Jeanette (53): “Aan mijn kankercellen”

“Ineens waren jullie daar. Zichtbaar. Voorheen verschuilend tussen gezond weefsel. Mijn eigen cellen die zich verzamelden om mij te doden. Bij de eerste diagnose deden jullie je nog relatief onschuldig voor. Kwaadaardig, dat wel. Maar slechts 7 mm bij 6 mm groot. Behandeling klonk dan ook simpel; operatief verwijderen en daarna wat bestralingen.

3 juli 2017
1 reactie

Tags:

De weken voorafgaand aan de operatie, fluisterden jullie steeds harder. Tot jullie tot mij door drongen en me duidelijk maakten dat jullie je niet zo makkelijk gewonnen zouden geven.

Het ziekenhuis werkte mee en zorgde dat ik snel onder de MRI kon om te kijken waar jullie je nog meer verborgen hielden. En ja hoor, heel stiekem nog op een andere plek. Weer slechts 8 mm bij 6 mm. Stelde ook niet veel voor.

Mijn chirurg is een heldin en durfde jullie aan. Ze trok handschoenen aan en ging jullie met haar scherpe mes te lijf. Toen ze jullie zag, fluisterden jullie ook tegen haar. Dat jullie met veel meer waren dan we dachten. Zij toonde zich koelbloedig en sneed veel meer weg dan vooraf gedacht. Want, en dat hebben zij en ik afgesproken, er is geen plaats voor jullie in mijn lichaam.

Normaal ben ik heel gastvrij maar jullie zijn echt niet welkom. Denk vooral niet dat jullie mij eronder zullen krijgen. Echt niet. Had je kunnen weten aangezien jullie uit mij voortkomen.

Dus ook al hebben jullie, zelfs na de operatie, flink wat paniek gezaaid… Jullie gaan dit niet winnen. Ik wel.”

1 reactie

  • Inez says:

    Mooi geschreven.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *