Borstkanker en werken: ervaringen + tips

Hoe het herstel tijdens en na de behandeling van (borst)kanker is, hangt van veel verschillende factoren af. De impact van (borst)kanker op het werkende leven is dan ook voor iedereen anders.

Hanne heeft op de Pink Ribbon Facebook pagina een vraag gesteld over re-integratie naar je werk. Haar vraag was: “Hoe doen andere vrouwen met borstkanker dat? Wie krijgt er voldoende tijd om rustig aan op te bouwen in uren en werkzaamheden, zonder dat je werkgever je begint te pushen of je afschrijft?” Het is moeilijk om algemene adviezen te geven over hoe je moet re-integreren op de werkvloer als je borstkanker hebt (gehad). Iedereen gaat hier namelijk op een eigen en persoonlijke manier mee om. Wij hebben door middel van een enquête de vraag aan jullie gesteld, zodat Hanna, en ook vele andere (ex)borstkankerpatiënten van jullie reacties en ervaringen kan leren.

Tips

  • Monique: “Vraag je specialist om een duidelijke termijn die je minimaal nodig hebt en een lijst met do’s en dont’s. Laat je bedrijfsarts dan contact opnemen met je specialist, zodat alle info van arts naar arts gaat.”
  • Suzanna: “Als werkgever en ex-borstkanker patiënt is het lastig om advies te geven op deze vraag. Vooral omdat voor mij doorwerken de beste remedie was. Ik wilde niet op de ‘reserve bank’ waar ik teveel tijd had om na te denken. Ja, ik was extreem moe en sliep maanden heel slecht, gebruikte alle energie die ik had om te werken, maar ik bouwde aan mijn eigen bedrijf en dat gaf me toekomstperspectief. Ik besef me heel goed dat dit niet voor iedereen de oplossing is maar voor mij heeft het geholpen. Nu na (bijna) 5 jaar denk ik dat ik misschien iets meer rust had kunnen nemen maar destijds was dit mijn manier om te vechten tegen kanker – ik was sterker en ben sterker.”
  • Annabel: “Ik ben helemaal niet gepushed, maar ik wou zelf heel graag. Ik heb ook zoveel mogelijk tussen de chemo’s door gewerkt. Als je je werk leuk vindt, is het een heel fijne afleiding. Bovendien heb je het gevoel dat je nog een beetje in de maatschappij meedraait. Wel moeilijk vind ik het omgaan met blijvende gevolgen van de chemokuur (bij mij hartfalen), Men denkt dat ik genezen ben, maar ik heb wel een beperking waardoor ik mijn werk anders doe. Mijn tip: Volg zoveel mogelijk je eigen gevoel.”

Ervaringen

  • Kitty: “Mijn werkgever heeft mij destijds alle ruimte gegeven, dit was zeker bevorderlijk. Als er meer van je wordt verwacht dan dat je kunt geven, werkt het alleen maar averechts. Mijn ervaring is dat je zelf goed je grenzen aangeeft en probeer in contact te blijven met elkaar. En laat zien dat je echt wel wilt maar helaas er nog niet klaar voor bent, dit laat je zien door bijvoorbeeld een tegenvoorstel te doen (nee ik zie 4 uur nog niet zitten maar wel 2 uur..). ”
  • Désirée: “Ik kan iedereen aanraden om alle mails te bewaren, om verslagen te maken van alle gesprekken, om te vragen om samenvattingen per brief of mail van alle gesprekken. Uiteindelijk moet ook een werknemer wel in staat zijn te laten zien dat ‘ie voldoende zijn best heeft gedaan om te re-integreren. Dan helpt het als je een ‘dossier’ hebt. Hoe duidelijker en assertiever jij bent, hoe beter geïnformeerd jij bent, hoe beter het over het algemeen verloopt. Als je van nature de neiging hebt om je lijf en de signalen een beetje te ontkennen omdat het dan gewoon even niet zo goed uitkomt, omdat je een groot verantwoordelijkheidsgevoel hebt, omdat je jezelf zo’n watje vindt als je op je strepen gaat staan, dan kan ik je alleen maar op het hart drukken om je te laten begeleiden, dan wel door één van de IPSO-instellingen zoals het HDI in Utrecht, het Taborhuis in Nijmegen, de Vruchtenburg in Rotterdam etc. Hier staat de complete lijst.”
  • Anoniem: “Je moet echt de tijd nemen. Praat met collega’s over je gevoel, je onzekerheden. Geef aan dat je niet meer dezelfde bent. Geef duidelijk aan waar je hulp nodig hebt. Ik deed me stoerder voor dan dat ik was en vond dat ik na zo’n lange tijd van afwezigheid alles weer snel moest oppakken. Ik heb het uiteindelijk niet meer gered in mijn baan. Gelukkig kon ik binnen dezelfde organisatie naar een plek die nu weer prima bij me past en waar ik weer gelukkig ben.”

Eerste bedrijfsconsulenten oncologie studeren af
Dankzij subsidie van Pink Ribbon studeerden maandag 5 maart de eerste 13 bedrijfsartsconsulenten oncologie af. Zij stáán als ‘dokter’ én als ‘consulent’ voor werknemers met (borst)kanker klaar en fungeren als aanspreekpunt voor hun collega bedrijfsartsen die deze werknemers in de praktijk begeleiden. Wij zijn hartstikke trots en spreken hierbij onze felicitaties uit! Lees hier meer.

Meer informatie:
* ‘Werk en leven’ te lezen op de website van Borstkankervereniging Nederland, en ook tips over werk
* Op de website van de Nederlandse Federatie van Kankerpatiëntenorganisaties (NFK) ‘Werk en inkomen’, waaronder de brochure ‘Wat en hoe bij Kanker en Werk’
* Op de website http://kankerenwerk.nl/ staat werkgerelateerde informatie over kanker centraal
* Boek ‘Werken na kanker’ (gesteund door NFK) over werk bij en na kanker
* Wil je met iemand contact hebben over re-integratie? Voor meer informatie over re-integratie naar werk kun je terecht bij de poli Werk en Borstkanker, Nederlands Kanker Instituut Antoni van Leeuwenhoek ziekenhuis, via poliwerkenborstkanker@nki.nl (bedrijfsarts David Bruinvels).

34 thoughts on “Borstkanker en werken: ervaringen + tips

  1. In 2000 kreeg ik borstkanker.Daar hield ik zenuwpijn aan over.Zelf wilde ik graag weer werken.Van mijn werkgever kreeg ik alle mogelijkheden om rustig en met hulpmiddelen weer te gaan werken.Helaas kon ik het door de aanhoudende pijn niet volhouden.Ik ging ‘s morgens naar mijn werk en uit mijn werk mijn bed in.Dit heb ik 8 maanden volgehouden en ben toen ingestort.Daarna kwam ik in de WAO en sinds een paar maanden ben ik met pensioen.

    • Zo is het ook inderdaad. Je kan wel willen maar als het niet gaat dan gaat het niet en daar moet je je uiteindelijk bij neerleggen.

  2. anderhalve maand geleden onderging ik een borstamputatie en zijn er 3 lymfklieren verwijderd.
    Alles is goed verlopen en ik ben blij dat ik geen chemo hoef te krijgen. Ben begonnen met Tamoxifen en er staat me nog een gynaecologische operatie te wachten.
    Ik sport weer (mijn allerbeste manier van afreageren, accepteren en opladen..maar werk nog niet), ik blijf erg moe.
    Van mijn werk krijg ik veel steun maar er is een persoon die iedere keer opmerkingen heeft over de kankerpatienten die ze kent die gewoon doorwerken, ook al krijgen ze chemo.. ze heeft ook gezegd dat ik er erg goed uit zie na mijn vakantie….
    ik vind dat heel vervelend. Iedereen verwerkt kanker hebben op haar eigen manier,
    ik voel me zeker nu ik weet dat ik geen chemo hoef te krijgen onder druk gezet, zo van je hebt alles achter de rug kom nu maar weer gewoon werken en ik voel me nog niet in staat dat te doen..

    • Gelukkig hoef je geen chemo. Maar je bent wel een borst kwijt en jekrijgt wel tamoxifen en … nog een operatie in het vooruitzicht! Mag je dat even verwerken! Ook van narcose kun je langer last hebben en vermoeid zijn.
      Maar het is waar wat je zegt. Mensen begrijpen het niet. Ze leggen daardoor inderdaad een druk neer. Het moeilijke is dat men het niet aan je ziet. Ik gooi het er maar op dat ze niet beter weten. Je kan ze echter niet altijd ontwijken. Ja, er zijn mensen die blijven doorwerken… ja, en er zijn ook mensen die dat niet doen. Die even genoeg aan hun hoofd hebben…
      Ik zou tegen die persoon zeggen of ze daar alsjeblieft over wil ophouden en inderdaad dat ieder het op haar eigen manier verwerkt.

    • Anderhalve maand geleden?? Je was toch niet in t ziekenhuis om iets onbenulligs? Kom op zeg..het is een fikse operatie, en vlak de werking van de Tamoxifen ook niet uit! En daarnaast loop je geestelijk ook een fikse knauw op.
      Heel goed dat je probeert te doen wat je kunt: jouw werken-sporten-leven combinatie. Die idd voor iedereen uniek is. Veel sterkte, ook met de volgende operatie. En je collega? Gewoon zeggen dat het prettig voor haar is er zoveel verstand en gevoel bij te hebben, voor als ze zélf kanker zou krijgen!

    • Je moet je niets aantrekken van wat een ander zegt of beweert, Die ander kan voor jou niet uitmaken hoe jij je voelt , dat kan jij alleen . je hebt heel wat achter de rug en je bent er al weer , ga gewoon door op jouw manier waar jij je goed bij voelt .

  3. Weer aan het werk gaan is maatwerk. De klachten kunnen heel divers zijn en de werkzaamheden ook. Het copingsmechanisme is ook per persoon verschillend. Je kan dus niet met één maat meten. De één zal met zijn emotionele psychische problemen graag onder de mensen komen en de ander juist niet. Werken kan heel genezend werken terwijl je er eerst tegen op zag. Je komt weer terug in de gewone wereld waarbij de één wil vergeten en doorgaan alsof er niks gebeurt is (ook geen vragen van “hoe is het nu?”) en de ander over niks anders wil praten. Het is daarom van belang om samen met manager, collega’s, bedrijfsarts, arbeidsdeskundige, bedrijfsmaatschappelijk werker te bespreken wat voor jou belangrijk is.
    Van lang thuis zitten wordt je niet beter maar wordt de drempel om weer te gaan werken meestal hoger. De werkgever betaald jouw loon door, dus als je kan werken, al is het tijdelijk in ander- of aangepast werk, bestaat er ook ook een zekere verplichting naar je werkgever.

    Er is ook informatie voor de werkgever beschikbaar: http://www.nfk.nl/bestellen/folders_kanker_en_werk/_pid/content3/_rp_content3_elementId/1_359769

    Ik ben arbeidsdeskundige en ervaringsdeskundige zoals je dat noemt en werd destijds ook helemaal naar van een manager die bij een vriend (werkzaam in een ziekenhuis) had geïnformeerd “hoelang er voor staat” na een borstamputatie. Destijds moest ik er nog voor strijden om een rookvrije werkplek te krijgen. Het is al zo lang geleden maar bepaalde beperkingen zijn blijvend.

    • Het is inderdaad maatwerk en verschillend van persoon tot persoon. De een werkt graag door terwijl de ander daar geen energie voor heeft of een baan heeft waarbij ze haar eigen werk niet kan doen en dan kan het doen van klusjes niet motiverend werken omdat je nog meer geconfronteerd wordt met dat je niet normaal mee kan draaien. Belangrijk is ook de sfeer en medewerking op het bedrijf. Helaas moet je in veel situaties toch zelf overal achteraan om dingen voor elkaar te krijgen en dat kan soms een moeilijke strijd zijn als je net uit het dal aan het opkrabbelen bent.

  4. Weer werken? Mijn contract werd niet verlengd toen bleek dat ik MS heb (ik werkte voor een huisarts). Ik werd een paar jaar later geopereerd aan mijn borst. Op de rontgenfoto was een klein plekje te zien en dat bleek borstkanker te zijn. Bestralingen heb ik daarna ook gehad. Nu is, wat de kanker betreft, alles weg. Nu nog een medicijn om van de MS af te komen! Elke dag Copaxone om niet verder achteruit te gaan, daar ben ik al heel blij mee!

  5. Bij mij werdt borstkanker geconstateerd in Dec 2009,heb meteen open kaart gespeeld,dat ik voor de operatie begon met de chemo kuur.Een collega heeft gepraat en dat dit niet kon,en door de roddels zijn er weinig mensen van het werk op bezoek gekomen.Een persoon kwam trouw en nu nog.Maar dit doet pijn,heb ook tijdens het proces veel complicatie”s gehad,en ben hierdoor 5x geopereerd,sept vorig jaar kreeg ik na 32 jaar op dezelfde plek te horen,dat ik daar weg moest.Ik sta dus nuop non actief,je hebt gevochten om beter te worden is dit de dank dat ik na 32 jaar zo behandeld wordt.Probeer positief te blijven maar af en toe valt het niet mee!!

    • ik kan me heel goed voorstellen hoe je je voelt, heb nu 4 jaar gelden ook zo’n ervaring gehad. werkte 14 jaar op een afdeling, nog wel in de zorg, en werd ook op non actief gezet. ik was daar de laatste 4 jaar leidinggevende. Tijdens mijn behandeling kwam er nieuw management en deze hadden geen boodschap aan mijn ziekte. Zelfs de bedrijfsarts vond dat ik het ‘niet op mijn ziekte moest gooien’, men vond dat ik niet goed functioneerde! ik liep al bij een psychiater en deze vondt het schandalig zoals men daar met mij omging. ik ben in totaal 4 weken ziek thuis geweest, zelfs tijdens de bestralingen werkte ik halve dagen door. een jaar na mijn operatie kreeg ik van mijn oude manager een andere baan aangeboden, maar nu na 4 jaar doet het nog pijn als ik er aan terug denk. ik heb 14 jaar met heel veel plezier in dat verpleeghuis gewerkt.

      • Bedank voor je reaktie,wordt nu wel op dit moment goed begeleid,om aangepast werk te vinden.Ben zelf ontzettend moe,gewrichtspijn,en mijn linkerarm waar de lymfeklieren verwijderd zijn,geeft aardig wat beperkingen.Op dit moment heb ik zoiets,ik ben er nog,en het gebruik van de medicijnen 8 stuks per dag,neem je op de koop toe.Gelukkig is mijn man en mijn familie en enkele vrienden een goede steun voor mij. Dat ik misschien van mijn Hobby,mijn werk kan gaan maken ,geeft mij toch ineens veel positieve zin.Wat ik op deze blog wil bereiken,we zijn er voor mekaar en daan ga je er weer voor.Er zal nog 2 operatie”s volgen,en daan hoop ik dat mijn leventje weer een normale gang gaat krijgen

    • Hallo,

      Ik kreeg de diagnose borstkanker 22-11-2012, amputatie en oksel kliertoilet plus chemo plus bestralingen plus tamoxifen met alle bijwerkingen.
      Na een half jaar van operaties en behandelingen wilde ik weer aan het werk en wat meen je?
      Mijn werk was verdeeld onder anderen, mijn werk was er niet meer.Ze hadden niets voor mij.Sindsdien ben ik aan het vechten met hulp van derden voor behoud van een baan na 31 jaar werknemer te zijn bij de stichting. ik werk mijn volledige contracturen, maar de werkgever accepteert niet mijn 100% betermelding, wat als consequenties heeft, nog 5 mnd en dan zit ik 2 jaar in de ziektewet, met alle gevolgen van dien. En nu gigantische financiele tekort koming. Het ergste is dat het werk mij een grotere knau heeft gegeven dan het hele borstkanker verhaal. Eigenlijk wil ik ook zeggen, ik heb geen moment kunnen nemen om mijn ziektegeschiedenis te kunnen verwerken of wel een plaats te kunnen geven.

      • Voel helemaal met je mee, daarom heb ik ze op mijn manier een poepje laten ruiken, kom op we zijn niet voor niks zo ziek geweest, je levensgeluk( lees rust, eigenwaarde, gezondheid enz) hangt niet af van zo,n baan(tje) lekker belangerijk, doe net als ik een voorstel nl : koop me maar uit, ontsla me maar, je kunt beter thuis zitten en tot rust komen( en dan geen werk, nou en) , JE KRIJGT TWEE JAAR WW en dat laat je dan door die werkgever aanvullen, als ze dan toch van je af willen !!!!!! denk er aan dat je ook nog (eigen) waardigheid hebt, echt het voelt zo goed om van die ellende af te zijn.
        Ook voor je genezingsprocess veeeeeel beter, en stel dat je weer ziek wordt ? dan heb je helemaal al die ellende voor niets mee gemaakt.
        KOM OP SCHOUDERS ER ONDER EN WEGWEZEN BIJ ZO,N WAARDELOZE WERKGEVER.
        In de zorg zijn allerlei mogelijkheden ( als je dat tenminste ziet zitten) het UWV gaat je daar dan ook mee helpen, en ja uiteindelijk zul je minder inkomen hebben, maar beter gelukkig zonder geld( ik heb nu ook geen cent te makken en ja dat is vreselijk oneerlijk, heb me altijd de kol….gewerkt)
        dan doodongelukkig met geld.
        Kop op meid laat je niet gek maken,
        Dikke sterkteknuffel
        Trudi

  6. Ik heb geen borstkanker gehad (gelukkig) , ik kan dan ook misschien niet correct reageren. Toch wil ik mijn eigen les wel hier delen:

    Ik heb mijn borsten preventief laten amputeren met directe reconstructie. Zelf ben ik nog wat herstellende (re-integrerend) van een inmiddels ruim 2 jaar durende behandeling ivm opgetreden complicaties. Er is aan 1 kant een infectie gekomen waardoor ik om de zoveel tijd een narcose kreeg om te redden wat er te redden was. Ik kan overigens melden dat het het knokken waard was en ik blij ben dat het eind in zicht is, het resultaat mag er inmiddels ook zijn, maar meer blij ben ik nog steeds dat ik het heb laten doen!

    De les die ik wil delen is; ga voor je eigen leerproces en kwaliteit, niet voor de, noem het maar, kwantiteit naar de werkgever toe. Dit was voor mij nml een verleiding, ik moest en zou laten zien dat ik welwillend was en ging me te veel bewijzen. Gelukkig heeft de bedrijfsarts me inmiddels anders laten denken zodat ik het nu echt kan ervaren:

    Je werkgever heeft er het meest aan wanneer jij voor je eigen kwaliteit gaat, daardoor ontvangt hij nml kwaliteit en dat ook nog eens voor lange termijn.Wat overigens niet wil zeggen dat ik mij niet volledig inzet in mijn werk, echter op een andere manier, met een andere insteek. En ik kan melden: HET WERKT! Voor mijn werkgever en voor mij. Het vergt alleen voor beide partijen wel wat geduld. Goed communiceren en openheid helpen daarbij.

    Sterkte allemaal, en take care!

    Warme groet
    Daan

  7. Bij mij werd in 2010 borstkanker geconstateerd. Eerst 18 chemo’s, daarna (borstbeparende) operatie met volledig okselkliertoilet, en 28 bestralingen. Ondervind nu nog steeds hinder in arm en schouder, maar verder gaat het heel goed met mij. Ik ben zoveel mogelijk blijven werken, ook tussen de chemo’s door. Ik heb ALLE ruimte gekregen van mijn werkgever en de bedrijfsarts om het in te vullen zoals ik voelde dat het goed was. En dat heeft mede geresulteerd in dat ik sinds januari weer full time aan de slag ben. Ik ben opgevangen en gesteund door mijn naasten, maar ook door collegas. Ik kon m’n verhaal kwijt, ik kon me nuttig maken, ik ben altijd ” mee blijven tellen”

  8. Helaas ben ik tijdens mijn behandeling boventallig geworden. Na de behandeling heb ik bij dezelfde organisatie twee functies gekregen, iedere functie voor 2 dagen. Een van de functies was voor mij compleet nieuw. Ik moest dus reïntegreren in deels nieuw werk waar ik niets van wist en dat deels ook helemaal niet past bij wie ik ben en wat ik kan. De andere functie is op een lager niveau, want op mijn oude niveau is geen werk meer.

    Deze situatie put me uit. Alles loopt door elkaar heen, het is vaak te veel werk, het werk past niet meer bij me. Ik moet ook heel veel tegelijk onthouden, terwijl mijn geheugen minder goed werkt dan voor de behandeling. Dat alles kost me extra energie. Terwijl ik juist minder energie heb.

    Mijn radiotherapeut, de bedrijfsarts en een extern arbeidspsycholoog hebben aangegeven dat dit een ongewenste situatie is. Maar dat helpt niets. De organisatie waar ik werk moet bezuinigen, er is geen geschikte baan van vier dagen voor me. Het is wel een beetje zuur. Mijn oude energie wil maar niet terugkomen. Gek hè!

    Ik zie mezelf als een sterke, onafhankelijke, positief ingestelde vrouw. Maar ik voel me behoorlijk alleen en machteloos in deze situatie. Ander werk vinden is helaas niet gemakkelijk. Anders wist ik het wel!

  9. Ook ik heb dit zo ervaren. Ik ben altijd blijven meetellen op mijn werk. Ik heb in 2009 borstkanker gekregen, 2 operaties, 6 chemokuren en 25 bestralingen. Maar ik ben in die behandelperiode naar het werk gegaan wanneer het ging. In de chemo week maar een paar uurtjes, in de twee weken erna wat meer. En zo heb ik het steeds opgebouwd, ik kreeg daar ook alle ruimte voor van mijn werkgever. En dat heb ik als zeer plezierig ervaren. Begin 2011 heb ik mezelf weer “beter” laten verklaren en ben ik weer aan de slag gegaan. Ook ik heb nog steeds restverschijnselen zoals vermoeidheid maar in samenspraak met mijn werkgever kan ik mijn uren indelen zoals het mij het beste uitkomt. Heerlijk vond ik het om in mijn ziekte periode nog steeds in de maatschappij mee te draaien en nog steeds er bij te horen.

  10. Ik ben ook in oktober 2010 geopereerd, een borstbesparende operatie en twee weken later een okselkliertoilet. Ik werk partime en dat houd in twee maal per dag drie uur. Moet daar bij veel bukken en strekken met de armen. dit ging niet lukken. Ondanks dat ik zit te popelen om te gaan werken ben ik vandaag de dag nog steeds niet volledig aan het werk. Ik heb geen chemo gekregen maar wel het hormoon tamoxifen, hier reageerde ik zo heftig op dat een normaal leven niet mogenlijk was. Na twee maanden geleden te zijn gestopt met het hormoon, werd alles weer een beetje normaal en ben ik twee ochtende gaan werken. Het is wel zeer vermoeiend, het strekken met de arm gaan nog niet best en is af en toe pijnlijk, maar ik wil door. Ik dacht ik pik alle ochtende weer op, van mijn werk krijg ik trouwens alle tijd. Nu heb ik sinds twee weken een ander hormoon gekregen omdat ik nu in de overgang ben. En beginnen de klachten weer van voor af aan. Pijn in de gewrichten hoofdpijn en extreem vermoeid. Ik wil heel graag weer mijn werk op pakken, en ben ook van plan de ochtende in iedergeval weer te gaan werken. Het duurt mij nu te lang. Zeker voor zo’n bezig bijtje als ik altijd geweest ben. De doktoren zeggen dat ik rustig aan moet doen. Maar zij hebben makkelijk praten en kunnen gewoon aan het werk…….Ik ben zieker van de hormonen dan van de hele operatie, maar moet nog even volhouden. Ik ben erg blij met mijn werkgever, zij pushen mij totaal niet. Ze zien gelukkig ook dat ik graag wil maar dat ik het echt niet kan.

  11. Bij mij werd in december 2009 borstkanker geconstateerd. Na de operatie volgde er een chemokuur en een reconstructietraject. Een zware tijd waar je al met al 2 jaar verder bent en nog steeds niet de oude. Ik heb bijvoorbeeld nog steeds veel last van mijn linker arm die qua belastbaarheid misschien wel nooit op het oude niveau komt.

    Mijn devies is: iedereen is verschillend en vraagt om een aanpak op maat. Laten we dat niet uit het oog verliezen. De perfecte balans tussen werk en privé was voor mij altijd al moeilijk te vinden en nu helemaal. Keuzes maken op beide fronten is mijn motto! Nu meer dan ooit.Valt vaak niet mee want door mijn enthousiasme wil ik veel dingen doen.

    Succes met het vinden van de balans.
    .

  12. Januari 2011 is er bij mij borstkanker geconstateerd in beide borsten, 1 borst is verwijderd en de andere een borstbesparende operatie. 10 dagen na mijn operatie kreeg ik de uitslag dat ik uitzaaiingen had in mijn limfen, werd wederom geopereerd. Alles hebben ze kunnen verwijderen, maar heb wel, omdat ik nog maar 46 was, alle nabehandelingen gehad die er waren, eerst 25 bestralingen en toen nog 6 chemokuren. Nu slik ik nog pillen. 3 januari 2011 heb ik mij ziek gemeld en 2 januari 2012 ben ik weer begonnen, eerst halve dagen en vanaf april weer hele dagen proberen, ik ben nog wel erg moe als ik thuis kom, ik sta ook de hele dag, maar het voelt weer goed om terug te zijn. Helemaal van de bijwerkingen van de chemo ben ik nog niet af, maar het word steeds minder. Ik denk dat het voor iedereen anders is en ook je leeftijd speelt denk ik mee, als je nog wat jonger bent denk ik dat je wat sneller van alles weer kan oppakken dan als je wat ouder bent. En al kan je het lichamelijk allemaal aan, geestelijk moet je er ook weer tegenaan kunnen. Want laten we wel wezen, je staat er mee op en je gaat er mee naar bed. En de één gaat er wat makkelijker mee om dan de ander.

  13. Wat een verschillende verhalen, gelukkig gaat het vaak goed, heel vervelend als je niet word begrepen op je werk. Ik zelf kreeg alle ruimte, de eerste keer tijdens de chemo, als ik wilde komen werken was het goed, ging het niet was het ook goed. Nu voor de 2e keer ging het net zo, als ik qua tijd van de bestraling nog kon komen, dan kwam ik werken en heb dat heel positief ervaren.
    Al m’n collega’s waren lief en begripvol en belangstellend, ik besef dat het niet bij iedereen zo gaat, maar ik ben blij met dat ik het zo heb kunnen doen, je blijft op de hoogte en raakt niet uit het werkproces, sterkte voor iedereen!!!!! Marijke

  14. in okt 2006 werd ik borstbesparend geopereerd, en heb 35 bestralingen ondergaan. Een jaar later was ik m’n baan kwijt. Nieuw management vondt dat ik niet functioneerde, en zette mij uit m’n functie. De bedrijfsarts vond dat ik mijn niet functioneren niet mocht toeschrijven aan mijn ziekte. Ik liep inmiddels bij een psychiater die mij was aangeraden door de mammacare verpleegkundige. Nu werk ik weer in een andere organisatie, niet meer in een leidinggevende functie. Deze periode heb ik ervaren als een traumatische ervaring waar ik bij tijd en wijle, tis nu 4,5 jaar geleden, met veel pijn aan terug denk. Ik was nl erg gelukkig in die baan.

  15. Ik ben zelf in juli 2009 getroffen door borstkanker. Heb 6 TAC chemo gehad, gevolgd door een operatie waarbij ook de lympheklieren zijn verwijderd en nog 32 bestralingen.
    Tijdens de chemo ben ik,als het mogelijk was, blijven werken. Heb een zelfstandig beroep,wat dus stimuleert,en de mogelijkheid was er om zelf de tijd in te delen. Ik ben ambulant kapster en wilde wel afspraken maken,maar ik vertelde wel dat als het niet zou gaan,ik dit op de betreffende dag van de afspraak pas zou weten. De klanten waren vol begrip en accepteerde het. Dus dat zat ook mee! Ik heb wel verschillende keren af moeten bellen,vooral tegen de laatste chemo’s,maar ik weet zeker dat het me bijzonder heeft geholpen.de klanten leefde mee,ik kon er over praten als ik het wilde,voelde me nuttig,was thuis eens weg, kom m’n gedachten eens op iets anders richten dan alleen maar misselijk zijn,kreeg er ook meer weerstand door. Door te blijven werken heb ik na alle behandelingen weer sneller de draad op kunnen pakken.
    Veel mensen zagen me als een voorbeeld van hoe het ook kon gaan tijdens zo’n ziekte,kreeg veel bewondering waardoor ik me ook weer beter voelde.
    Ben erg blij dat het me gelukt is!

    • Hallo Andrea,
      Jouw verhaal spreekt mij erg aan.
      Ik heb zelf ook een ambulante kapsalon.
      Ben op 14 februari geopereerd een tumor van 2,3 cm borstamputatie en algehele okselkliertoilet.
      Waarvan 12 klieren aangetast waren maar de diepste klier bovenin mijn oksel was schoon.Botten longen en lever zijn ook schoon.
      Heb nu 20 bestralingen gehad al die tijd ook gewoon door gewerkt.
      Ga nu morgen met mijn chemo”s beginnen 6 TAC kuren.
      Zie er erg tegen op.
      Daarna 5 jaar een anti hormoon medicijn slikken.
      Ik werkte ook van dag tot dag.
      Overlegde met mijn klanten als het niet ging belde ik af.
      Ze hadden veel respect voor mij ze zeiden je doet het toch allemaal.
      Alleen loop ik nu wel heel veel in mijn hoofd van bang dat het allemaal niet goed gaat bang dat ik al zo jong kom te overlijden.
      Daar worstel ik heel erg mee.
      Ik hoop nog iets van je te horen.

      Gr wilma

  16. Aggie,

    Bij mij werd in 2005 borstkanker geconstateerd. Na borstamputatie,volledig okselkliertoilet, chemo, bestraling, herceptin, arimidex |(die ik nu nog slik) ben ik na 1 jaar weer gaan werken (12 uur). Maar de vermoeidheid heb ik nog altijd, lig wel 2 x per week om half negen in bed om mijn lichaam rust te geven. Ga ook iedere week na lymfedrainage therapeut. 2 jaar geleden kreeg ik nog huidkanker erbij, achter op de bovenrug, De kant waar ik ook 28 bestralingen heb gehad, maar komt niet daarvan is mij verteld. Ik ben blij dat ik toch weer kan werken, geef je goede afleiding, want je onbezorgde leventje is toch wel anders geworden.

    • Hoi Aggie, die huidkanker kan zeker wel door de bestralingen komen! Ook mij is het overkomen, jaren later, en als oorzaak wordt door de artsen, de langdurige bestralingen gegeven. Zie trouwens ook: schade door radiotherapie en chemotherapie…….

  17. bij mij werd in 2011 maart borstkanker geconstateerd dat is schrikken
    borstbesparende operatie en okseltoilet 21 bestralingen 6 chemo s en nu veder ik heb steeds mijn werk
    proberen te doen heb een eigen bedrijf dus perfecte afleiding
    heb afgelopen maandag mijn eerste mammografie gehad en vandaag oncoloog gesprek
    zo het nu laat zien alles goed mijn naasten hebben mij echt geholpen
    maar ook mijn klanten (mini camping) hebben echt geholpen deze nare tijd door tekomen
    juist het werk heeft mij toch steeds weer het zetje gegeven om positief en vol moed de chemo s door tekomen heb niet tegen de klanten geklaagd maar juist dat ze zeggen van je ziet er goed uit en wat ben je positief deed heel veel ben nu aan het sporten en doe alles weer zoveel mogenlijk
    en het gaat goed

  18. in oktober 2011 werd bij mij bostkanker ontdekt. ik heb een borstbesparende operatie gehad en 16 bestralingen. Op het werk word ik zelfs beschermd, niet te vlug terug komen om te werken en vervolgens een heel langzaam opbouwend schema met regelmatig evalaties.Ik werk ik een verpleeghuis. Gelukkig maar, want ondanks dat rende ik tegen muren.Ik was soms te vermoeid. het schema werd weer aangepast. het beste wat ik gedaan heb is in een reïntergratie clubje instappen, een psychologe en een fysiotherapeute zit daar in, die me verder ook begeleidt. Ik betrek mijn leidinggevende overal bij. Ik denk dat ze dat erg waardeerd

  19. Ik heb 3 weken geleden een borstbesparende operatie gehad vanwege DCIS, graad 3. Er zijn preventief 2 okselklieren verwijderd. Moet nog een keer geopereerd worden omdat er aan de rand van het weggehaalde weefsel nog cellen zijn gevonden. Daarnaast moet ik ook nog preventief bestraald worden. Ik lees diverse ervaringen. Maar over het werkelijke herstel na de operatie heel weinig. Het is meer hoe de werkgevers gereageerd hebben voor/tijdens en vooral na de behandeling. Ondanks dat ik niet kan stil zitten, heb ik op advies van het ziekenhuis heel rustig aan gedaan. Toch ondervind ik nog steeds hinder van de operatie. Heel gevoelige tepel, snel vocht (vooral zijkant borst en oksel) zodra ik wat meer belastende activiteiten ga doen, snel moe en harde plekken in de borst. Wil graag weer (deels) gaan werken maar op dit moment merk ik gewoon dat dit niet zal gaan. Wat zijn de ervaringen van vrouwen na een borstbesparende operatie en dan heb ik het puur over lichamelijke klachten/herstel/reacties lichaam.

    • Hoi Rita, ook ik heb nog steeds klachten na de borstbesparende operatie en de bestralingen. Soms kan ik niet op mijn linkerzijde liggen omdat het dan weer zoveel pijn doet. Ook is mijn oksel regelmatig opgezet en vol vocht. Bh rand onderin is ook zo’n apart geval, de ene week gaat het prima, dan kan ik het weer niet meer verdragen. In mijn vingertoppen zijn de zenuwen aangetast en dat geeft het gevoel alsof mijn vingers niet echt van mij zijn. Verder heb ik hele stijve vingers die pijnlijk zijn in de gewrichten. Bij het opstaan ‘s morgens ben ik kompleet stijf en moet ik eerst even bewegen in bed voordat ik opkom. Ook met mijn handen anders kan ik de kleren niet goed vastpakken. En dat allemaal terwijl ik 42 jaar ben ! Voel me soms 82. Uiteraard in de overgang door de chemo als extraatje erbij.

  20. Hallo lotgenoten,
    Ik kreeg op 5 december 2006 te horen ” borstkanker met uitzaaiingen in de lymfen”, 3 operaties waarvan de laatste amputatie,35 bestralingen en 5 chemo,s, ik was interieuradviseuze(lees verkoopster) in de eerste instantie was er veel begrip( vooral toen ik nog niet werkte) echter toen ik weer voorzichtig kon beginnen was er een nieuw management, ik mocht niet meer in het computersysteem( wat ik echt als een degradatie voelde), ik mocht geen grote klanten meer helpen( wat ik heel graag deed, dit hield in dat ik het complete plaatje deed, volledige inrichting tot kleuradvies aan toe), ik zou dit nl niet meer aan kunnen.(dit had ook invloed op mijn inkomen,
    ben in die tijd ook gescheiden en werkte daar op provisie)
    Er volgde een soort pestbeleid, met constante nare opmerkingen als: we zijn geen sociale instelling,enz.
    Ik werd overgeplaatst naar een afdeling met vooral accessoires, in de eerste instantie leek me dit erg leuk, maar mn inklomen dan ?, het antwoord was je mag wel wat meer werken !! dat kon ik dan dus weer wel aan ?
    Om een heel lang en naar verhaal korter te maken, toen mij werd verteld dat een dame die daar al 32 ! jaar werkte werd ontslagen ( ook zij was ziek, COPD), brak er bij mij wat,( ik werkte er 12 jaar)
    ik zei; doe maar een goed voorstel dan ben ik ook weg, het was even stil en 2 weken later was alles geregeld, ik heb wat geld mee gekregen, werd op non actief gezet, en ze waren wel bereid om een opleiding voor me te betalen( ben nu bijna klaar met de opleiding Helpende zorg en welzijn niveau 2), ik dacht nu ga ik doen wat ik wil namelijk de zorg in !!!
    Nogmaals ik ben bijna klaar met de opleiding, het is zwaar ik ben doodmoe, maar……. wat vind ik het heerlijk om voor mensen te zorgen, en wat ben ik blij dat ik uit die stress van moeten verkopen,
    an gst om mn baan kwijt te raken enz. ben.
    Ik had vreselijk veel pijn, slikte zelfs een tijdje tramadol omdat ik soms niet kon lopen van de rugpijn, heb een revalidatie traject bij de fysio gedaan, heb eerst een half jaar op school “gezeten”
    waardoor mn lijf echt tot rust kon komen, en loop nu stage op een PG unit van een zorginstelling, HEERLIJK, moet goed op mezelf letten, niet elke dag werken, maar het gaat goed, ik kan het dus aan !!!!
    Het bizarre is dat de dame die mij toen zo behandeld heeft nu zelf ook borstkanker heeft, ik hoop dat ze ook beter wordt in alle opzichten, en dat zij haar baan wel mag houden……….
    Hartelijke groeten Trudi

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s