Cindy, de vrouw van Tim (27),
is 1 van de 9

Cindy kreeg negen maanden na de geboorte van ons jongste kindje pijn aan de zijkant van haar rechterborst. Tijdens het eerste bezoek aan de huisarts werd ze niet echt serieus genomen. Ze werd naar huis gestuurd met het antwoord dat ze nog wat ontstoken melkklieren had van de zwangerschap. Ze moest drie weken later terug komen.

14 oktober 2013
87 reacties

De pijn was inmiddels toegenomen. Desondanks kreeg ze de tweede keer hetzelfde antwoord: Het zouden ontstoken melkklieren zijn. Ze kreeg antibiotica in de hoop dat de pijn minder zou worden. Een paar weken later ging ze terug, omdat de kuur zijn werk niet deed en haar rechterborst inmiddels twee cupmaten was gegroeid. Ze werd naar het ziekenhuis verwezen voor een borstonderzoek.

Al snel bleek dat het goed mis was. Er zat een tumor in haar borst van maar liefst twaalf centimeter. Ongelofelijk. Maar nog geen week later zat Cindy vol goede moed aan de zware chemokuur. Achttien sessies. De tumor moest op deze manier verkleind worden, zodat ze haar daarna geopereerd kon worden.

Na een maand of acht was het gelukt; de tumor was voldoende verkleind. Haar borst werd geamputeerd inclusief haar lymfeklieren. Na de 21 bestralingen die volgden, zou alles klaar zijn. Ze werd genezen verklaard. Wij waren als gezin erg blij! We konden eindelijk weer vooruit kijken. Wat een opluchting. Na 1,5 maand kreeg Cindy opnieuw een pijnlijk gevoel. Ditmaal aan haar linker borst. Er werd gelijk een echo gemaakt waaruit bleek dat er een tumor zat van drie centimeter. Deze keer ging de procedure andersom. Ze werd direct geopereerd: wederom een amputatie en verwijdering van haar lymfeklieren. Daarna volgde de tweede serie bestralingen en een reeks van negen hypertermie behandelingen.

Nog geen week later zat Cindy vol goede moed aan de zware chemokuur

Halverwege een sessie ontstond er een klein rood plekje op haar borst. Uit een biopt bleek dat dit een uitzaaiing in haar huid was, die zeer agressief was. Na nog geen drie weken had ze een schild aan tumoren om haar lichaam waardoor ze bijna geen lucht meer kreeg. Ze onderging nog een chemokuur om te voorkomen dat het verder zou uitzaaien en de vitale organen schoon te houden. Bij deze kuur heeft ze gelukkig veel baat gehad, de uitzaaiingen waren onder controle en ze was er gelukkig ook niet zo ziek van. We konden met ons gezin nog leuke dingen doen.

Ergens wisten we dat ze deze strijd op den duur zou verliezen, maar niemand in ons gezin gaf het op. We bleven doorgaan, week in week uit zaten we in het ziekenhuis voor chemokuren. Heel lang ging alles goed tot ze in mei 2013 zoveel hoofdpijn kreeg dat ze zelfs het normale daglicht niet meer kon verdragen. Na een hersenscan bleek dat er in Cindy’s hoofd vier tumoren zaten. Dit had niemand zien aan komen. Tien dagen lang kreeg ze intensieve hoofdbestraling. Vanaf dat moment wist ik dat het elke dag mis kon gaan. Heel pijnlijk. Maar ook wist ik dat ik samen met de kinderen moest genieten van elke dag dat we Cindy konden zien.

Op een gegeven moment besefte ik dat het me niet lukte om ervoor te zorgen dat Cindy zich, dag en nacht, comfortabel voelde. Alles ging steeds moeizamer. Er waren momenten dat ze niks meer kon zien, ze had steeds vaker een spraakgebrek en op den duur belandde ze in een rolstoel. En de pijn nam toe. Een morfinepomp was onvermijdelijk.

Ergens wisten we dat ze deze strijd op den duur zou verliezen, maar niemand in ons gezin gaf het op.

Ons laatste uitstapje was een verzorgd weekje naar Duinrell. Dat was heel fijn. Daarna was Cindy zo moe dat ze niet meer uit haar bed kon komen. Door de hoeveelheid morfine sliep ze ook veel. Toch lukt het haar om af en toe nog dingen te ondernemen. Ze ging soms eventjes naar buiten en deed spelletjes met de kinderen.

Op 6 september was ze jarig. Ze werd 34. Dat was het laatste scherpe moment met de kinderen. Na die dag ging het helemaal mis. Ze stopte met eten. Ze stopte met drinken. En ze durfde ook niet meer in bed te gaan liggen, omdat ze bang was dat ze zou overlijden zodra ze ging liggen. Ze heeft precies een week lang op en stoel gezeten aan de eettafel. Zonder te slapen. De gesprekken die werden gevoerd, kreeg Cindy niet meer mee. Ze leefde al helemaal in haar eigen wereld.

Op vrijdag 13 september werd ze door de thuiszorg verplicht om zich op te laten nemen in het ziekenhuis. Ik ben met haar mee gegaan. Ik was nog geen uur in het ziekenhuis toen de arts zei dat ze niet meer thuis zou komen. En dat dit een van haar laatste dagen zou zijn. Ze hebben haar drie dagen geobserveerd en geprobeerd haar met kalmeringsmiddelen rustig te houden. Ze was heel angstig voor de dood. Wat ik heel goed begrijp. Ik ben non-stop bij haar gebleven. Ik bracht alleen even de kinderen naar school. Ik liep net de klas uit en werd gebeld dat ik met spoed naar het ziekenhuis moest komen omdat ze Cindy in slaap gingen brengen. Om 15.30 uur was ik er en ik zag dat er meerdere verpleegsters van alles aan het klaar zetten waren. Om 16.05 uur begonnen ze met het toedienen van het slaapmiddel. Om 21.00 uur was ze in een diepe slaap. Voor Cindy een bevrijding na zoveel pijn en angst. Maar voor mij en groot verdriet. Ik wist dat ik haar nooit meer zou kunnen spreken. Om 04.07 uur blies ze haar laatste adem uit.

In het begin na haar overlijden leek het een droom. Die helaas de keiharde werkelijkheid bleek te zijn. Ik stond na een lange intensieve strijd van vier jaar oog in oog met onze drie kinderen die ik moest vertellen dat hun mama was overleden. In eerste instantie dacht ik: “Dat lukt me nooit, ze zullen het niet begrijpen”. Ik heb het zoveel mogelijk in kindertaal uitgelegd. Ze reageerden heel emotioneel, maar ze begrepen ook erg goed wat er was gebeurd. Ze wisten dat hun mama nooit meer thuis zou komen.

Ik ben dankbaar dat ik, als 27-jarige vader, drie prachtige kinderen heb gekregen van een geweldige, strijdlustige en LIEVE vrouw. Ze heeft nooit opgegeven. En ik ben dankbaar dat, ondanks dat onze kinderen zo jong zijn (4, 5 en 7 jaar), ze troost bij elkaar vinden. En ook bij mij. Dat is fijn.

Update: Tim schreef ons onlangs dat hij graag wil vertellen hoe het nu gaat met hem en de kinderen, dit is hieronder te lezen.

Van een roes, naar nieuw geluk
We zijn inmiddels bijna 5 maanden onderweg na het overlijden van mijn partner en moeder van mijn 3 kindjes. Na een overlijden komt er veel op je af. Helemaal als je ook nog uit moet leggen aan je kinderen wat er gaat gebeuren met mama. Na alles geregeld te hebben voor de crematie moet je je kinderen bovendien voorbereiden op het moment dat ze mama voor de laatste keer in hun leven gaan zien. Dit lijkt misschien moeilijk voor zij die dit niet hebben meegemaakt, maar het is een soort automatisme die iedereen bij zich heeft. Je bent in staat om je kind(eren) op dergelijke momenten goed te begeleiden, het gaat vanzelf.

Ik heb mijn kinderen bewust alles laten zien op de crematie, waardoor er bij hen op het laatste moment een kwartje viel dat het echt de laatste keer was dat ze mama zagen. Achteraf ben ik heel blij dat ik dat heb gedaan, want ik heb de afgelopen periode gemerkt hoe belangrijk dat moment was. Ondanks dat ze nog zo jong zijn hebben de kinderen hun verdriet bloot kunnen geven.

Bij de kinderen merkte ik wel dat ze heel stil waren en weinig vragen stelden over wat er gebeurd was. Overdag hadden ze weinig last van verdriet. De kinderen zijn een dag na de crematie gelijk weer naar school gegaan om zo snel mogelijk weer hun ritme op te pakken. Zo konden ze gewoon met hun vriendjes en vriendinnetjes spelen en hoefden ze niet elke keer aan hun nare momenten te denken. ´s Avonds was dat anders; als je op bed ligt ga je pas nadenken. Dat gold ook voor de oudste, omdat die alles echt bewust heeft meegemaakt. Die kwam de eerste 2,5 a 3 weken elke avond huilend naar beneden.

Naarmate de weken verstreken werden de emoties minder en begonnen de kinderen en ik het echt een plekje te geven. In de eerste paar weken ben je alleen maar bezig met van alles te regelen voor je partner en leef je in een roes waar je niet zomaar uitkomt. De kinderen kregen goede begeleiding vanuit instanties en school. Daarnaast konden ze natuurlijk ook altijd bij mij en/of opa en oma terecht. Halverwege november was eindelijk een beetje de rust teruggekeerd en wisten we er met z’n allen mee te leven.

87 reacties

  • shivatje says:

    Tim veel sterkte voor jouw en je kids in de toekomst. En dat je vrouw, mama in de hartjes mogen blijven leven.
    Als man kreeg ik de emoties hoog voelbaar. En het gebeurd zo vaak en men kan er niet altijd over praten nog schrijven.

  • Thea says:

    Pppff wat een verschrikkelijke strijd moet dat zijn geweest. Ik wens je heel veel sterkte voor de toekomst, ook voor je kleine kids die hun lieve mama al zo jong moeten missen!

  • johanna says:

    respect voor het delen van je verhaal, wens jou en je nog jonge kinderen veel sterkte voor de toekomst!

  • Tamara says:

    Ontzettend mooi geschreven Tim! Cindy heeft alles maar dan ook alles gegeven om zo lang mogelijk van haar kindjes en jou te genieten, een vechter was ze!

  • wilma says:

    Wat een mooi verhaal. Met tranen in me ogen.en tranen over me wangen gelezen. Wat een sterke vrouw. Wens tim en de kids sterke toe

  • wilma says:

    Wat een sterke vrouw zoveel mee gemaakt en toch Door gaan voor haar kinderen. Tim sterke en knuffel voor de kinderen

  • Carola says:

    Lieve Tim,
    We zullen haar nooit vergeten!!!’
    Ik ziet hier tijdens het lezen gewoon te huilen prachtig hoe je dit hebt geschreven !!!!

    Cindy we denken aan je!
    Liefs en een dikke kus naar boven!! X Carola

  • Wilma van den Berg says:

    mooi Tim ik schiet weer vol wat zijn jullie als gezin toch moedig geweest

  • Evelien says:

    heel veel sterkte… kippenvel zo mooi omschreven..

  • Riny says:

    Sterkte ! Je bent een kanjer TIM respect !!

  • MM says:

    Vreselijk verhaal. Wens je veel sterkte toe! Verschrikkelijk om als moeder drie kleintje achter te laten. Ik weet echter nu wel één ding: mocht ik ooit een kanker krijgen. Geen chemo.

  • antonia says:

    Heftig om te lezen. Ik ben er stil van…..
    Tim en de kindjes, heel veel sterkte.

  • Tim says:

    Dank jullie wel allemaal voor de lieve reacties, ik wil met dit verhaal alleen laten zien dat je leven van de 1 op de andere dag zo op zijn kop kan staan. En dan wil ik ook zeggen tegen vooral alle vrouwen….als je iets niet vertrouwd laat je niet zomaar afschepen als je echt zelf denkt dat het niet goed zit want dan krijg je dit als resultaat.

    Dus geniet van elke dag want het kan zomaar ineens in een hel worden waar je niet makkelijk meer uit komt.

  • Gina says:

    Ben er stil van. Heel veel sterkte voor jou en jullie kinderen.

  • Helma says:

    Wat heb je dit ontzettend mooi geschreven Tim! Respect en heel veel sterkte voor jou en de kinderen voor nu en in de toekomst!

  • angela says:

    tim en kindjes ,’
    poeh wat heftig zeg…tranen inmijn ogen.
    heel veel sterkte voor jullie!!!

  • Lotte says:

    Een brok in mijn keel en kippenvel…. Heel veel sterkte voor jou en jullie 3 kinderen.

  • Respct voor het delen! Heel veel sterkte in deze moeilijke tijd.

  • Stella says:

    Tim, als ik jouw verhaal op me laat inwerken kan ik alleen maar denken wauw wat hebben jullie met elkaar geboft! Dat is een schrale troost als je elkaar zo vroeg moet loslaten. Ik wens jou en jullie meiden nog een prachtleven toe waar Cindy, ook al is ze niet meer hier, vast een hele mooie plek in krijgt.

  • Cindy says:

    Pff heftig om te lezen,
    Wat een geweldige vrouw/moeder met heel veel vechtlust respect!!!

    Ik wens Tim en de kindjes heel veel sterkte met dit zware verlies die jullie moeten dragen.

  • danielle says:

    jeetje zeg wat een strijd maar wat een dappere vrouw. ik wens jou en de kinderen heel veel sterkte in deze moeilijke periode. woorden zijn te kort

  • viok says:

    Heel veel respect voor deze jonge man…..en klote dat er haast niet te vechten valt tegen deze rottige ziekte…hoe hard je ook je best doet….

  • Vechten tegen deze ziekte het is haast onmogelijk…Dapper, strijdlustig ben je omdat je wil leven… maar helaas… respect voor jou Tim…en heel veel sterkte…

  • Kelly says:

    Heel veel sterkte Tim!
    Uit het oog maar zeker niet uit het hart!

    Rust zacht lieverd! Dikke kus!

  • wat een mooi en toch triest verhaal wat een moed samen ik wens jou en je kinderen veel sterkte tim ook voor jou komt de zon weer gr Marina

  • caatje says:

    jeetje mina wat in ingrijpend verhaal ik kan alleen maar zeggen respect voor wat je gedaan hebt voor je vrouw petje af, maar wat ik gelezen heb das niet niks!!! wat ik ook wil zeggen is woorden schieten te kort en ik wens jou en de kinderen heel veel sterkte toe in deze moeilijk tijd.

  • Denise says:

    Dit kun je niet lezen zonder een heleboel tranen weg te vegen! Heel veel sterkte voor jou en jullie kindjes! Wat een topper dat jij Cindy tot het laatste moment hebt gesteund! Respect!

  • Windy Pinchetti says:

    Ik wens je heel veel kracht en liefde toe, samen met je kids! Een strijdlustige vrouw, heel herkenbaar…Respect voor jou, dat je op zo’n jonge leeftijd zoiets ingrijpends meemaakt, maar je kan het…dit geldt ook voor je kids…Sterkte de komende jaren…Warme groet,

  • Natasja says:

    Heel veel respect voor dit gezin …
    Woorden schieten tekort
    Heel veel sterkte !!

  • Rie-Jeanne says:

    Wat een verlies maar ook zoveel moois sterkte

  • jessie says:

    helaas ben ik zon moeder die straks ook dit moet doormaken, ook mijn man en kinderen loslaten is zo verschrikkelijk onmenselijk! ik wens je ook heel veel sterkte en veel liefs voor je kinderen

  • José says:

    Tim en de kinderen, ik wens jullie heel veel sterkte en geniet van de mooie herinneringen!

  • joycecolumn says:

    Lieve Tim,
    Wat ontzettend knap dat jij dit zo snel na het overlijden van Cindy op papier hebt gekregen.
    Heel veel respect!! Als ik het lees, besef ik mij eens te meer dat het bij mij op een haar na ook deze kant op had kunnen gaan. Mooi dat jij ervoor hebt gekozen jouw verhaal te doen en je ons er weer bewust van maakt hoeveel we elke dag moeten genieten van het leven!
    Heel veel sterkte voor jou en de kinderen!

  • Ria says:

    Diep respect voor jullie, wat heeft ze gevochten tegen de ongelijke strijd, wat moet dat zwaar geweest zijn. Heel veel sterkte, je bent een kei, heel veel mooie jaren met je 3 prachtige kinderen. Cindy houdt jullie nog wel in de gaten, en waakt over jullie. Veel liefs voor jullie!

  • Tim, ik heb jouw stukje met kippenvel gelezen, wat een moedige vrouw en moeder hadden jullie in jullie midden. Ik wens jou en de kinderen heel veel sterkte de komende tijd en jaren. Dat jullie een fijn gezin mogen blijven zijn met alle verdriet en ups en downs die nog op jullie weg zullen komen.

  • Nanda says:

    Tim, heel veel sterkte! Jullie hebben een hele zware tijd achter de rug. Cindy heeft nu rust. Voor jullie nu het verdriet van het verlies en het verwerken. Ik weet hoe het voelt. De wanhoop, de eenzaamheid, de……. Ja, wat eigenlijk niet. Koester de herinneringen. Een hele dikke knuf voor je kinderen. Zo jong al geen moeder meer hebben…..

  • Rita Rethmeier says:

    Ik wens jou en je kinderen een hele mooie en liefdevolle toekomst samen, en dat jouw vrouw en moeder van de jouw kids, maar een mooie herinnering voor jullie mag zijn.
    Petje af voor jouw Tim en heel veel sterkte voor nu en in de toekomst.

  • clasine says:

    Tim ik zit hier te janken ,wat een leeuw van een vrouw heb je gehad,gevochten tot het laatst voor jou en de kinderen,diep respect,heb ik hiervoor,ik wens jou en de kindjes heel veel sterkte met het heen gaan van je vrouw, en de kindjes, hun mama..

  • Joke Hartenberg says:

    Lieve Tim en kinders, wat een heftig verhaal. Ik heb het niet met droge ogen kunnen lezen hoor. Wat is de realiteit hard, en wat angstig dat een gevecht ook niet gewonnen kan worden ondanks alles! En jullie hebben heel veel moeten doen!
    Ik wens jullie alle kracht en liefde voor elkaar! Sterkte!!!

  • ingrid says:

    Je doet het heel goed met de kinderen en je weet als er iets is,weet je ons te vinden Henk en Ingrid

  • Caseofdees says:

    Hoi Tim, wat moedig om je verhaal te vertellen. Wat een pijn om je lief, de moeder van je kindjes te verliezen. Ik zou wel iets troostends willen zeggen, iets dat hoop geeft, maar veel verder dan dat ik weet dat het leven op een gegeven moment weer leefbaar wordt, kom ik niet. Veel moed en kracht gewenst !!

  • Case of Dees says:

    Hoi Tim, wat moedig om je verhaal te vertellen. Wat een pijn om je lief, de moeder van je kindjes te verliezen. Ik zou wel iets troostends willen zeggen, iets dat hoop geeft, maar veel verder dan dat ik weet dat het leven op een gegeven moment weer leefbaar wordt, kom ik niet. Veel moed en kracht gewenst !!

  • Tim says:

    Jessie, ik weet niet wat de gedachten waren van mijn vrouw op het moment dat ze wist dat ze deze strijd zou verliezen, ik kan het me wel inbeelden want je denkt een mooi gezin te hebben waar je oud mee wilt worden maar dat wordt kapot gemaakt door deze klote ziekte. Ik weet wel dat mijn vrouw van alles heeft geprobeerd te genieten en dat wil ik ook graag aan jullie mee geven. Geniet van elke dag die er is met je man en met je kinderen. En wat ik iedereen aanraad die ziek is en weet dat het een verloren strijd is, maak een mooi herrinneringsboek voor je man en kinderen zodat ze weten hoe je zelf hebt geleefd in het verleden en dat je ze kan laten lezen dat je altijd van ze gehouden hebt. Mijn vrouw heeft dat ook gedaan en die heeft het boek helaas niet af kunnen maken maar ze heeft nog wel mooie brieven achter gelaten die ik heb gevonden in haar nachtkastje waar ik en de kinderen zelf nooit van af wisten. Ik wil jou, je man en jullie kinderen heel veel sterkte wensen in de moeilijke tijden die jullie nog gaan krijgen.

  • Sara says:

    Ook ik ben geroerd door je verhaal.
    Ook ik heb uitzaaiingen en weet dat ik niet meer kan genezen. Maar ik ben bijna 64 en jouw vrouw was veel, veel te jong om de strijd te verliezen.
    Ik wens jou en je kinderen heel veel sterkte en maak van de gelegenheid gebruik dit nog even onder de aandacht te brengen.
    Voor jouw vrouw komt het te laat, voor mij komt het te laat, maar we kunnen ervoor zorgen dat het voor veel vrouwen niet te laat komt.

    http://solutions.3mnederland.nl/wps/portal/3M/nl_NL/Kijk3M/look3M/fonds/grotegift/genomineerden/detail/?NominationId=353

  • Josephine says:

    Als je leest, wat jullie hebben moeten doormaken, zo intense triest, wens ik je heel veel sterkte, met de kinderen, zonder hun moeder een zwaar gelag.

  • Colinda van der Kooij says:

    Dank je voor je verhaal Tim! En heel veel sterkte met het verwerken van dit grote verlies……
    Colinda

  • Colinda van der Kooij says:

    Dank je voor het vertellen van jullie verhaal Tim, het helpt anderen om goed op signalen te blijven letten. En heel veel sterkte met het verwerken van dit grote verlies……
    Colinda

  • melissa says:

    Met tranen in mn ogen naar dit verhaal gelezen. Wat een strijd hebben jullie doorgemaakt. Zo heftig. Dit wil niemand meemaken. Heel veel respect voor jou Tim voor t delen van jullie verhaal. En wens jou en jullie kinderen heel veel sterkte toe is deze loodzware tijd. Ik weet zeker dat jullie ontzettend mooie herinneringen hebben aan een hele moedige en sterke vrouw. Liefs melissa

  • Michael says:

    Wat een verhaal Tim !
    Heel veel sterkte met het verlies

  • ans kool says:

    Beste Tim
    Ik wil je bij deze heel veel sterkte wensen met je kinderen de komende tijd
    Je hebt je verhaal heel mooi gescbreven en daar hebben je lotgenoten veel steun aan
    Ik kreeg er kippevel van toen ik het aan het lezen was
    Ik heb van carola veel over jullie gezinnetje gehoord
    Carola leefde erg met jullie mee en dat doet ze nog
    Probeer het met de tijd een plekje te geven en geniet van je kindereen dat zou je vrouw ook gewild hebben neem er wel de tijd voor
    Ans kool (schoonmoeder van carola en moeder van dave)

  • Yvonne Lustermans-Schreinemacher says:

    Heel veel respect voor jullie allemaal.Ik wens jou en de kinderen heel veel kracht en liefde om met het verlies van Cindy om te gaan. Put kracht uit de vele mooie herinneringen die jullie samen hebben beleefd.Cindy zit in jullie hart en dichterbij kan ze nooit zijn.

  • Myrna says:

    Wat een heftig verhaal Tim. Geen woorden voor terwijl ik deze ziekte ook van heel dichtbij heb meegemaakt. Ook mijn moeder verloor heel jong haar gevecht tegen (borst)kanker. Koester de herinneringen!! Heel veel kracht sterkte voor jou en je kindjes. Liefs, Myrna

  • Roos says:

    heel veel sterkte zelf ben ik gelovig en heb veel steun aan openbaring 21:1-5, jesaja 41:10 en dankbaar, dat ik na amputatie schoon ben…..nog wel…..

  • pimenroos says:

    Heel veel sterkte, en heel veel respect voor het delen van je verhaal……Zelf ben ik gelovig en heb steun aan 2 bijbelteksten na amputatie ben ik schoon. nog wel……….openbaring 21:2-5, jesaja 41:10.

  • Josine Olivier says:

    Beste Tim,
    Dit jaar ben ik ook behandeld voor borstkanker. Operatie en bestralingen, maar wat jullie hebben doorgemaakt……… Ik ben 63 jaar en voel me bijna schuldig dat ik het er (tot nu toe) goed heb af gebracht en dat jij je vrouw en de moeder van je kinderen nu al moet missen!
    Ik wens jullie heel veel sterkte, liefs, Josine

  • Inge says:

    Wat een mooie en sterke vrouw was cindy, en wat een zware strijd heeft zij moeten leveren. Wat fijn voor jullie kinderen dat ze dingen heeft opgeschreven, dit is zo belangrijk !
    Blijf maar áltijd dingen vertellen over hun lieve moeder. ( dit heb ik nl altijd erg gemist )
    Ik wens jullie heel veel sterkte en liefde toe ! Inge

  • Saskia says:

    Respect, ….
    Niks dan respect voor jou, je kinderen en dappere vrouw.

  • Marga says:

    Tim wat ben jij een kanjer van een man en papa. ongelooflijk wat een respect voor je vrouw wat heeft ze veel moeten door staan. Een echte vechter daar kan je super trots op zijn. Jij bent heel sterk ik weet zeker dat je het red met je mooie kinderen. Heel veel sterkte liefs Marga

  • saskia tur-coenraad says:

    alleereerst heel veel strerkte met dit grote verlies voor jou en je kindes, maar wat heeft ze gestreden tegen die verschikkelijk kut ziekte .Ben er zelf ook tegen aan het vechten en het valt ,me steeds zwaarder pfff nogmaals sterkte voor de hele familie xxxx

  • Rachell says:

    Ik lees dit verhaal met tranen in mijn ogen ! wat een heftige gebeurtenis, voor jou en de kinderen. en de naasten. dit mag niet gebeuren.. ik wens jullie alle best toe en heel veel sterkte.

  • kokkie says:

    tim ik lees dit en met tranen over mijn wangen wat een verhaal wat hebben jullie veel mee gemaakt ik wens jou en je kinderen heelveel sterkte

  • Claudia Leenaarts says:

    Ik lees het artikel met kippenvel en de tranen rollen over mijn wangen! Wat kan het leven oneerlijk zijn. Ik kende Cindy niet persoonlijk, maar wel van gezicht. We zijn van dezelfde leeftijd. De laatste keer zag ik haar op de kermis en ben toen heel erg geschrokken. Tim, ik wens jou, jullie 3 prachtige kinderen en de rest van de nabestaanden heel veel sterkte in de moeilijke tijd die aangebroken is. Respect voor het delen van jullie verhaal!

  • e says:

    Heel mooi relaas van een moeilijke tijd en een ongelijke strijd, heel veel sterkte met dit grote verlies voor jou en je kindertjes.

  • Anuschka says:

    Bedankt Tim dat je dit bijzondere verhaal met ons gedeeld hebt. Heb de tranen in mijn ogen. Ik ken je niet ,maar wil jou en je kindjes en natuurlijk vrienden en familie heel veel sterkte wensen. En ik hoop dat je een aantal lieve mensen om je heen hebt om JOU er doorheen te slaan, die heb je nodig.

  • monique says:

    hoi tim
    toen ik het net las kreeg ik er koude rillingen van, ik vind het heel moedig van je dat je dit hebt op geschreven en hebt geplaatst. Je vrouw zal trots op je zijn! Heel veel sterkte en kracht gewenst in deze moeilijke tijd

  • Mieke says:

    wow Tim, ben jullie totaal onbekend maar maakt niet uit toch? niet te geloven he dat jullie dit mee moeten maken en op zo’n ongelooflijk jonge leeftijd! Wat moet het moeilijk voor jou zijn om zowel je eigen verdriet te verwerken maar ook je kinderen zo verdrietig te zien terwijl je weet dat je hen hun moeder niet kunt teruggeven…. I can only imagine….. veel sterkte & goeds voor de toekomst, I’m sure you can do it!

  • Barbara says:

    RESPECT!!!!

  • Lia van der Waal - van der Velde says:

    Beste Tim,
    Van harte heel veel sterkte, moed, kracht en vertrouwen om door te gaan met je drie kleine kinderen.

  • Wies says:

    Dank je voor je verhaal, erg aangrijpend.
    Heel veel sterkte gewenst, voor jouw gezin maar zeker ook voor de ouders van Cindy en jouw ouders.

  • Sandra says:

    Heel veel sterkte Tim. Het is erg herkenbaar wat je schrijft. Mijn moeder is 15 augustus ook overleden aan die rotziekte.

  • Liebseth says:

    Beste Tim, diep respect voor de wijze waarop je dit met iedereen wilt delen. Heel veel sterkte en kracht voor de toekomst pet je prachtige kinderen!

  • Judith says:

    Kippevel….wat een jaren hebben jullie en je vrouw achter de rug. Tumor op tumor alsof het nooit ophoud…heel veel sterkte met dit verlies en geniet van de mooie momenten met je 3 mooie kinderen…

  • Els says:

    Hier schieten woorden te kort ,wat een enorm erg verhaal. Hoeveel kan een mens aan. Wat hebben jij en je vrouw al mee gemaakt en hoe erg dat je nu alleen met je kinderen verder moet. Ik heb een keer kanker gehad en dat was al een hele vreselijk periode ,maar ik ben er nog . Lieve Tim heel veel sterkte en knuffels voor jou en je kinderen en vergeten doe je dit nooit en Cindy zit in jullie hartjes ,maar jij moet het allemaal maar aan kunnen

  • Beste Tim,
    Vreselijk verhaal, maar voor mij zo herkenbaar.
    En ik hoop dat je de kracht kan vinden om door te gaan voor Cindy, je 3 kinderen en jezelf.
    Het is gek, maar t lukt je.
    En t gemis komt en is iedere dag n dagje meer.!
    Sterkte.

    Een moeder die in t zelfde schuitje zit.
    Petra

  • mascha says:

    Ik heb dit als kind mee moeten maken, mijn moeder stierf aan borstkanker op 38-jarige leeftijd. Dit is weliswaar 27 jaar geleden, maar het is iets dat je nooit meer kwijt raakt. Het blijkt ook maar weer dan ze wel meer kunnen dan 27 jaar geleden, maar er nog steeds geen garantie op genezing is.
    Tim, ik wens jou, je kinderen en familie heel veel sterkte met het (enigszins) verwerken van dit enorme verlies. Praat veel en vaak met je kinderen over hun mama, dat is zo belangrijk.

    Heel veel liefs, Mascha

  • margret says:

    Ik wens je heeel veel sterkte toe met het verwerken van jullie verdriet en het missen van jou vrouw en je kinderen hun moeder.
    Geniet van het leven en. pluk de dag

  • Sonja says:

    Tim vreselijk wat jullie hebben doorstaan en nu met je kinderen zonder moeder verder te gaan.
    Wens je heel veel kracht en sterkte .
    Cindy rust zacht je hebt je strijd gestreden.

  • coby van ooijen says:

    ik wens jullie heel veel sterkte toe , ben er stil van , ik heb zelf borstkanker gehad in 2009 en ik was zelf zo dankbaar dat ik er doorheen ben gekomen , en als ik nu dit lees besef ik me het steeds meer , heel veel sterkte met alles

  • Tim en kids
    met tranen in de ogen heb ik het verhaal gelezen,wat een heftig verhaal,en wat een vechter Cindy.Heel erg dat het voor haar zo is afgelopen,maar ze had op een gegeven moment zoveel pijn dat het niet meer menswaardig was,en dat is ook heftig.mijn vriendin heeft borstkanker gehad en gelukkig kan zij het navertellen,ik ben donateur van pink ribbon want als mij ooit ook zoiets overkomt wil ik ook graag geholpen worden.het blijft een rot ziekte waar nog steeds onderzoek naar nodig is.er sterven teveel vrouwen en dus ook mama”s.Ik wens Tim en zijn kindjes heel veel sterkte en kracht voor de toekomst toe.

  • indian says:

    Ook ik wens jullie heel veel sterkte en kracht toe.Zelf ben ik ook geconfronteerd met deze lelijke ziekte en als ik jullie verhaal lees,kan ik alleen maar ‘nog dankbaarder ‘ zijn voor de nieuwe kans die ik heb gekregen én nog beter mijn best doen om deze tweede kans ten volle te benutten in eervolle herinnering van al die lieve lotgenoten,die niet zoveel geluk mochten kennen.Ik hoop dat de liefde voor je lieve vrouwtje en je drie schatten van kinderen je de kracht geven om jullie gezinnetje terug op het juiste pad te krijgen.Aanvaarden,verwerkenvan wat er gebeurd is,daar wil ik het hier zelfs niet over hebben.

  • Sylvia says:

    Een moeilijke en zware tijd achter de rug en een zware weg nog te gaan.! Heel veel sterkte toegewenst, met jouw kindjes.

  • sunyra says:

    Sjemig sprakeloos….

    Veel sterkte en heel veel kracht voor jou en je jonge gezinnetje

  • Ingrid de JOng says:

    Tim ik wens jou en jouw kinderen heel veel sterkte toe. Ik en twee weken later ook mijn zus, zijn geconfronteerd met deze verschrikkelijke ziekte en ik weet wat het is. Het is zo herkenbaar wat je schrijft en toch ril ik er van als ik lees dat je nog met drie jonge kinderen zit. Ik gun jou en jouw gezin het allerbeste in de toekomst.

  • ik vindt het heel erg ik weet hoe het is om een dierbaar iemand te verliezen ik ben er ook een verloren mijn vader is er ook aan over leden aan die vreselijke ziekte ik mis hem elke dag en nu ben ik zelf aan de beurt ik heb ook kanker ik weet nu hoe het is om het te hebben maar ik doe er alles aan om het te over leven

  • Tim says:

    Hoi Joyce,
    Ten eerste dank je wel voor je reactie. Daarnaast wil ik je ook zeggen dat ik je enorm bewonder hoe jij je zelf erdoor heen slaat. Ik ben nu dan een half jaar verder na het overlijden van mijn vrouw maar daarnaast volg ik nog steeds je verhalen hier op pink ribbon…..Het doet me goed om te zien dat je ondanks tegenslagen altijd er weer iets positiefs van maakt.

    Wat ik verder nog aan je kwijt wil is dat ik hoop dat je er goed door heen zult komen en ben zelf misschien van plan om meer te willen gaan betekenen voor pink ribbon dus misschien komen we elkaar ooit nog is tegen.

  • joycecolumn says:

    Je update gelezen Tim! Goed om te lezen dat het jullie lukt om zonder Cindy toch door te gaan met alle dagelijkse dingen. Tsja, het is zoals je zelf ook zegt, een soort automatisme met kinderen. Zo is het ook, voor je kinderen moet je wel door natuurlijk en de structuur die zij hebben die helpt enorm hierbij. Ontzettend knap van jullie en wat boffen de kinderen met zo’n geweldige vader. En zelfs nu ook weer met een nieuwe vriendin! Ik kan mij zo voorstellen dat Cindy dat goed zou doen, dat jij weer gelukkig kunt zijn met iemand anders en de kinderen hier ook veel steun aan hebben. En je zegt het prachtig, jullie gaan door met Cindy in jullie hart….Knap hoor!

    Bedankt voor je complimenten aan mij. Het gaat inmiddels goed met mij hoor, ik ben al wat verder dan in mijn columns.
    Het zou fijn zijn als jij meer wilt betekenen voor Pink Ribbon. We kunnen wel wat mannen gebruiken 😉
    Je kunt mij overigens altijd mailen, mocht je hier behoefte aan hebben:
    joyce@pinkribbon.nl

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *