APK’tje en een beetje geduld…

“Je bent toch klaar met alle behandelingen? Gelukkig geen ziekenhuis gedoe meer dus.” Nou, dat valt nog tegen. Diegene vraagt wat ik zoal doe in een week. Ik ben nog niet volledig aan het werk dus het lijkt of ik zeeën van tijd heb. Maar ik kan je vertellen dat in hertellen een hoop tijd gaat zitten.

24 september 2015
10 reacties

Onlangs had ik een echte ‘ziekenhuisweek’. Rondje radioloog, mammacare, chirurg en de zielenknijper. Buiten mijn twee keer per week oncologische fysiotherapie.
Een aantal weken na de laatste chemo begonnen mijn ribben op te spelen. Het begon met een steekje hier en een steekje daar. Gevolgd door steken en krampen. Volgens mijn fysio het gevolg van meer lichamelijke inspanning wat mijn zwaar aangetaste spieren wat minder prettig vonden. Ik moet een beetje geduld hebben zegt ze. Geduld… ok?! Door de bestraling gevolgd door de chemo hebben mijn spieren en ribben, vooral in het bestralingsgebied, het extra zwaar te verduren gehad. Ze zijn stug, een half jaar weinig gebruikt en een beetje lui geworden zullen we maar zeggen. Op advies gooi ik mij, met forse tegenzin, vol met afwisselend paracetamol en ibuprofen. Tegen de pijn en eventueel ontstekingen. Verder moet ik mijn rechterarm voorlopig zoveel mogelijk ontzien en hoop er dan zo rap mogelijk vanaf te zijn. Het is onhandig, zeg maar heel onhandig,je rechterarm niet tot nauwelijks gebruiken. Boodschappentassen lijken veel zwaarder als ik met links moet tillen. De 2 honden worden met links uitgelaten. Komisch tafereel voor de voorbijganger. Binnen een mum van tijd zit ik met de nieuwste knooptechnieken in de war met de honden. Stofzuigen met links dat is een rampen, als ik om hulp vraag,vliegt iedereen spontaan de deur uit, dus sorry, het stof blijft nog even langer liggen.

Voor ik het weet, zit ik met een bezoekje van het bekende ‘kankerspook’

Het is jammer, ik word helaas niet beloond voor mijn brave gedrag want de pijn wordt niet minder maar juist erger. Het wordt zelfs zo erg dat ik mijn ochtendritueel , ik nies al het stof uit mijn neus, achterwegen moet laten. Dit tot grote vreugde van manlief, want die zit ‘s morgens met zijn vingers in zijn oren omdat die bang is dat zijn trommelvliezen scheuren. Maar als ik heeeel voorzichtig toch nies dan lijkt het alsof ik met een mes in mijn ribben wordt gestoken en verga ik van de pijn. Laatst nog, een schamel niesje, ik klapte in elkaar, het werd zwart voor mijn ogen en ik dacht werkelijk dan ik ter plekke ten gronde zou gaan. Het zit mij niet lekker, dit kan toch niet een beetje spierpijn zijn? Het lijkt verdorie wel of ik een paar gebroken ribben heb! Voor ik het weet zit ik met een bezoekje van het bekende ‘kankerspook’. Dit is voor veel lotgenoten en mij een bekende die af en toe onaangekondigd langskomt. Binnen een mum van tijd brengt die je hoofd op hol en hij neemt altijd het kadootje mee – dat heet ‘Angst’.
Zou die schoft ergens wat hebben uitgezaaid en zit er kanker op mijn longen of ribben? Ik ben het zat en besluit het ziekenhuis te bellen. Ik mag direct komen voor onderzoek. Er worden foto’s gemaakt, longfoto’s en rib detailfoto’s. Na 10 minuten wachten in de wachtkamer wat voor mijn gevoel een halve dag leek, kreeg ik het verlossende bericht dat er niets te zien is. Geen gebroken ribben en ook geen zaailingen. Het is een gevolg van de bestraling en het zal moeten slijten. Tegen de pijn mag ik pijnstillers blijven slikken en heb een beetje geduld, vertelde ze mij. Opgelucht maar ook een beetje boos verlaat ik het ziekenhuis.

Diezelfde week heb ik mijn 2e controle bij de chirurg. Wat de vorige keer een spannend momentje was, wilde ik dit keer eens proberen zonder stress. Ik had immers al de bevestiging gekregen dat er niets te zien was. Maar toen de alleraardigste dame in het wit mij vroeg mee te lopen om een mammografie te maken was ik toch gespannen. Van veel vrouwen weet ik dat ze het een pijnlijk onderzoek vinden. Dat heb ik nimmer zo ervaren. Maar de laatste keer werd bezegeld met de diagnose borstkanker en nu mijn borst gespannen en nog wat pijnlijk is en mijn ribben het liefst met rust gelaten willen worden, zie ik er ineens toch nog tegenop. Gelukkig was de mammografie niet pijnlijker dan anders en ging ik naar de arts voor de uitslag. Wat een opluchting, een mooie foto waar niets afwijkends op te zien is. Hij kijkt zelf nog naar de long en ribfoto en is tevreden. Ik geef aan dat ik wel gerustgesteld ben maar toch vreselijk baal van de pijn die ik continu voel en vraag of hij daar nog een advies voor heeft. Voor de volledigheid wil hij mijn borst(en)nog even zien en bevoelen…Ik geef aan dat de borst heel anders aanvoelt en minder last heeft van de zwaartekracht ten opzichte van de andere borst. Wat je dan mag aanmerken als een klein voordeeltje. Hij drukt op mijn ribben, vraagt mij diep adem te halen. Ik doe mijn best, mag mijn arm proberen boven mijn hoofd te strekken en uiteindelijk mag ik mij aankleden. Het advies, neem gerust de maximale hoeveelheid pijnstillers en heb geduld… grrrr, had ik al gezegd dat geduld en ik elkaar zelden treffen?

Had ik al gezegd dat geduld en ik elkaar zelden treffen?

De volgende dag mag ik voor controle naar de radioloog. Een ander ziekenhuis, want mijn bestralingen kreeg ik elders. Het is een kort bezoekje. Ik geef aan dat mijn huid nergens last van heeft gehad, dat het kleurverschil steeds minder wordt maar dat ik ontiegelijk veel pijn in mijn ribben heb en dat ik mij heb laten vertellen dat dat mede door de bestraling komt. Ik vertelde dat afgelopen week alles onder de loep genomen is en dat er niets raars te zien is op de verschillende foto’s. Ze legt uit dat deze klachten regelmatig voorkomen en dat dit tot zelfs twee jaar na de bestralingen kan optreden. Het botvlies kan heel gevoelig worden en door de bestraling en chemo kan er bindweefselvorming of littekens ontstaan. Die zorgen ervoor dat het stijver en stugger wordt. Voorzichtige massage en oefeningen kunnen helpen. Wat een mazzel… daar ben ik al maanden lang, twee keer per week mee bezig bij de oncologische fysiotherapeut, ik ben goed bezig dus. Het goede mens vraagt waarom ik niet eerder aan de bel heb getrokken. Tja, zeg ik, wat had je voor mij kunnen doen in dit geval? Ja, eigenlijk weinig, zegt ze, je mag de maximale hoeveelheid pijnstillers nemen en een beetje geduld hebben. Dank u voor het heldere advies. Dat geduld is wel een populair goedje in de medische wereld merk ik.

Als ik mijn weekje afsluit met een bezoekje aan mijn psych en hij vraagt; hoe gaat het? Heb je nog wat gehad aan de oefeningen tegen de stress, dan antwoord ik; ik heb geen stress want daar heb ik geen tijd voor maar oefeningen voor een beetje geduld zou wel fijn zijn!

10 reacties

  • Helma says:

    Heel sterkte gewenst met de naweeën van de behandeling.
    Met het pareren van je angst en met verder herstel.

  • Ellen says:

    Fijn om te lezen waar die pijn weg komt had zelf wel bedacht dat het door.bestraling kwam idd met ernstige pijn naar huisarts volgens mijn ha ontsteking pijnstillers werkten niet vervolgens naar oedeemtherapeut die zei oedeem verlichtte wel maar kwam aldoor weer terug later voor andere klachten weer naar de ostheopaat gegaan die heeft het bestraalde gebied ook meegenomen en loop sinds kort meestal pijn vrij zelfs sporten gaat weer goed wens je veel geduld toe

  • Anita says:

    Zo herkenbaar!

  • Angelica says:

    je hoort net als mij bij die 2%
    Ik vondt het fijn om te lezen !
    Alleen bij mij breken steeds de ribben pfff uit het niets haha maar een tip heb ik voor alle lot genoten vraag aan de radioloog hbo behandeling !
    Het help 80% en vooral gaat het jullie een stuk beter !!!
    Ik ben blij dat ik hier voor gevochten heb !! Veel liefs

  • Regien says:

    Zo herkenbaar! Het kankerspook blijft ook na 5 jr zich presenteren bij mij. Die pijn van ribben etc ook heel herkenbaar. Stap voor stap leer ik graag hoe ik ermee uit de voeten kan. Af en toe probeer ik ook naar andere oplossingen te zoeken. HBO achter de rug zonder resultaat. Volgende week acupunctuur. Wie weet….. Veel succes met jou weg!

  • Anneke says:

    Indrukwekkend Wendy. De herstelperiode gaat niet over rozen! Ik hoop dat het spook je met rust laat, zodat je na het geduld de draad weer voor 100% op kan pakken.
    Toi toi toi.

  • Alberdina says:

    Herstellen en het leven weer oppakken vergt inderdaad veel geduld weet ik uit ervaring en vertrouwen hebben mischien nog wel meer….. Ik wenst je een voorspoedigherstel en heel veel geduld toe.

  • Sandra says:

    Zo herkenbaar ! Het hoofd nog zo vol, energievretende ziekenhuisbezoeken, het angstspook, revalidatie en reïntegratie……. en dan denken de mensen om je heen dat je toch klaar bent en zeeën van tijd hebt, want je werkt toch nog niet volledig…… 🙁

  • Marijke Vos says:

    Lieve Wen, weer n overduidelijk verhaal, en ik ben benieuwd wat n oncologische fysiotherapeut anders doet dat n gewone ‘peut’. Als t maar helpt!

  • Cora Mast says:

    Het herstellen duurt even zelf nu na anderhalf jaar nog steeds last van mijn schouder en arm. Ben nog steeds onder behandeling bij fysiotherapeut voor mijn oedeem.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *