“Borstkanker haalt je uit je evenwicht”

Werken op een mammacare afdeling, dat was het doel van Annemieke Boone (48) toen ze op latere leeftijd haar hbo-diploma verpleegkunde haalde. Dit jaar werkt ze tien jaar op de mammacare afdeling van het oncologische ziekenhuis Antoni van Leeuwenhoek in Amsterdam. “Mijn oma is overleden aan borstkanker en onze familie is erfelijk belast. Hierdoor heb  ik veel affiniteit met patiënten met borstkanker en heb ik een sterke motivatie om patiënten te ondersteunen tijdens het behandelingstraject.”

25 februari 2013
9 reacties

Luisteren naar patiënten staat voor mij op nummer één. Horen waar ze behoefte aan hebben en daar vervolgens op inspelen. Na een diagnose borstkanker ben je geneigd om alles in je leven even opzij te zetten. Veel mensen moeten na zo’n bericht weer even aarden. Daarom geef ik graag juist aandacht aan het emotionele aspect. Borsten zijn toch een onderdeel van je vrouwelijkheid. En als die verwijderd moeten worden of op een andere manier worden geopereerd, dan brengt dat een verwerking met zich mee. Ik laat mensen nadenken over de vraag hoe ze willen dat het er na de operatie uitziet. Daar heeft nog lang niet iedereen aan gedacht.”

Een eigen keuze
“Borstkanker haalt je uit je evenwicht. Niet alleen op het moment van de diagnose, maar in iedere fase van het traject. Het is mijn grootste uitdaging om  patiënten iets mee te geven wat daadwerkelijk ondersteunend kan zijn tijdens hun behandelingstraject.  Door voorlichting of een tip of advies. Niet iedereen wil voorafgaand aan een heftige operatie foto’s maken van haar borsten. Die tip geef ik vaak wel. Als iemand daar niet aan heeft gedacht, en het blijkt goed te zijn voor het verwerkingsproces,  dan is dat fijn. Dan heb ik mijn doel bereikt.
Hoe iemand met de diagnose omgaat is voor iedereen verschillend. Er zijn mensen die alle informatie die ze krijgen en die ze zelf opzoeken als houvast gebruiken. Mensen die er alles van willen weten. Maar, er zijn er ook die dat juist niet doen. En dat is ook goed. Je hebt hierin een eigen keuze en dat wil ik iemand meegeven.
Mensen hebben angst, want er zit toch iets in hun lijf wat er niet hoort. Ik benadruk vaak dat er goede en effectieve behandelingen zijn. Als iemand een reconstructie laat doen bijvoorbeeld. Maar, we zijn ook eerlijk. Als iemand veel risicofactoren heeft, zoals bijvoorbeeld overgewicht, roken of nog een andere ziekte, dan melden we  ook eerlijk de risico’s daarvan.”

Iedereen gaat verschillend om met de diagnose. Mensen die er alles van willen weten. Maar, er zijn er ook die dat juist niet doen. En dat is ook goed, je hebt hierin een eigen keuze en dat wil ik iemand meegeven.

Het proces in stappen
“Door het hele proces in stappen in te delen, is het behapbaarder en kun je van de ene naar de andere stap toewerken. Een van mijn taken is het voorbereiden op de operatie. Tijdens een voorbereidend gesprek stel ik bijvoorbeeld voor om afscheid te nemen van de borsten. Door er een foto van te maken of een gipsafdruk. Sommige vrouwen laten zich bodypainten of doen iets anders. Door er een ritueel van te maken lukt het je vaak beter om het proces in stappen te zien. Dat afscheid nemen en verwerken werkt bij iedereen verschillend. Maar door mijn ervaring realiseer ik me dat het verwerken al begint voorafgaand aan een operatie.

Mensen zoeken veel informatie zelf op en hebben veel vragen. Ik kan ze goede sites geven waarop ze betrouwbare info kunnen vinden. Maar ik draag bijvoorbeeld ook psychosociale zorg aan. Dat helpt hen in het behandeltraject en geeft houvast tijdens de behandeling. Zodat ze een beetje weten wat ze kunnen verwachten.
En ook na de behandeling zijn er nog klachten. Vermoeidheid, gebrek aan conditie, angst op terugkeer en slecht slapen. Heel vaak weten mensen niet dat dat veel voorkomende klachten zijn.

Na de behandeling ga je meestal ook niet meteen weer terug naar je oude leven. Het ‘gat’ na de behandeling zeg maar. Dan ga je dingen weer oppakken en loop je ook tegen problemen aan. In de eerste plaats gaan we dan de klachten normaliseren. Bij bijna alle vrouwen spelen deze problemen namelijk. Bij ons in het Antoni van Leeuwenhoek ziekenhuis, vertellen we dat het normaal is en niet afwijkend. En we geven tips en adviezen over hoe ze hun energie kunnen inzetten om weer een plezierig gevoel te krijgen. En hoe ze de dingen op een rijtje krijgen. Want, pas dan is er tijd voor verwerking.”

9 reacties

  • Mariëlle says:

    Je hebt een heel mooi en dankbaar beroep Annemieke. ik heb zelf een dubbele amputatie ondergaan met directe reconstructie en ben heel blij met alle informatie en tips die ik vooraf heb gekregen van de speciaal verpleegkundige bij ons in het ziekenhuis. Want als je ná de amputatie pas zulke verhalen hoort is het te laat!!! Veel succes met je werk. Vriendelijke groeten van Mariëlle

  • Mooi om te lezen. Ik begrijp het helemaal:)

  • Lia woudenberg says:

    Ik heb ook hele goeie ervaringen met de mammacare verpleegkundige van het ziekenhuis waar ik behandeld ben. Een hele grote pluim voor haar! Dit beroep is heel belangrijk!!

  • Susan says:

    Heel fijn om te lezen.
    Ben zelf een vrouw van 36 die sinds Okotober 2012 borstkanker heeft.
    Heb gelukkig een borstsparende operatie gehad, maar wel heel het traject erna zoals de bestraling en de chemotherapie.
    Nog 3 te gaan, dan ben ik klaar, kan niet wachten tot het 15 mei is.
    Dan wil ik mijn oude leven weer oppakken samen met mijn lieve man en dochters en familie en vrienden.

    Heb ook hele fijne ervaringen met de mammacare verpleegkundigen, vind het super om te lezen dat je dit met zoveel gevoel doet, houden zo!!

  • Truus Smit says:

    Mooi interview Annemieke, sluit ik mij helemaal bij aan, groetjes Truus

  • SandraD says:

    Dankjewel voor je stukje, het is voor mij heel herkenbaar. Bij de diagnose was ik totaal uit balans en nu de eerste jaarscontrole eraan komt ben ik weer helemaal uit balans. Anders dan bij de anderen heb ik alleen bij het eerste en enige gesprek met de mamaverpleegkundige enige steun gevonden. Gelukkig zijn er wel andere mensen in mijn omgeving geweest waarmee ik goed kon praten. Ik ben nu zoekende want ik heb (weer) steun nodig. Zodoende kwam ik terecht op de site van het Ingeborg Douwes Centrum en jouw blog. Heel veel succes gewenst met je werk.

  • wichers says:

    ik ben net als zo veel andere mensen behandeld aan borstkanker ,wel een borst sparend. ik ben heel goed behandeld in het antonio zikenhuis en zou al het personeel op een voet stuk willen plaatsen. zo veel begrip en liefde . juist dat wat je even nodig heb,en dan lees ik nu wat annemieke schryft en weet dan dat het oke is de vermoeidheid en dat het er bij hoort, en het is net wat sandra schryft , het is herkenbaar . met steun van mijn goede vriendin corry en mijn familie kom ik er wel . annemiek dank je

  • icimarketing says:

    Lieve Annemiek, ik heb de kans je te leren kennen enkele dagen geleden rond om de paasdagen. Je en de mammacare team van de AVL in Amsterdam doen zo een goede job. Jullie zijn echt professioneel, jullie glimlach en geduld zijn zo veel waard. Bedankt nog een keer voor jou ondersteuning en vertrouw.

  • Sandra52 says:

    Lieve Annemiek,

    Mooi stukje heb je geschreven. Je heb levenservaring met borstkanker je oma is er aan overleden omdat je heb het van dichtbij meegemaakt. Ik zelf ben eind 2015 2x keerin korte geopereerd inverband borstkanker. Rechterborst geamputeerd. vandaag viel ik in een gat om dat ik nog niet veel kan doen. Door de vele operaties in 3 jaar tijd. 2013 borstverkleining en 2014 borstcorretie en 2014 operaties door borstkanker. Moet ik rustig herstellen ook van allen narcoses die ik heb gehad. concentratie en weer stand is niet goed. Mijn man is een fantastische mantelzorger. Familie, vriendinnen en kennissen steun me ook goed. Toch had ik vandaag ik weer een dip. Omdat ik het gevoel kreeg dat ik niet verder kan met bepaalde dingen. Ik voelde mij boos en verdrietig en alleen. Toch Ik heb het geaccepteerd is erg belangrijk. Heb alleen mijzelf ermee dan word ik depressief en dat wil ik niet.
    Moet niet alles tegelijk op willen lossen. Gelukkig ben ik creatief, Ik schrijf regelmatig in mijn dagboek. Kleuren voor volwassen doe ik ook af en toe. Ga ook wel een stukje alleen lopen om samen met mijn man. Ik zoek ook contact met mijn vriendinnen. Doe leuke dingen met mijn man. Vanavond naar het Amsterdam Light Festival. Woensdag naar de Musical Bodyguard. Mijn huis moet ik ook verder op orde krijgen door de borstkanker heb ik dit verleden jaar niet kunnen doen. Mijn man is de persoon die mij hierin structuur geeft en zorgt dat ik niet impulsief steeds weg ga om het contact met mensen.Is ook belangrijk weet ik maar ook je huis op orde hebbenis zeer belangrijk dan krijg je rust in jezelf. Besef ik nu echt. Ik vind mijn man een kanjer en ben hem ook heel erg dankbaar.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *