chantal-deen

Chantal kijkt terug (en vooruit)

Twee jaar geleden stond Chantal in Pink Ribbon magazine. Ze zat toen middenin het behandeltraject van haar borstkanker. Ook schreef ze columns voor dit blog. Nu kijkt ze terug op die tijd, en schrijft ze over wat oktober met haar doet.

[Column Chantal]chantal.jpg
12 oktober 2016
3 reacties

Tags: , , , , ,

Chantal: Gisteren begaf ik mij in de kleedkamer van mijn sportschool. Andere sportievelingen spraken mij aan met de vraag, ‘Hoe gaat het nu met je?’ Mijn antwoord is gelukkig heel makkelijk, ‘Goed’, het gaat heel goed!’ Ik voegde er nog wel aan toe dat die extra kilo’s geen geschenk zijn maar ach, ik ben er nog en dat is ook wat waard. ‘Ik vind je er zo stralend uitzien’, zei dame N, ‘Liever stralen en wat mollig dan een mager chagrijn’ voegt ze eraan toe. Als ik mij uitkleed om onder de douche te gaan vraagt een andere vrouw of ze mijn litteken mag zien. Ja hoor, dat mag en ik wijs haar een van mijn vele littekens aan. Er komen meer vrouwen richting de douche en de vragen en opmerkingen zijn niet van de lucht. ‘Ik vond je er tijdens je ziekte wel heel grauw eruit zien’, zegt de een. De ander zegt, ‘Heb je nog veel klachten?’ Mijn standaard antwoord nu is dat ik niet weet of ik nu klachten heb van de chemo, de bestraling of gewoon van het feit dat ik ouder wordt. Twee jaar geleden was ik in janken uitgebarsten na zo’n vragenpeloton maar nu vind ik het fijn. De hamvraag tijdens die vragenuurtjes is altijd, ‘Heb je het zelf ontdekt?’ Ja, ik heb het zelf ontdekt. Dit was wel toevallig. Nu word ik jaarlijks onderzocht maar daarnaast onderzoek ik nu zelf ook omdat ik geen excuus meer heb om het niet te doen.

Na mijn bezoek aan de sportschool duik ik nog even de supermarkt in. Daar in de schappen van tijdschriften prijkt de nieuwste editie van het blad van de stichting Pink Ribbon. Ik krijg acuut pijn in mijn buik. Alle herinneringen worden in mijn hoofd weer uit de kast getrokken als een soort voorproefje van de nieuwste film. Ik pak het blad uit het rek en gooi het in mijn mandje. Ik heb mijn geweten weer gesust en die trailer van mijn kankerfilm is gelukkig ook geëindigd. Op naar het schap van de chocolade want dat heb ik na de fysieke en geestelijke inspanning wel verdiend.

Thuis aangekomen sla ik het blad over de oktobermaand open. Het ene verhaal is nog verdrietiger dan het andere. Een op de zeven vrouwen krijgt borstkanker dat is enorm veel. Toen ik net de diagnose kreeg zat dit nog op één op de negen. We zijn slechts twee jaar verder. De artikelen gaan over de hele route die je als patiënt mag bewandelen na die angstaanjagende diagnose. De hoofdfilm in mijn hoofd is gestart en ik herleef mijn weg als kankerpatiënt met bijbehorende geluidseffecten en andere tranentrekkers. Het ergste vond ik de allereerste diagnose en het niet weten of ik het überhaupt zou redden. Wat een verdrietige periode was dat en tegelijkertijd ook de mooiste. Als gezin stonden we zo dicht bij elkaar, dat voelde als een buitenaardse ervaring. Die liefde was gewoon tastbaar. Ook de liefde die ik heb mogen ontvangen van vrienden, familieleden, kennissen en mensen die ik daarvoor niet kende was een magische ervaring. Begrijp mij niet verkeerd, ik had liever geen kanker gehad maar ik heb iets ervaren wat ik niet snel zal vergeten. De vrouwen en mannen die zijn geïnterviewd in het blad doen soortgelijke uitspraken. Zo vreemd ben ik dus niet. Maar ook hier zijn er maar weinig die hun tumor of tumoren hebben ontdekt door een zorgvuldig zelfonderzoek.

Als ik het blad uit heb rollen er nog steeds tranen over mijn wangen. Wat een onmacht, wat een pech maar gelukkig ook veel mazzelaars. Naarmate de tijd verstrijkt ligt die kanker gelukkig ver achter mij. Soms zijn er zelfs dagen dat ik er niet eens meer aan denk. Dat wens ik alle mensen in het blad ook toe. Dat ik mijn leven weer heb mogen herpakken is een groot geluk. Ik loop echt niet elke dag als een verlosser of Messias het woord van geluk te verkondigen. Ik zit vaak in de auto te foeteren over het incompetente rijgedrag van anderen (ik ben natuurlijk perfect;-)), ik kan ook mopperen als ik in de verkeerde rij sta of kakchagrijnig worden als het schrijven niet altijd lukt. Maar vaker dan voorheen sta ik even stil en geniet van het leven. ‘Gelukkig was jij er op tijd bij’, is een veel gehoorde opmerking die ik krijg. Ik ben inderdaad een enorme geluksvogel dat ik die tumor heb gevoeld en dat we met zijn allen die tumor een rotschop hebben gegeven. Check je voorgevel regelmatig! Ga naar je huisarts als je iets voelt! Jij weet echt zelf dondersgoed of er iets aan de hand is, ik wist het toen wel. Ga niet googelen want dat brengt je van de regen in de drup. Zoek hulp en steek je kop niet in het zand.

Mijn film over die bijzondere kankerperiode heb ik inmiddels naar de zolder gebracht. Het wordt tijd dat ik ga werken aan een andere film, geen vervolg maar een heel nieuw avontuur. Gewoon omdat het mogelijk is.

Check your rack, it might safe a life

Heel veel liefs,
Chantal

Deze column is ook gepubliceerd op het blog van Chantal: http://gewoonk.nl/check-je-voorgevel/

3 reacties

  • Chantal zegt:

    Hallo naamgenoot,

    Wat verschrikkelijk herkenbaar geschreven, het lijkt net of ik deze film heb bespeeld. 18 dec 2015 was de dag dat alles veranderde. Ik had de knobbel ook zelf ontdekt, maar dat was 2 jaar daarvoor al. Ik ben 3x naar de ha geweest en 3x controle echo maar ze zeiden dat het goedaardig was. De derde keer hebben ze uiteindelijk een punctie gedaan en het was foute boel. Wat een nachtmerrie. Ik ben er goed doorheen gekomen, heb de harde aanpak van chemos operaties en bestralingen gehad. Ik ben erg nuchter en positief. Heb veel vrienden en hardloopmaatjes. Ook ik tob met de nodige kilo’s en heb nu een abbo bij de sportschool. Ik ga vooruit blikken. Ik heb je verhaal herkenbaar gelezen. Wens je heel veel succes met alles!
    Groetjes Chantal

  • Marjan zegt:

    Hai Chantal, ook ik kan nu een k jaar afsluiten. Net klaar met de laatste bestraling, chemo en operatie al achter de rug. Zelfs vorige week voor het eerst naar de kapper geweest!
    Heb wel naweeën van de chemo. Nog moe en mijn maag speelt nog op. Maar hé, de laatste twee dagen gaat ook dat beter. En mijn huid moet herstellen van de bestraling. Ik hoop dat ik over twee jaar ook kan zeggen, laten we het op zolder zetten. Uit ervaring weet ik dat eenmaal op zolder het er nooit meer af komt.
    In mijn wekelijkse loopgroepje van zes vrouwen, zijn we nu met drie die de laatste twee jaar getroffen zijn. 1 op 2 dus. En allemaal onder de 47 jaar. Heftig, maar we kunnen er open met elkaar over praten. En geven elkaar veel steun. We sluiten dit jaar allemaal een nare periode af, en kijken ook naar de toekomst. Over een week ga ik met een vriendin genieten van een paar dagen Spanje. Even alles loslaten!

  • Cora van der Bijl zegt:

    Zo herkenbaar ik ben nu 8 jaar veder maar elk jaar in okt raak het bij mijn een helen gevoelige snaar!
    Maar ik ben wel heel dankbaar dat ik er nog ben!

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *