Carin: “Er wordt weinig gepraat over de ziekte en het overlijden van mijn moeder”

Carin is 18 jaar als haar moeder sterft aan de gevolgen van borstkanker. Het is het jaar 1981. Ze ervaart dat er weinig wordt gepraat over de ziekte en het overlijden van haar moeder en vindt het moeilijk om daarmee om te gaan. In het boek ‘Ik ben niet zoals ik was’ schrijft ze over de periode van haar moeders ziekte, het leven daarna en over hoe ze het verdriet met zich mee droeg. En… op haar 48e krijgt ze zelf ook een slechte uitslag. Lees mee in een aantal stukken uit haar boek.

22 maart 2018
1 reactie

Tags: , , , ,

Carin is 15 jaar
(pagina 16)
Onverwachts
Ik kom onverwachts thuis van school. Ik zie dat mama en onze gezinshulp Leny van mij schrikken als ik binnenkom. En ik schrik van mama. Ze zit in elkaar gezakt op de stoel in de hoek van de kamer, naast de deur naar de gang. Leny staat in de deuropening en heeft de badjas van mama en een handdoek in haar handen.
Mama heeft alleen een witte onderbroek aan, een groot lelijk ding die haar hele heupen bedekt. Ik zie mama voor het eerst na de operatie bloot, op die onderbroek na dan. Op de plaats waar haar linkerborst zat, zie ik ruw littekenweefsel. De huid is rood, met hier en daar korsten. Ertussen zitten donkerbruine plekken, die soms wat dikkig zijn. Het ziet er vréselijk uit.
Het is net alsof iemand alle huid heeft weggesneden en later bedacht heeft toch nog huid nodig te hebben om het dicht te kunnen krijgen.
Ik doe net alsof het mij niet veel doet, maar ondertussen weet ik niet welke kant ik op moet kijken. Ik wil het zó graag zien, ondanks dat ik er van walg.
Haar rechterborst is groot en hangt slap naar beneden. Deze heeft een grote donkerbruine tepel. Mama is best dik, haar borst ligt daardoor op haar buik.

Leny grijpt in. Ze heeft gezien dat ik schrok. ‘Je moeder moet over een half uur weg’, zegt ze. ‘Ze moet naar het ziekenhuis om bestraald te worden. Ze wilde net naar de douche gaan.’
‘We schrokken van de deur die we hoorden’, zegt mama.
‘Nou, gelukkig maar dat ik het dan ben en niet iemand anders.’
Ík ben al erg geschrokken, laat staan een vreemde die hier ineens binnen was gekomen. Maar dat zeg ik niet.

Mama staat zuchtend op en loopt met Leny naar de douche. De badkamer is beneden in de bijkeuken, achter de keuken. De bijkeuken heeft een groot raam over de hele lengte. Als je vanaf de inrit achterom komt, kijk je meteen door dat raam de bijkeuken in.
Normaal gesproken lopen we met kleding of badjas naar de badkamer en wordt niemand onaangenaam verrast.
Ik vraag me af waarom Leny de deur niet even op slot heeft gedaan of mama haar badjas heeft aangetrokken.

Ik blijf alleen achter in de huiskamer.
Verbluft.
Wat ziet mama er slecht uit. Ze is dik, heeft een opgeblazen gezicht, haar rug is gebogen en haar borst is eraf.

Leny vertelde vorige week dat na de achtste bestraling de huid op een aantal plaatsen stuk is gegaan. Er zitten nu, naast het gevoelige littekenweefsel, ook wonden. Ze zijn erg pijnlijk omdat de huid erg gespannen is door de operatie. De wonden kunnen bijna niet genezen omdat er weinig tijd zit tussen twee bestralingen. Ik geloof dat mama in totaal meer dan twintig bestralingen krijgt. Na vandaag dus nog ruim tien keer en de huid is er nu al slecht aan toe.

Carin is 16 jaar
(pagina 31)
Chemo
De kanker is terug. Na de bestralingen leek de situatie stabiel. Dit heeft jammer genoeg slechts drie maanden geduurd. De nieuwe behandeling die mama krijgt om de kanker te bestrijden is chemo. Het enige wat ik daarvan weet, is dat het chemisch spul is dat ze inspuiten. Het maakt kankercellen en ook gezonde cellen dood.

De dagen na de chemo is mama erg moe en ze moet vaak spugen. Gelukkig ben ik er niet bij geweest als dit gebeurde. Als ik de geluiden van spugen hoor, moet ik al braken.
Soms denk ik dat ik een zurige lucht in haar slaapkamer ruik, maar ik zeg daar niets van. Af en toe ruikt het naar eau de cologne. Dat flesje staat op haar kaptafel, rechts van de spiegel. Ze sprenkelen dat rond om vieze luchtjes te verdoezelen.
De haren van mama zijn door de chemo uitgevallen. Leny heeft de laatste plukken haar met een scheerapparaat weggehaald. Mama is nu helemaal kaal. Het misstaat haar niet, want ze heeft een mooie ronde schedel. Ze zegt dat ze deze week nog een pruik gaat uitzoeken in een speciale pruikenwinkel.

Iedere keer als mama voor chemo of voor bloedprikken naar het ziekenhuis is geweest, is haar hele onderarm blauw. En soms ook haar armholte. Mama vertelde dat het moeilijk is om haar aders te prikken. Meestal moeten ze een paar keer aanzetten voordat de naald goed zit. Het gevolg is dat er blauwe plekken ontstaan. Soms zijn ze vijf centimeter groot. Vaak heeft ze een paar van die plekken op één arm. ‘Het doet geen pijn,’ zegt mama, maar het ziet er wel dramatisch uit. Zij heeft sowieso snel blauwe plekken. Ze hoeft zich maar een beetje te stoten of er ontstaan blauwe plekken. Daar hebben Helen, Yvonne en ik helaas ook last van. Op mijn benen zitten bijna altijd blauwe plekken. Vaak heb ik geen idee waar ik tegenaan gestoten heb.

http://carinvandoremalen.nl/boeken/

1 reactie

  • A.prins says:

    Heel herkenbaar en hetzelfde meegemaakt, alleen op jongere leeftijd . Dat zwijgen over al het leed dat je meemaakt! Verschrikkelijk !

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *