Als je begrijpt wat ik bedoel

“Geef het nou eindelijk eens gewoon eerlijk toe! Je zegt steeds dat er al die tijd niets veranderd is tussen ons, maar dat is niet waar. Zo voelt het niet!” Boos kijk ik mijn man voor de zoveelste keer vragend aan. Zachtjes hoor ik eindelijk de bevestiging uit zijn mond. “Ja, je hebt gelijk, het voelt inderdaad anders.” Hij zucht, ik huil en opluchting maakt zich van ons beiden meester. Het is de doorbraak waar ik al zo lang op wacht.

28 juli 2014
19 reacties

Tags: , ,

Mijn man komt overduidelijk van een andere planeet dan ik. Ondanks dat ik over best wat stereotyperende mannelijke eigenschappen beschik. Zo ben ik best handig, kan ik moeiteloos achteruit inparkeren, een potje voetballen en weet ik zelfs wat buitenspel is.Onze verschillende karakters botsen vooral in de communicatie en tijdens echtelijke ruzies. Ik wil veel praten, hij luistert vooral of doet alsof hij luistert. Ik zoek confrontaties op, hij wil ze het liefst vermijden. Ik maak mijn punt graag duidelijk, hij vindt dat ik te veel zeur. Door de jaren heen hebben wij geleerd met elkaars nukken om te gaan en kibbelen wij er regelmatig rustig op los, om het vervolgens altijd snel weer goed te maken.

Ons eigen ‘liefdesuniversum’ heeft door de jaren heen al aardig was meteorietinslagen moeten verwerken. Steeds waren wij weer in staat om de rondslingerende brokstukken bij elkaar te rapen en er een versterkende werking vanuit te laten gaan. Maar uitgerekend op het moment dat we eindelijk in wat rustiger vaarwater waren beland, sloeg de borstkanker genadeloos toe op ons liefdespad.

“Tuurlijk voelt het anders, maar weet je wel hoe moeilijk het is om dat toe te geven. Ik wilde je gewoon al die tijd geen pijn doen, je niet kwetsen. Ik weet gewoon niet meer wat ik moet zeggen tegen je, wat de juiste antwoorden zijn op je vragen. Jouw onzekerheid sinds je ziek bent geworden maakt mij soms zo moedeloos. Ik wil het er niet steeds over hebben. Ik wil niet meer terug denken aan de afgelopen periode, ik wil gewoon verder. Ik ben zo klaar met die rotkanker.” Ik kijk naar het getergde gezicht van mijn man. Blij dat hij na al die tijd eindelijk zijn ziel wat blootlegt, teleurgesteld dat hij het niet veel eerder heeft gedaan.

Naar mijn mening zou het al enorm schelen als hij gewoon eens lekker ongeremd zou kunnen spuien.

Waarom voel ik toch steeds die drang om ook zijn gevoelens boven tafel te krijgen? Heb ik soms niet genoeg aan al mijn eigen onzekerheid? Mijn vrouwelijke intuïtie heeft het ook dit keer bij het rechte eind gehad. Maar wat moet ik er vervolgens mee? Wat heb ik eraan om te weten dat onze relatie is veranderd? Ik word er alleen maar onzekerder van. Waarom is hij nog bij me, uit medelijden? Gaat hij mij ooit weer als de ‘oude’ zien? Gaat het ooit weer ‘normaal’ voelen tussen ons? Naar mijn mening zou het al enorm schelen als hij gewoon eens lekker ongeremd zou kunnen spuien. Over zijn angst om zijn vrouw te verliezen, alleen met twee kleine kinderen achter te blijven. Eens eerlijk kunnen zeggen wat hij echt vindt van de ongewilde transformatie van zijn vrouw in een borstkankerpatiënt. Hoe het is om intiem te zijn met iemand waar je zielsveel van houdt, maar tegelijkertijd alle fysieke aantrekkingskracht uit het echtelijke bed voelt wegglippen.

Het is midden in de nacht en ik kan weer eens niet slapen. Ik besluit dat de tijd is gekomen om de diep ingeslagen krater en de atmosfeer tussen ons weer te gaan herstellen. Hoe? Geen idee. Maar hij en ik, wij gaan gewoon weer samen verder op onze ‘ruimtereis’. Ik kijk omhoog naar de sterrenhemel. Bij het gebrek aan een vallende ster sluit ik mijn ogen en doe stilletjes een wens, om daarna snel te gaan liggen naast mijn eigen vertrouwde snurkende ‘ruimtewezen’.

19 reacties

  • Coby van der Veldt says:

    Zoals altijd een mooie column!ben trots op jullie alletwee ! X

  • Caroline says:

    Wat beangstigend herkenbaar! Ik heb geen borstkanker gehad, maar baarmoeder, en ook dat doet veel met je vrouwelijkheid, als alles in een keer verwijderd word. Prachtige colum, ben blij dat ik hem heb gelezen!

  • Jenny says:

    En waar wat hulp nodig is van een ander ruimtewezen, gaat die van mij gewoon even samen met die van jou naar Mars 😉
    (en kunnen de dames even lekker op Venus blijven, want van andere planeten komen ze/we!)

  • Wat duidelijk omschreven wat wij vrouwen voelen.
    het blijft erg verdrietig dat mannen hun gevoel niet onder woorden kunnen brengen.
    voel met je mee stuur je dikke knuffel dapper vrouwke houd moed samen komen jullie er uit xxxxxxxx♡♡♡♡♡♡♡♡♡

  • simone says:

    Heftig. Mooi geschreven.

  • Janny says:

    Tja, wat zeg je op zo’n mooie geschreven en oh zo waar stukje over de man. die we zeker niet kunnen/willen missen, Dikke knuffel

  • Fabienne says:

    Jullie zijn kanjers..ook jouw lieve man..natuurlijk is het anders voor of na..maar we leven dagelijks dingen die invloed op onze relatie heeft. Dit is heftiger en je kan het aangeven wat voor en na is…, Jouw lieve man is ook door een gekke molen gegaan, jullie breien straks een mooi nieuwe deel van jullie relatie patchwork. Sterkte hiermee, maar liefde wint altijd!

  • Ilona Brook says:

    Lieve Joyce, hou het niet droog bij het lezen van jouw column. Dankjewel voor het delen van dit intieme stuk en ook voor de lach die je me met je geweldige humor tot slot geeft. Je legt precies de vinger op de zere plek, chapeau kanjer!

  • Hugo says:

    Gelukkig ben je one of the guys en kan je het weer zo mooi ventileren. Je kent ons mannen zo goed, dus kunnen we niets voor jou verbergen.
    Maar ook deze ruimtewezen heeft adembenemend naar jou verhaal gelezen en heeft buiten veel respect voor jou, ook voor die andere ruimtewezen van jou. Big hugx

  • Myriam Thiellier says:

    Wat een open en eerlijk verhaal.. Ik ken het van heel dichtbij alleen werd daar toen nooit zo openlijk over geschreven of gesproken…het komt wel goed was het stereotiepe antwoord…
    In die tijd,alweer heel veel jaren geleden ,kwam het niet zo vaak goed..nu gelukkig voor jou en je gezin wel!
    Namens mijn zus, die je zelf niet meer kan bedanken voor dit verhaal, toch hartstikke bedankt! Hoe meer openheid hoe meer mensen weten ik ben niet alleen …
    Veel liefs en sterkte voor jouw gezin ! X XX

  • linda says:

    Mooi geschreven.
    Ik hiel het niet droog!!!

  • Maartje says:

    Zo eerlijk en daardoor prachtig Joyce!

  • Janny says:

    Ja Joyce zoals altijd weer klaar en duidelijk op papier, maar het is voor een man ook niet gemakkelijk om er mee om te gaan! En andersom ook niet! Maar echte liefde overwint alles!

    Xx Janny

  • Carrie en Johan says:

    Lieve Joyce, en alweer een prachtig verhaal en heel mooi onder woorden gebracht. Is weer zeer emotioneel om te lezen!
    Voor jou uiteraard helemaal, maar voor jouw mannetje was en is het natuurlijk ook niet gemakkelijk!

  • Sonja says:

    Lieve Joyce,
    deze keer ga ik dan eindelijk reageren op je column, ik heb ze allemaal gelezen tijdens mijn eigen behandeling, die over 3 dagen zo goed als “klaar” is, dan mag ik aan de “chemische castratie” met Tamoxifen. Ik ben 36 en heb 4 kleine kinderen, mijn traject is bijna hetzelfde als dat van jou. Deze keer reageer ik, omdat ik ondanks alle liefde en loyaliteit van mijn man ook vanaf de dag van diagnose de “echte” communicatie, de “echte” empathie miste, ook niet kan en wil geloven, dat hij me niet eigenlijk lelijk vind, ook vraag, vraag, vraag om een antwoord te krijgen, waarvan ik denk, dat het eerlijk is en dat me uiteindelijk pijn doet…. (betreffende haar, betreffende borsten,…), ik ben ook niet tevreden met zijn antwoord “omdat ik voor jou gekozen heb”… we hebben ook relatietherapiegesprekken gehad, uiteindelijke conclusie: voor een man is het nu eenmaal zo makkelijk, hij houdt van je, hij heeft voor je gekozen, klaar. Wees daar tevreden mee.
    Ik ben blij, dat je hier over schrijft. Het thema relatie, seksualiteit etc. is veel te onderbelicht als het gaat om borstkanker. Bedankt en heel veel geluk samen, houd van elkaar! ieder huisje heeft zijn kruisje, of krijgt het nog.
    Groetjes,
    Sonja

  • joycecolumn says:

    Hoi Sonja,

    Bedankt voor je reactie!!
    Inderdaad ik kom er inmiddels ook achter dat mannen wat dat betreft makkelijk zijn. Maar het blijft lastig….en het is idd zeker onderbelicht.
    Ben blij dat je wat hebt aan mijn verhalen en hoop dat het met jou ook goed zal blijven gaan!

  • joycecolumn says:

    Moest even slikken bij jouw reactie…Dank je! x

  • joycecolumn says:

    Allemaal weer bedankt voor de reacties! Fijn dat ook dit onderwerp herkenbaar is. Helaas wordt er weinig over gesproken. Ben blij dat ik een opening heb kunnen geven 🙂

  • Wat zijn jullie dappere krachige vrouwen die het moeilijke gesprek aan zijn gegaan
    wat kunnen we veel van jullie leren dank hier voor

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *