Als je ziek bent en borstkanker krijgt, is het fijn om steun te krijgen van een vriendin, familie of collega. Van wie krijg of kreeg jij steun en wat voor steun hielp jou het meest? Heb je misschien tips? Via social media hebben wij deze vragen aan jullie gesteld. Hierbij de resultaten, inclusief ervaringen en tips.
Alle personen die hebben meegedaan aan de enquête kregen steun van hun familie en vrienden. Daarnaast geeft 60% aan dat de steun ook kwam vanuit de omgeving, als collega’s, buren en kennissen, gevolgd door lotgenoten (36%). Daarnaast kwam ook online steun om de hoek kijken: “Twitter lotgenoten! Feest van (h)erkenning…”.
Soort steun
Wat voor steun krijg/kreeg jij tijdens je ziekte? Is dat bijvoorbeeld; lieve post, telefoontjes, bezoekjes, iemand om mee te praten, etc. En van wie kwam die steun? Daarop kregen we verschillende reacties:
“Van hele lieve vrienden die de moeite doen om jou een kaart te sturen, sms’jes en e-mails en vooral dat ze langs durven te komen bij je.”
“Lieve post van iedereen, mails, een vriendin die 2 dagen per week kookte tijdens chemo’s, andere vriendin die 1 x per week een ovenschotel binnenbracht, collega’s die om de paar weken onze tuin kwamen bijhouden, collega’s die meehielpen ons pas opgeleverde huis mee in orde te maken en mee gingen opruimen, familie die mee poetsten, vriendinnen die meegingen naar de Herceptin, etc.”
“Mailtjes, bezoek, wekelijks een kaart van m’n collega’s, hulp in de huishouding door vriend, hulp in m’n tuin en bij bezoekjes door mijn collega’s.”
“Praktische hulp was het belangrijkste i.v.m. kleine kids. Die kreeg ik van (schoon)ouders en buren. Psychosociale ‘hulp’ van mijn Twitter lotgenoten.”
Op de vraag wat de belangrijkste steun was en wat de respondenten het meest is bijgebleven, kwamen veel reacties overeen: er is altijd wel iemand die je wilt helpen, die je met je lacht en huilt. De steun in slechte tijden, de hulp van ouders die in het gezin kwamen helpen. Met name de familie staat hier het dichtst bij. Maar bij één van de respondenten was het ook bijvoorbeeld het bijhouden van een blog en mensen zo te informeren. “Dat nam twijfels weg bij de omgeving.”
Hoe kun je het beste iemand steunen? Tips:
- Jezelf zijn: “Er gewoon zijn, hetzelfde blijven dus niet de hele tijd die blikken vol medelijden. Je niet opdringen maar ook geen afstand nemen.”
- Vraag het de persoon! “Want ook praktische hulp is soms heel erg fijn.”
- Bied een luisterend oor.
- Geen medelijden, maar medeleven: “Het leven gaat ook gewoon door, het is fijn om over de gewone dingen samen te lachen en een schouder om op te huilen.
- Probeer positief te blijven.
- “Laat diegene die je wilt steunen in zijn/haar waarde.”
- Het zit ‘m in de kleine dingen: door er ‘gewoon’ te zijn, kop koffie te drinken, langs gaan.
- Concrete hulp aanbieden: “Niet wachten tot je gevraagd wordt. Vragen is moeilijk voor de zieke.” Maar aanvullend: “Proberen niet te veel uit handen te nemen. Zoveel mogelijk het leven gewoon doorleven, dat is het beste voor iedereen!”
- “Doe en eet vooral, op ieder moment, waar JIJ zin in hebt.”
- Laat je omgeving weten als je iets nodig hebt. Ga in op hun aanbod als zij vragen of ze iets voor je kunnen doen.
- Laat tussendoor ook iets horen. Zo zegt één van de respondenten: “Stuur ook tussendoor een kaartje of een sms/ mailtje en niet alleen vlak voor- of vlak na een behandeling. Blijf ook je eigen leven en problemen bespreken. Dat leidt af. Ik vond het zelf heel prettig dat mensen niet zoveel belden. Tussen de behandelingen door voelde ik me prima. Vraag heel kort hoe het gaat en praat daarna over andere dingen. Soms wou ik zelf ook even vergeten.”
- Vergeet nazorg niet: “Geef ook nog wat steun als alle behandelingen achter de rug zijn. Je valt anders in een gat.”
Heb je zelf nog een goede tip, ervaring en/of aanvullende opmerking? Laat een reactie achter. Van elkaar kunnen we leren, elkaar inspireren en steunen.
Laat gewoon wat van je horen…
Denk niet daar zal zij/hij geen behoefte aan hebben want als dat zo is dan meld zij/hij dat wel!! Stuur spontaan een kaartje want kaartjes krijgen is ook erg fijn…
Ik heb drie jaar lang voor de TV gezeten met zenuwpijn.Niemand,ook ik zelf niet had door dat ik zwaar in de put zat en niet kon omgaan met de pijn.Nadat mijn man en ik een cursus met edelstenen en op de terugweg kwam opeens het besef:ik moet door met mijn leven.Op dat moment kreeg opeens de wereld weer kleur:ik zag het groen van de bomen weer en het blauw van de lucht.Het was of er mist opgetrokken werd.Jammer genoeg heb ik toch drie jaar van mijn leven in de mist doorgebracht.Nu ben ik weer blij ondanks de pijn;ik doe wat ik wil en moet dat soms bezuren maar dan is dat maar zo!