Column Joyce: 50 tinten aandacht

“Ik heb nog een leuk boek voor je om te lezen.” Een van mijn vriendinnen is op bezoek in het ziekenhuis en legt lachend een boek op mijn nachtkastje.

In de week dat ik in het ziekenhuis ben opgenomen, krijg ik veel bezoek. Ik vind dit fijn want ik wil graag mensen om mij heen hebben waar ik de broodnodige energie van krijg.

Mensen die net als ik positief zijn. Mensen die proberen te begrijpen dat ik ervaar dat borstkanker krijgen niet leuk is, maar zeker niet onoverkomelijk. Mensen die oprecht interesse tonen in wat ik meemaak en zich niet alleen beperken tot de negatieve kanten van mijn ziekte. Mensen die mijn humor over mijn ziekte kunnen waarderen. Kortom, mensen waarbij ik mijzelf kan zijn. Alle vormen van positieve aandacht die ik hierbij ontvang, laat ik als een warme deken over mij heen vallen. Want laten we eerlijk zijn, ieder mens houdt wel van wat aandacht. Ik ben hierin geen uitzondering.

Lees verder

Column Joyce: Logeren bij de dokter

“ U moet zo snel mogelijk naar het ziekenhuis komen. Neemt u maar wat spullen mee, want de kans is groot dat u vannacht moet blijven.”

Geschrokken hang ik de telefoon op. Het is de vierde dag na mijn tweede chemokuur en ik voel mij eigenlijk juist weer wat beter worden. Kort ervoor heb ik mijn koorts opgemeten, omdat ik wat warm aanvoel. Vol verbazing zien mijn man en ik de thermometer oplopen tot 39.7 graden. Koorts na een chemokuur kan duiden op een infectie en het chemoboekje vermeldt dat het ziekenhuis gebeld moet worden bij een temperatuur boven de 38.5.

Lees verder

Column Joyce: Bloot haar

FotoColumn7

“Wauw mama, ik vind het stoer staan!” Mijn oudste zoon kijkt gefascineerd naar mijn kaalgeschoren hoofd. Mijn jongste zoon kijkt eerst bedenkelijk, maar roept dan “mama hoofd aaien” en voelt met zijn handjes over mijn hoofd.

Om mijn kinderen voor te bereiden op onder andere het verlies van mijn haar, struin ik de week voor mijn eerste chemokuur het internet af naar een geschikt voorleesboekje. Ik vind het moeilijk om voor hele jonge kinderen een begrijpelijk boekje te vinden over een moeder met borstkanker. Ik kom uiteindelijk uit op het boekje “Mijn mama heeft bloot haar”.

Lees verder

Chirurg Freek loopt de marathon voor Pink Ribbon

Freek2

De 33-jarige Freek Daams is gek op sport. Ook heeft hij iets met het getal drie. Na 3 jaar van uitstellen heeft hij besloten om voor de derde keer te sporten voor een goed doel. Maar dat is nog niet alles: binnen 3 uur, 33 minuten en 33 seconden wil Freek voor Pink Ribbon op zondag 14 april de marathon van Rotterdam uitlopen.

Het sponsorbedrag dat hij bij elkaar hoopt te verzamelen is € 3333,- Een bijzondere actie. Waarom zet Freek zich – met al deze drieën – in voor Pink Ribbon?

Op jouw actiepagina vertel je dat je werkzaam bent als arts. Wat doe je precies?
“Ik ben opgeleid tot algemeen chirurg met specifieke belangstelling voor buikchirurgie en dan in het bijzonder kijkoperaties. Inmiddels werk ik als chirurg in vervolgopleiding op het gebied van gastro-enterologische aandoeningen in het Catharina Ziekenhuis in Eindhoven. Een goed ziekenhuis voor zowel specialistische als reguliere zorg, waar ik me met veel plezier kan doorontwikkelen.”

Wat is jouw relatie tot borstkanker?
“Naast dat ik in mijn werk veel met oncologie en af en toe ook met borstkankerpatiënten in aanraking kom, heeft een naast familielid ook borstkanker. De manier waarop zij en haar man (mijn broer) deze enorme last weten in te passen in hun dagelijks leven en tegelijk hun twee kinderen onbezorgd en liefdevol opvoeden, is enorm indrukwekkend. Hun situatie is helaas niet uniek en daarom moet er zoveel mogelijk geld naar Pink Ribbon.”

Kun je wat meer vertellen over je ‘drieënactie’ ?
“Op 14 april aanstaande wil ik de marathon van Rotterdam gaan lopen. De bedoeling is om in het jaar dat ik 33 jaar ben geworden, deze te lopen in 3 uur 33 minuten en 33 seconden. Met veel sponsoren hoop ik tot een enorm veelvoud van 3 euro te komen, misschien wel € 3333,-! Een ambitieus plan, dat heel zwaar gaat worden, maar met een hoop voorbereiding en goede steun ga ik een poging wagen.”

Hoe bereid je je hierop voor?
“Door te rennen. Heel veel rennen. Ongeveer twee keer ‘s avonds doordeweeks. Vaak met mijn goede renvriend Karel Klop. En in het weekend een lange duurloop.”

Tot slot: waarom moeten mensen juist jouw actie sponsoren?
“Ik zou het geweldig vinden als mensen mij sponsoren om 3 redenen:
1) Het hoofddoel is zoveel mogelijk geld voor onderzoek naar borstkanker
2) Al is het maar een klein bedrag (liefst weer een veelvoud van 3 euro), geld doneren aan een goed doel is fijn om te doen
3) met veel sponsoren in de rug, loopt het veel lekkerder op 14 april in Rotterdam!”

Wil jij Freek helpen met zijn ‘drieën’ en hem nog beter laten lopen tijdens de Rotterdam Marathon? Bezoek dan zijn actiepagina.

Column Joyce: Smaken verschillen

“Hoe voel je je?” De verpleegkundige kijkt mij vriendelijk aan. Ik vertel dat ik mij nog steeds prima voel. Ik lig relaxed op het ziekenhuisbed, terwijl ik in totaal drie zakken chemo toegediend krijg, afgewisseld met vocht om door te spoelen. Ik krijg een zogenaamde TAC-kuur en in totaal neemt dit vier uur in beslag.

Ik voel me eigenlijk best op mijn gemak in het ziekenhuis. Het personeel van de ‘chemo-afdeling’ komt regelmatig kijken hoe het gaat, is geïnteresseerd en neemt de tijd voor mijn verhaal. Mijn vader lost mijn man na een paar uur af, zodat hij naar zijn werk kan vertrekken.

“Vind je het echt niet erg dat ik naar mijn werk ga?” Mijn man kijkt mij vertwijfeld aan. “Natuurlijk niet. Ik ben toch in goede handen bij mijn ouders en ik voel me prima. Ga nu maar, ik zie je vanavond.” Mijn man kijkt bij de deur nog een laatste maal om en verdwijnt in de lange ziekenhuisgang.

Lees verder