shivatje says:

    Erg gewoon men denkt ik heb het overwonnen en dan krijg je de hardere slag te verduren uitzaaiingen.
    Joyce sterkte om je boezemvriendin zo een steun te geven.

  • Jolande says:

    Geen woorden voor…
    Blijft zo oneerlijk voelen.

  • Anna hoogkamp says:

    Wat intens verdrietig stuur al mijn liefde

  • Gabrielle says:

    Wat is het toch een rotziekte! Ikzelf zit ook in de herstelperiode… Behoor tot de 80%!
    Geniet elk moment van je vriendin… Maak mooie herinneringen! X

  • Fijn dat jij je vriendin zoveel steun kan geven, en elkaar, mijn vriendin en mezelf steunen elkaar ook….weet waar jullie doorheen gaan….8jaar geleden had ik kanker in beide borsten tegelijk toen DCIS,,,,,verl jaar November…..is het terug gekomen en kreeg te horen…het is recidive IDC……borstamputatie gehad….maar gelukkig van de week gehoord dat het weg was gebleven…..het is en blijft een vreselijke ziekte, maar geniet van elkaar en van je omgeving en family zoveel jullie kunnen….liefs van Agnes je bloglezeres op Pinkribbon…..

  • nelly says:

    Vreselijk om dit mee te maken ik ben nu 6 jaar later en denk er nig steeds ieder dag aan hie het anders had kunnen gaan ik wens haar en haar gezin heel veel sterkte in deze zware tijd maar probeer toch te genieten van je kindjes xxxx veel liefs

  • Leontien Mulder-Heuwekemeijer says:

    Geen woorden voor en nog zo jong, realiseer me steeds meer dat ik al 6 jaar schoon ben.
    Maar de angst blijft met elk onderzoek, daar kom ik volgens mij nooit meer af.
    Heel, heel veel sterkte in deze zware tijd.

  • Annette Warmerdam says:

    Slik…..meer kan ik gewoon niet zeggen. …

  • Griet Verbergt says:

    Ik heb het ook. Borstkanker in 2008 waarvoor operatie en bestraling . Levermeta’s in voorjaar 2013 . Ik heb enkel zware chemoreeksen achter de rug met verschrikkelijk veel bijwerkingen, en krijg nu nog Herceptine . Heb alweer kort kopje haar en weinig lastvan deze chemo . Levermeta’s is erg, maar ik hou me vast aan de vooruitgang en vernieuwingen in de behandeling. De controles zijn telkens beter en beter, dus waarom kop laten hangen ? Genieten van elk momenten en blijven hopen zeker ?
    Ikzelf heb ook 2 kinds, pubers al en zij hopen en vechten met me mee .
    Hopelijk hebben jullie hier wat aan, veel moed gewenst !

  • Anja says:

    Het blijft een strijd die heel oneerlijk is. Ik heb een vriendin die de strijd gaat verliezen en vroeg of ik samen met nog 5 van haar vriendinnen. Haar wil dragen tijdens de uit vaart. Natuurlijk doe je dat en voel me ook zeer vereerd. Zo oneerlijk

  • Paola says:

    oh wat intens verdrietig… ik behoor nu twee jaar later nog tot de 80% maar weet dat dat ieder moment anders kan zijn… die angst… ik vind dat soms zo zwaar… ik wens jouw en je vriendin heel veel sterkte en warmte toe

  • pelleke says:

    oh wat intens verdrietig… ik behoor nu twee jaar later ook nog steeds tot de 80% en mijn prognose is gunstig.Maar weet dat dat anders kan zijn…worden. Ik wil er weinig bij stil staan. Blok buiten de maand oktobber alle blogs, pagina om er niet steeds mee aan de haal te gaan. Maar mens wat blijft het verdrietig dat zoveel jonge vrouwen met nog jonge kinderen een ander verhaal vertellen… sterkte aan hen!! xxx

  • Elske says:

    Vreselijk…. Sterkte allebei…..

  • Ida Roos says:

    Ik heb deze brief gelezen met tranen in mijn ogen! Verdriet om je vriendin die het nu zo zwaar heeft! Ik heb drie jaar geleden borstkanker gehad en ben en nog steeds bang bij iedere onderzoek Ik wens jou en je vriendin neel veel sterkte toe! Het is fijn voor haar om zo’n lieve vriendin te hebben die haar steunt! Ik denk aan jullie! Xx!

  • Irma says:

    Kan niks bedenken….. alleen sterkte!!

  • Miezsz says:

    Verdrietig, heftig, afschuwelijk
    en machteloos, moedeloos en daardoor kippevel.
    Xxx marita

  • C says:

    Tranen in mijn ogen. Herinnert me aan mijn laatste zwangerschap 3 jaar geleden. Waren vlekjes oo de lever van mijn ongeboren dochter gevonden. Met 20 weken zwangerschap de mededeling gekregen om abortus te overwegen. Te veel ziekenhuis bezoek in te korte tijd. Uiteindelijk bleken het onschuldige micro calsificaties te zijn. Blij en dankbaar ben ik iedere dag als ik haar ’s morgens wakker maak.
    Heel veel sterkte en moed gewenst in deze verschrikkelijk moeilijke tijd. ♡

  • Coby says:

    Dikke kus voor jou en G. X

  • Desirée Horning says:

    Wat moet dit ontzettend dubbel voor jullie beiden zijn. Wat heb je dit treffend geschreven, Joyce. Sterkte voor jullie beiden.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *