Ademruimte

En toen…was ik boventallig. Sinds begin maart heb ik geen werk meer. Dat dit moment zou komen, dat wist ik. En nu het eenmaal zover is, probeer ik er het beste van te maken. Mijn dagritme is tot nu toe nog niet veel veranderd. Ik moet opstaan voor de kinderen, maar nadat ze naar school zijn, is de dag van mij.

4 mei 2015
3 reacties

Het voelt alsof ik eindelijk na een intensieve periode van drie jaar, een beetje ademruimte krijg. Ruimte om bij te komen en om na te denken. Over wat ik wil op werk- en carrièregebied. Ik moet nog zeker 15 jaar werken, dus dan kan ik maar beter zorgen voor een leuke baan.
Ik las laatst bij een vriendin een quote van Mahatma Gandhi: Als je doet wat je leuk vindt, hoef je nooit te werken.Dit is iets wat ik zeker mee ga nemen in mijn zoektocht. Met dat werk komt het wel goed, daar heb ik alle vertrouwen in. Alle kansen die me tot nu toe al voorbij zijn gekomen, komen uit mijn eigen netwerk en zijn me komen aanwaaien. Daar hoef ik me geen zorgen over te maken.

Wat me de laatste tijd wel duidelijk is geworden en me een beetje overvalt, is dat het gemis van Elsemarie me nog steeds zwaar valt. Je verwacht dat er op den duur een bepaalde balans gaat ontstaan in je leven met je kindjes, maar er dienen zich telkens nieuwe ‘problemen’ aan.
Dingen waarop ik niet voorbereid was en die ik niet aan zag komen, of die ik van tevoren niet had kunnen voorzien. Hoe ga ik straks om met de pubergevoelens van mijn dochter? Hoe ga ik haar uitleggen hoe het met al die hormonen in haar lichaam gaat?

De aandachtspunten verschuiven. Er zijn weer andere dingen waar ik me druk om moet maken. Ik zal hier dus in mijn sociale kring op zoek moeten gaan naar ondersteuning. Vriendinnen die me kunnen adviseren of die hierover met Isabelle in vertrouwen kunnen praten. Er zijn zat handleidingen hoe als ouders met dit soort zaken om te gaan, boeken over het opvoeden van je kind, maar zijn die er ook voor éénouders? Nu ik thuiszit, heb ik veel meer ruimte en tijd om over dit soort dingen na te denken.

Ook merk ik dat ik me steeds meer een eenoudergezin voel, dan een borstkanker weduwnaar. We redden ons goed met ons drietjes, maar het gat blijft. Floris vroeg laatst nog wanneer we een nieuwe mama gaan uitzoeken…

3 reacties

  • Ellen says:

    Mooi geschreven Rene!!Lees je column via Pink Ribbon op Facebook…het ontroerd me en vind het knap dat je het zo van je afschrijft!!!Wens jullie sterkte,je doet het goed!!!Groetjes Ellen

  • Anoek says:

    wauw wat lijkt dit kind op zijn moeder! Ik zie hemelaal het gezicht van Els erin, zoals ik haar kende! Respect voor jou René, zoals jij met de kinderen verder gaat!

  • Paul levels says:

    hallo Rene,
    Wat een mooi stuk en ook zo herkenbaar. Ik ben nu bijna 3 jaar alleen en ook ik dacht dat alles wel een plaats zou krijgen. Als ik naar mijn twee jongens kijk dan lijkt alles gewoon weer zijn gang te gaan maar zeker bij de kinderen borrelt er iets in de diepte. Ook tijdens vakanties vermaken we ons prima maar iedere keer is het gemis daar en dat doet ontzettend veel pijn.
    Een nieuwe mama zal er niet komen want niemand kan tippen aan mama. Hopelijk wordt mama ooit vervangen door een goede vriendin, die er voor ze is en die ze lief heeft.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *