“De tranen van onze dochter snijden vol in onze ziel”

Wat als je vrouw de diagnose borstkanker krijgt? Hoe ga je daarmee om? Hoe steun je haar? Hoe ben je er zelf onder? Renko maakte het mee en vertelt openhartig zijn ervaringsverhaal. “Over de toekomst durf ik eigenlijk nog niet na te denken. Struisvogelpolitiek? Ik dwing mezelf om in het hier en nu te blijven. Niet teveel te denken in termen zoals ‘wat als’ en ‘hoezo?’.

13 juni 2018
21 reacties

Tags: , ,

“De handdruk van de arts is krachtig. In zijn uitnodiging om te gaan zitten klinkt iets van gereserveerdheid. Ik scan zijn gezicht, probeer iets op te vangen wat mij gerust zou moeten stellen. Zijn gezicht is vriendelijk en straalt rust uit. Dat geeft vertrouwen. Direct nadat wij plaats nemen tegenover zijn bureau neemt hij het woord: “Mevrouw Fiks, u heeft borstkanker”.

Naast mij hoor ik dat Sas begint te huilen. Ik pak haar hand vast en kijk de arts aan. Wil zeggen dat hij zich kennelijk vergist heeft. Een negatieve uitslag van de mammografie is waarschijnlijk verwisseld met die van Sas. Een simpele optelsom leert namelijk dat Sas geen borstkanker KAN hebben…. Ze rookt niet, drinkt niet en sport haar hele leven al. Ik pak Sas nu stevig vast, zoek naar woorden, maar kom niet verder dan hakkelend aan de arts te vragen: “En nu?” Ik hoor Sas dezelfde vraag stellen: “En nu, dokter? Ga ik nu dood?”

‘Over de toekomst durf ik niet na te denken’

Wat dan volgt is een achtbaan van emoties. Sas is verdrietig, bang, ongerust en ziet er enorm tegenop om het tegen onze kinderen te zeggen. Ik ben vooral kwaad. Waarom Sas? Waarom zij? Over de toekomst durf ik eigenlijk nog niet na te denken. Struisvogelpolitiek? Ik dwing mezelf om in het ”hier en nu” te blijven. Niet teveel te denken in termen zoals “wat als?” en “hoezo?”

Op de terugweg naar huis bereiden wij het gesprek met onze twee kinderen voor. Zij weten dat mama vandaag de uitslag krijgt van de mammografie. Zij weten dat mama vorige week naar de huisarts is geweest omdat ze een raar plekje in haar borst voelde. Ze weten dat het misschien niks verontrustend is….. Maar ze zijn 13 en 16 jaar oud. En dokter Google zal vast al wel de zoekterm “borstkanker” hebben beantwoord.

‘Ze zijn toch nog wel op tijd?’

“Mama heeft inderdaad borstkanker. Ze wordt geopereerd en de arts heeft aangegeven dat mama haar eigen borst kan behouden. Ze halen de tumor weg en daarna wordt mama bestraald. 21 keer. 16 “gewone” bestralingen en 5 keer een zogenaamde “boost” bestraling. Vervolgens moet mama 5 jaar lang een anti-hormonale kuur volgen omdat de tumor die is aangetroffen bij haar, een hormoon-gevoelige tumor betreft.” Misschien moet mama ook chemotherapie volgen…. De tranen van onze dochter snijden vol in onze ziel. Ze schreeuwt en als ze haar moeder vastpakt en roept: “Mama, je gaat nu toch niet dood?” tart dat iedere vorm van mijn voorstellingsvermogen. Ze pakt Sas vast en snikt onbedaarlijk.
Onze zoon kijkt geschrokken voor zich uit. Zegt niks. Langzaam kijkt hij naar het tafereel aan de andere kant van de bank, waar zijn zusje zijn moeder nog steeds vastheeft. Ik loop naar hem toe en pak hem vast. “Papa, wij hebben het bij Natuurkunde over celdeling. En dat juist bij tumoren deze celdeling zo enorm snel kan gaan. Ze zijn toch nog wel op tijd?”

‘De tranen vloeien rijkelijk’

De dag van de operatie gaan de kinderen gewoon naar school. Dat willen ze zelf en ons lijkt dat inderdaad ook het beste. Gewoon het dagelijkse leven maar door laten gaan. De knuffel vlak voor ze naar school fietsen is steviger en duurt ook langer dan gebruikelijk. “Succes mama. Zet ’m op. We houden van je!” Als de kinderen de straat uit zijn gefietst pak ik Sas vast. De tranen vloeien rijkelijk. Het is vooral die onzekerheid. Die knagende onzekerheid. En soms hebben we gewoon geen zin om ons groot te houden voor de buitenwereld. Dit zijn momenten waar we met z’n tweeën doorheen moeten.

De gesprekken die we de afgelopen dagen gevoerd hebben waren intens. We hebben dingen besproken die op dat moment heel wezenlijk voor ons waren, waar het op dat moment eigenlijk om gaat. Sas stelt vragen als “Wij gaan later toch nog wel een camper kopen en dan door Scandinavië trekken?” En “Ik ga toch nog wel meemaken dat onze kinderen gaan trouwen en dat ik oma wordt?” Het zijn vragen waarvan ik begrijp dat ze die stelt. En hoewel ik aangeef dat dat allemaal gaat gebeuren en dat ze zondermeer weer beter wordt, zit er achter in mijn hoofd dat stemmetje…. Dat hele nare stemmetje. “Het zal toch niet?.
Ik kijk haar aan. Ze veegt mijn tranen weg. Ik de hare. Ze pakt haar tas voor de dag-opname. ”Kom maar op…. Ik ben er klaar voor”. Ik moet op dat moment denken aan een kaartje die wij van een goede vriendin van ons kregen een aantal dagen geleden: “He Cancer…You picked the wrong Lady”. We lopen de voordeur uit, stappen in de auto en vertrekken naar het ziekenhuis.

‘Voor als je kaal wordt tijdens de chemo’

Een aantal weken later is Sas voor de tweede keer geopereerd. Bij controle van de snijranden door de patholoog, blijkt dat niet de gehele tumor verwijderd is. Dat betekent een tweede operatie. Kort hierop gaat onze zoon op schoolreis naar Parijs. Het leven gaat gewoon door en hij kijkt erg uit naar deze schoolreis. Als de reis erop zit en hij terug is bij school halen wij hem op. Veel verhalen, weinig geslapen en een rugzak vol fijne herinneringen. In die rugzak ook een kadootje…. voor zijn moeder. Als Sas het kadootje uitpakt blijkt het te gaan om een ijsmuts met een afbeelding van Minnie Mouse. “Voor als je kaal wordt tijdens de chemo”. Het is ontroerend om te zien hoe een jonge vent van 16 omgaat met de ziekte van zijn moeder.
Maar wij hebben ook een kadootje voor jou, zegt Sas. “De arts heeft vanmiddag gebeld. De mamaprint geeft aan dat de kans dat deze tumor terugkomt klein is. Daarom hebben we besloten dat mama geen chemo hoeft te krijgen.” Hij is zichtbaar opgelucht. Blij dat zijn moeder geen chemo hoeft te ondergaan. Terwijl hij Sas een knuffel geeft staat onze dochter voor de spiegel in de gang. “Goh…. mama…. Deze ijsmuts staat mij ook wel. Mag ik hem hebben?”

‘Mentaal is het bij tijd en wijle onrustig in haar hoofd’

Inmiddels zijn we ruim een jaar verder. Fysiek gaat het aardig. De anti-hormonale therapie geeft wat bijwerkingen. Maar daar is mee te leven. Vooral omdat ze haar grote passie kan blijven uitoefenen en dat is zwemmen. Mentaal is het bij tijd en wijle onrustig in haar hoofd. Bang, onzeker en eigenlijk altijd wel op een of andere manier bezig met haar borstkanker. De kinderen doen het goed. Achteraf zijn we blij dat we ze in het hele proces betrokken hebben. Dat was soms moeilijk. Confronterend ook. Maar als we thuiskwamen van een gesprek met de chirurg, oncoloog of radiotherapeut vertelden wij het juiste verhaal aan de kinderen. En wisten ze dat papa en mama het niet mooier maakten of iets achter hielden. Dat gaf ze rust. Het heeft ons als gezin sterker gemaakt. Geven elkaar ook de ruimte als het even niet gaat. Soms denk ik nog wel eens aan dat kaartje wat wij kregen van een goede vriendin van ons….”He Cancer…You picked the wrong family”…. “

De impact van borstkanker op het hele gezin is enorm. Net als de drijfveer om geld in te zamelen voor Pink Ribbon. Daarom gaan Renko en Saskia hun passie inzetten en gaan ze samen met een team op 10 augustus het IJsselmeer overzwemmen. Van Franeker naar Medemblik. Een afstand van 22 kilometer. Per persoon wordt er ruim 7 kilometer gezwommen.
Sponsoren kan hier: https://actie.voorpinkribbon.nl/actie/renko-fiks

21 reacties

  • Cindy says:

    Prachtig beschreven. Enorm trots op jullie lieverds

  • Marga says:

    Erg mooi geschreven. Jullie zijn met recht een hecht team!

  • Petra, Medemblik says:

    Mooi vehaal, ontroerend…
    Succes met het zwemmen.

  • Nienke says:

    Wat een herkenbaar verhaal. Hoe mooi hoe jullie kinderen er bij betrokken waren..super fijn dat het toch…ondanks dat woord wat niemand graag wil horen dat je dat hebt…zo goed verlopen is..heel veel sterkte de komende tijd en succes met het zwemmen!
    Topper

  • Patricia says:

    Mooi geschreven! Heel herkenbaar.
    Heel veel succes met het zwemmen.

  • melanie says:

    Wat een herkenbaar verhaal. Na het lezen van dit verhaal komen ook weer de emoties los. Goed dat jullie de kinderen er bij betrokken hebben. Want die rot ziekte heb je niet alleen. Iedereen vraagt hoe gaat het met je maar ze vergeten ook de man en de kinderen. Heel veel sterkte de komende tijd en succes met zwemmen.

  • Nicoline says:

    Prachtig geschreven Renko.
    Maar je echte kracht ligt bij je gezin, jullie zijn heel erg sterk samen, zo mooi om te lezen, hoe jullie je kinderen de ruimte geven om zich te uiten, zonder jullie eigen gevoelens van onzekerheid uit het oog te verliezen.
    Héél veel succes met jullie oversteek voor #pinkribbon

  • Sylvia says:

    Mooi geschreven en zeker heel herkenbaar…..emoties ..angst bij een raar gevoel in je lichaam blijven..praten doet goed en moeten jullie blijven doen.heel veel succes met zwemmen..ik heb op het moment de energie niet maar denk zeker aan jullie

  • Germien Stevens says:

    Wauw wat mooi en goed geschreven, jullie zijn en blijven kanjers, ook emotioneel omdat wij dit ook van dichtbij mee gemaakt hebben

  • Dicky says:

    Wat mooi geschreven.,had zo mijn verhaal kunnen wezen.Ikwens jullie als gezin heel veel sterkte en liefde. Warme groet Dicky

  • José says:

    De emoties kwamen bij mij even flink los, terwijl het inmiddels al 11 jaar geleden is voor mij.
    Zo herkenbaar. Zo mooi geschreven ook! Ik gun jullie als hele gezin het allerbeste.
    Geniet van jullie hechte gezinsband, want dat is opzich al goud waard!!
    Heel veel succes met de zwemchallenge!!

  • Marlous says:

    heel mooi beschreven! hier vorig jaar in dezelfde situatie gezeten en heel herkenbaar wat je schrijft!
    heel veel succes met zwemmen, super knap!!

  • Edske says:

    Beste Fiksjes

    Zoals gewoonlijk weer mooi beschreven hoe zo’n moeilijke periode wordt beleefd. Ik ben blij dat ik van dit team deel mag uitmaken en voor Sas mag zwemmen. Natuurlijk doe ik dit ook voor alle anderen die hier tegen moeten vechten. We gaan t gewoon met z’n vijven klaren.

  • Dorothe says:

    2 jaar geleden voor ons ..deels zo herkenbaar, heftig om weer te lezen. Het gaat allemaal weer door, na zo een ingrijpende fase. Nooit meer weg uit je leven, altijd een onderdeel van!

  • Ladydi says:

    Wow ben er stil van..Heel veel Succes!!

  • Mirja says:

    Tranen over mijn wangen. Wat een herkenbaar verhaal.
    Dank je voor het delen.

  • Monique says:

    Zo mooi geschreven!! Zo sterk als familie!!! Zo mooi om te lezen!! Heel veel kracht toe gewenst voor jullie allemaal.
    Succes met de oversteek. Dit gaat jullie zeker lukken!

  • Anneke says:

    Tot tranen toe geroerd….Wat zijn jullie alle 4 Toppers!!!

  • Marilyn Pietersz says:

    Het verhaal komt hard binnen. Moeilijk de goede woorden te vinden. Rauw en ontroerend mooi tegelijk. En… wat een schitterende foto van jullie vieren. Zwemse !

  • doreen adam says:

    een mooi verhaal dat ik heel goed ken … ondertussen reeds 9 jaar geleden … ook wij voelden ons er goed bij om de kinderen de waarheid te vertellen en weet je, precies zij hielden mij recht … ze zeiden me : SAMEN gaan we er tegenaan… dit deed zo’n deugd! Ik verdring nu echter wel m’n verdere angst om ooit te hervallen … k neem er de tijd niet voor want ondertussen gaat het wat minder met mijn echtgenoot die reeds 20 jaar de ziekte van Parkinson heeft… wat ook geen pretje is, geloof me! We gaan door … hoe moeilijk het soms ook wel is!

  • Renko says:

    Hallo allemaal,
    Ik zal eerlijk zijn…toen vorige week het artikel op de website van Pink Ribbon verscheen, had ik niet kunnen vermoeden dat er zulke mooie reacties op zouden volgen. Hartverwarmend, lief, emotioneel en ontroerend. Voor veel mensen was het verhaal kennelijk erg herkenbaar( helaas)….
    Wij (Sas, Ebbe, Jikke en ik)willen jullie allemaal heel erg bedanken voor deze mooie reacties. Het was eigenlijk een beetje overweldigend….maar heel waardevol.

    Ps; vanmorgen naar de radiotherapeut geweest voor na-controle ivm de bestralingen. Alles prima en Sas hoeft niet meer terug te komen op deze afdeling!!!

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *