“Nergens komt hoop en vrees meer bij elkaar dan in een ziekenhuis”

Stel je voor…je staat als vrouw in een drukke winkelstraat en ineens trek je je jas, t- shirt en bh uit en sta je in je blote bovenlijf.
Mensen lopen naar je toe en betasten je borsten. Sommige kijken je eerst aan, stellen zich voor om daarna alsnog aan je borsten te voelen.

31 juli 2018
2 reacties

Tags: , ,

Niet voor te stellen toch? Je voelt je aangetast in je privacy, je intimiteit. Je voelt je kwetsbaar… Je borsten worden in de regel alleen maar aangeraakt door jezelf, je partner of je kinderen.

In het ziekenhuis is het bovenstaande de normaalste zaak van de wereld. Verplaats de bovenstaande situatie naar een andere omgeving, het ziekenhuis, en het kan.
Maar het voelt nog steeds kwetsbaar en intiem.
Op een dag heb je een knobbeltje ontdekt in je borst. Eerst ga je naar de huisarts. Daar wordt ‘even’ gevoeld. Je wordt doorgestuurd naar de chirurg. Ook deze wil ‘even’ voelen. En heb je pech, dan mag de co-assistent ze ook nog even aanraken.
Dan worden je borsten in een apparaat geplet, ook daarbij worden ze door een medewerker aangeraakt.
En bij echte pech steekt de radioloog er ook nog even een naald in. En dat vaak allemaal in 1 dag, want ja, dat gaat steeds sneller…

‘Patiënten delen intieme informatie met een volslagen vreemde’

Het ziekenhuis is een omgeving waar je de mensen op hun kwetsbaarst ziet. En wij, de verpleegkundigen op een oncologieafdeling, zijn toch alles gewend en kijken nergens meer van op?
Dat klopt, in een ziekenhuis kan alles, niets is ons vreemd.
Poep en pies, bloed en pus. Tranen van verdriet, maar soms ook van geluk.
Nergens komt hoop en vrees meer bij elkaar dan in een ziekenhuis.

Patiënten delen intieme informatie met een volslagen vreemde, die ze net een minuut kennen.
“Dag mevrouw Jansen, ik heb avonddienst, mag ik even naar de buikwond kijken, en laat u al windjes?”
Hup, dekbed weg en zicht op intieme delen die je normaal echt niet aan iemand laat zien die je pas net de hand hebt geschudt.
En wat leven we mee met de mensen, zijn oprecht blij als er goed nieuws komt en net zo goed ontdaan als er geen hoop meer is.
We staan de mensen bij in de moeilijkste, maar soms ook de mooiste momenten in hun leven.
Vechten zij aan zij met hen in een strijd welke soms oneerlijk is. Kunnen soms geen woorden vinden, en dat is ook niet erg, want soms weet je ook niet wat je moet zeggen.

Mensen leggen soms echt hun lot in je handen, zijn onzeker en bang. Verminkt door een stoma of een borstamputatie vechten zij een weg terug naar zelfvertrouwen en eigenwaarde.
En wij helpen hen erbij…
Ondanks de wisselende diensten, slaaptekort, frustraties en hoge werkdruk, is mijn vak het mooiste beroep wat er bestaat.

door Danielle van Caspel, verpleegkundige op een oncologie afdeling

2 reacties

  • Jannet says:

    Hoe mooi verwoord. Laten we vooral niet vergeten dat jullie , vaak jonge, mensen zijn met gevoel en emotie. Zo blij dat jullie er zijn.

  • Nel van DIJK says:

    Heel mooi verwoord. Ook ik heb dit allemaal mee gemaakt voor en na een borstopratie. Lof voor al deze verpleegkundige.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *